Tuesday, August 19, 2014

ஹிட்ச்காக்கின் Jamaica Inn (1939) - விமர்சனம்

டிஸ்கி: இது மொக்கைப்பட வாரம் என்பதால், ஹிட்ச்காக்கின் ஒரு மொக்கைப்படம் பற்றிப் பார்ப்போம்.

டைட்டானிக் பற்றிய படம் ஒன்று எடுக்க ஹாலிவுட் தயாரிப்பாளர்  David O. Selznick  ஹிட்ச்காக்கை அழைப்பு வந்தது. அவரும் சந்தோசமாகக் கிளம்பிப்போய், அதற்கான வேலைகளில் இறங்கினார். கப்பல் மூழ்குவது பற்றிப் படம் எடுத்தால் எங்கள் தொழில் பாதிக்கும் என சில கப்பல் கம்பெனிகள் பிரச்சினையைக் கிளப்பினர். படம் ஆரம்பிக்க மேலும் சில மாதங்கள் ஆகும் என்று தோன்றியது. 

அந்த நேரத்தில் Charles Laughton ஹிட்ச்காக்கை ஒரு பிரிட்டிஷ் சினிமா எடுக்க அழைத்தார். ஹிட்ச்காக்கும் ஹாலிவுட்டில் கிடைத்த இடைவெளியை இதற்கு உபயோகிக்கலாம் என்று மீண்டும் பிரிட்டனுக்கே திரும்பி வந்து, இந்தப் படத்தை எடுத்தார். அது அவர் செய்த பெரும் தவறு என்று உணர்ந்தார். ஆம், ஹிட்ச்காக் படங்களில் மோசமான படம் எனும் பெயரைப் பெற்றது 
கடத்தல்காரர்களின் இருப்பிடமாக விளங்குகிறது ஜமைக்கா இன் எனும் இடம். அங்கே வாழும் தன் ஆண்ட்டியைப் பார்க்க வருகிறார் ஹீரோயின்(Maureen O'Hara). ஆண்ட்டியின் கணவன், அந்த கொள்ளைக்கூட்டத் தளபதியாக இருக்கிறான். அந்தக் கூட்டத்திற்குத் தலைவர், வெளியில் நல்லவராக வாழும் ஒரு பணக்கார நீதிபதி (Charles Laughton). அந்தக் கூட்டத்தைப் பிடிக்க உளவாளியாக வந்த போலீஸ் ஹீரோ(Robert Newton), அவர்களிடம் மாட்டிக்கொள்கிறான். ஹீரோயின் அவனைக் காப்பாற்றி, அவனுடனே தப்பி ஓடுகிறாள். அவர்கள் உதவி கேட்டுப் போவது, வில்லன் நீதிபதியிடம். அதன்பின் என்ன ஆனது, வில்லன் பிடிபட்டாரா என்பதே கதை.

 Daphne du Maurier என்பவர் இதே பெயரில் எழுதிய புகழ்பெற்ற நாவலின் கதை இது. ‘உயிர் தப்பி ஓடியபடியே தன்னை நிரபராதி என்று நிரூபித்தல்’ எனும் ஹிட்ச்காக்கின் ஃபேவரிட் தீம் தான் இது. ஆனால் படத்திற்குப் பிரச்சினை வில்லன் வேடத்தில் நடித்த Charles Laughton-ஆல் வந்தது. அவர் இந்தப் படத்தின் தயாரிப்பாளர்களில் ஒருவர் என்பதால், ஹிட்ச்காக்கால் அவரை கண்ட்ரோல் பண்ண முடியவில்லை. தனக்கு முக்கியத்துவம் வேண்டும் என்று அதிக காட்சிகளில் தான் வரும்படி Charles Laughton, திரைக்கதையை மாற்றினார். ‘அவர் நல்லவர் அல்ல..வில்லன்’ என்பதை படத்தின் பின்பாதியில் சொல்வதே ஹிட்ச்காக்கின் ஐடியாவாக இருந்தது. ஆனால் மனிதர், அதை முதலிலேயே சொல்ல வைத்தார். ‘வசமாகச் சிக்கிக்கொண்டோம்’ என்பது ஹிட்ச்காக்கிற்கு அப்போது தான் புரிந்தது.

Charles Laughton ஒன்றும் சாதாரண ஆளும் அல்ல. நடிகர், இயக்குநர், தயாரிப்பாளர் என பல தளங்களில் தன்னை வெற்றிகரமான திறமைசாலி என்று நிரூபித்தவர். ஆனாலும் படத்தின் இயக்குநரையே டைரக்ட் செய்ததால் தான், படம் ஏடாகூடம் ஆகியது. படத்தின் ஹீரோவான Robert Newton-ஐ டம்மியாக்கி, தன்னை முன்னிலைப்படுத்தியே பெரும் தவறு. முதலில் இந்த பின்புலம் தெரியாமல் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு, இது ஹிட்ச்க்காக் படம் தானா என்று நான் கதறியது தனிக்கதை.
Hero with REAL Villain
இவ்வளவு சிக்கலிலும் படத்தில் தப்பிப்பிழைத்த ஒரு விஷயம், ஹீரோயினின் மனப்போராட்டம். அவள் ஹீரோவுக்கு உதவ வேண்டும், அதே நேரத்தில் கொள்ளைக்கூட்டத்தில் இருக்கும் ஆண்ட்டியையும் அவள் கணவனையும் காப்பாற்ற வேண்டும். அந்த போர்சனை மட்டும் கெடுக்காமல் நன்றாக எடுத்திருப்பார்கள். படத்தில் நம்மை ரசிக்க வைத்த ஒரே ஆளாக இருப்பது, ஹீரோயின்  Maureen O'Hara தான்.

கேமிரா மூலமே கதை சொல்வது, சட்டென்று வந்துவிழும் நக்கல் வசனங்கள், குறும்புத்தனமான ஹீரோ, சஸ்பென்ஸை கூட்டிக்கொண்டே செல்வது போன்ற ஹிட்ச்காக்கின் அடையாளங்கள் எதையும் இந்தப் படத்தில் பார்த்துவிட முடியாது. அதிலும் The Lady Vanihses போன்ற கிளாசிக்கல் படத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அடுத்து இப்படி ஒரு படம் எடுத்தார் என்றால், அவர் நிலைமையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது தான். இந்தப் படத்தை ஹிட்ச்காக் படம் என்று சொல்வதைவிட, Charles Laughton படம் என்று சொல்வதே சரி.  

ஏற்கனவே பிரிட்டிஷ் சினிமாவை விட்டு ஓடுவோம் என்று நினைத்திருந்த ஹிட்ச்காக்கை, இந்தப் படம் வெறியேற்றி ஹாலிவுட்டுக்கு விரட்டியிருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. அவரது 22வது படம் இது. பிரிட்டிஷ் சினிமாவில் அவர் மொத்தம் 24 படங்கள் இயக்கினார். (Stage Fright, Frenzy ஆகிய இரு படங்களை பலவருடங்களுக்குப் பிறகு எடுத்தார்.) Jamaica Inn வரையிலான படங்களில் ஹிட்ச்காக்கின் சிறந்த 5 படங்களாக கீழ்க்கண்ட படங்களைச் சொல்லலாம்:

The Lodger (Silent Movie)
The Man Who Knew Too much (இது பின்னர் ஹாலிவுட்டில் ஹிட்ச்காக்கால் ரீமேக் செய்யப்பட்டது)
The 39 Steps
Sabotage
The Lady vanishes
ஹிட்ச்காக் மௌனப்படங்களின் காலத்தில் இருந்து சினிமாவில் இருப்பவர். பேசும் படங்கள் வந்த பின்னர், சினிமாவை நாடகம் ஆக்கிவிட்டார்கள் எனும் வருத்தம் ஹிட்ச்காக்கிற்கு உண்டு. படம் முழுக்க வசனம் நிரம்பி வழிவதை அவர் வெறுத்தார். சினிமா ஒரு விஷுவல் மீடியம். விஷுவலாகச் சொல்லவே முடியாத விஷயத்தை மட்டும் தான் வசனத்தில் சொல்ல வேண்டும் என்பது அவர் கொள்கை. அதைச் செயல்படுத்த, அவரது மௌனப்பட அனுபவம் உதவிகரமாக இருந்தது. 

இதுவரை எடுத்த படங்களில் இருந்து, ஹிட்ச்காக் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை உணர்ந்துகொண்டார். அது, ‘நாம் நடிகர்களை இயக்கவில்லை..ஆடியன்ஸை இயக்குகிறோம்’ எனும் ஹிட்ச்காக் தியரி!

மேலும் வாசிக்க... "ஹிட்ச்காக்கின் Jamaica Inn (1939) - விமர்சனம்"

Sunday, August 17, 2014

திரைக்கதை சூத்திரங்கள் (பகுதி-21)


21.கேரக்டர்களின் வளர்ச்சி (Character Arc)

ஒரு தீம் எப்படி உருவாகிறது என்றும் அதனை ஒன் லைனாக ஆக்குவது எப்படி என்றும் ஆரம்பித்தோம். கதாநாயகன் - குறிக்கோள்- வில்லன் மூன்றையும் டெவலப் செய்வது எப்படி என்று பார்த்தோம். இப்போது உங்கள் கதை ஒரு தெளிவிற்கு வந்திருக்கும். அடுத்து, அந்தக் கதையை திரைக்கதையாக ஆக்கும் முன்னர் கவனிக்க வேண்டிய விஷயங்கள்:
  • சஸ்பென்ஸா? சர்ப்ரைஸா?
  • லாஜிக்
  • க்ளிஷே
  • எக்ஸ்போசிசன் எனும் நவீன வெளிப்பாடு
  • Character Arc
  • கேரக்டர்களை உருவாக்குதல்
  • நட்டு வச்ச ரோஜாச் செடி!

ஒரு கதை என்பது ஒரே நாளில் முழு வடிவம் அடைவதில்லை. இரண்டு/மூன்று மாதங்களாவது உள்ளுக்குள்ளே ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். அப்போது கவனிக்க வேண்டிய, செக்-லிஸ்ட் போன்ற விஷயங்கள் தான் மேலே சொன்னவை.

இவற்றில் இந்த வாரம், கேரக்டர்களின் வளர்ச்சி எனப்படும் குணச்சித்திர வளைவு பற்றிப் பார்ப்போம்; வாருங்கள்!

பொதுவாக ஒரு கதையின் ஆரம்பத்தில் ஹீரோ ஒரு அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டிருப்பான். அப்போது அவனுக்கு ஏதோ நடக்கும். ஒரு சாகசம் ஆரம்பம் ஆகும். இறுதியில் ஹீரோ ஜெயிப்பான். வில்லன்களை வீழ்த்துவது, ஜெயிப்பது என்பதெலாம் புறவுலகில் நடக்கும் விஷயங்கள். அதே நேரத்தில் ஹீரோவின் கேரக்டர் என்ன விதமான வளர்ச்சியை, மாற்றத்தை அடைகிறதே என்பதே குணச்சித்திர வளைவு. அதாவது ஹீரோவின் வளர்சிதை மாற்றமே குணச்சித்திர வளைவு ஆகும்.

தேவர் மகனை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். படத்தின் ஆரம்பத்தில் ரயிலில் கமலஹாசன் கௌதமியுடன் வந்திறங்குவார். தாரை தப்பட்டை முழங்க வரவேற்பு கொடுப்பார். அப்போது தான் படித்து முடித்துவிட்டு, உலகம் பற்றி அறியாத இளைஞனாக ஊருக்குள் நுழைவார். தாரை தப்பட்டைக்கு டான்ஸ் ஆடியபடியே, அவர் அறிமுகம் அமர்க்களமாக இருக்கும்.

அதே படத்தின் இறுதிக்காட்சியைப் பாருங்கள். அதே இடத்தில் ரயிலில் ஏறி ஜெயிலுக்குப் போகிறார். இப்போதும் அவருக்கு விடைதர ஊரே திரண்டு நிற்கிறது. ஆனால் இந்த கமலஹாசன், முதல் காட்சியில் ஆட்டம் போட்டபடியே வந்த சக்திவேல் அல்ல; இவர் தேவர் மகன். இனி அப்படி ஜாலியாக ஆட முடியாது, ஆட மாட்டார். ஏன்?

இடையில் நடந்த விஷயங்கள் வெளியில் மட்டுமல்லாது, அவர் குணத்திலும் மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்துவிட்டன. ஒரு ஆர்க் போன்று அவர் சாதாரணமாக ஆரம்பித்து, உணர்ச்சியின் உச்சிக்கு போய் மீண்டும் அமைதிக்குத் திரும்பிவிட்டார். ஆனால் அது அவரது கேரக்டரை மொத்தமாக மாற்றிவிட்டது. இது தான் குணச்சித்திர வளைவு என்பது.

ரஜினியின் பில்லாவை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். இரண்டாவது ரஜினி பெண்மைக் குணம் கொண்டவராக அறிமுகம் ஆவார். ஒரு சாமானியன். ஆனால் பில்லாவாக நடிக்கப் போய், தப்பிப்பிழைத்தல் எனும் குறிக்கோளை அடைந்து உயிரைக் காப்பாற்றியபின், அவர் பழைய ரஜினி அல்ல. நல்ல குணம் கொண்ட பில்லா என்று சொல்லும் அளவிற்கு, பில்லாவின் தைரியத்தை கற்றுக்கொண்டு வந்துவிடுகிறார்.

இந்த குணச்சித்திர வளைவு எதற்காகத் தேவை? நாம் ஏற்கனவே பார்த்தபடி, பார்வையாளர்கள் படத்தின் ஹீரோவுடன் தங்களை ஐக்கியப்படுத்திக்கொள்வார்கள். ஹீரோ செய்யும் சாகசங்களை எல்லாம் தாங்கள் செய்வது போல் உணர்வார்கள், ஹீரோ அடையும் மனமாற்றத்தையும் தாங்களே அடைவது போல் உணர்வார்கள். படத்தின் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை ஹீரோ, பெரிய மாற்றங்கள் இல்லாமல் அப்படியே இருந்தால், படம் தட்டையாகத் தோன்றும்.

ஒரு படம் வெற்றிபெற, படத்துடன் பார்வையாளர்கள் ஒன்ற வேண்டியது அவசியம். ஹீரோ என்ன ஃபீல் பண்ணுகிறானோ, அதையே படம் பார்ப்போரும் ஃபீல் பண்ண வேண்டும். அதனால் தான் இந்த குணச்சித்திர வளைவு முக்கியமான விஷயமாக, திரைக்கதை உத்தியில் இருக்கிறது.

எல்லா விதிகளுக்குமே சில விதிவிலக்குகள் இருக்கவே செய்யும். அதிலும் நம் தமிழ் சினிமாவில் விதிவிலக்குகளுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. துப்பாக்கி படம், ஒரு வெற்றிகரமான ஆக்சன் படம். அதில் ஹீரோ முதலில் எப்படி அறிமுகம் ஆகிறாரோ, அப்படியே தான் இறுதியிலும் இருக்கிறார். குணச்சித்திரத்தில் பெரிய மாற்றம் இல்லை. அட்டகாசமான திரைக்கதையாலும், நல்ல ஆக்சன் சீகுவென்ஸ்களாலும் அந்தப் படம் வெற்றி பெற்றது. இருப்பினும் குணச்சித்திர வளைவும் இருந்திருந்தால், இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.

தமிழில் குணச்சித்திர வளைவு சிறப்பாக அமைந்த படங்களில் ஒன்று, மிஷ்கினின் அஞ்சாதே. படத்தின் ஆரம்பத்தில் நரேன் பொறுக்கியாகவும், அஜ்மல் நல்லவராகவும் இருப்பார்கள். கதையின் ஓட்டத்தில் இருவரும் நேரெதிர் நிலையை அடைவார்கள். மிகவும் நுணுக்கமாக மிஷ்கின் அதைச் சித்தரித்திருப்பார். பொறுக்கி போலீஸ் ஆகிவிடுவான், போலீஸ் ஆக வேண்டியவன் ஒரு கடத்தல் கும்பலில் இணைந்துவிடுவான். அட்டகாசமான குணச்சித்திர வளைவு அது!

குணச்சித்திர வளைவு என்பது ஹீரோவின் வளர்ச்சியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அஜ்மல் கேரக்டர் போல் ஹீரோவின் வீழ்ச்சியாகவும் இருக்கலாம். சில நேரங்களில் புறவுலகில் ஹீரோ தோற்றுக்கொண்டே வர, அகவுலகில் ஹீரோ ஜெயித்துக்கொண்டே போகும்படியும் அமையும். உதாரணம், ரத்தக்கண்ணீர்.

எம்.ஆர்.ராதா சொத்துக்களை எல்லாம் இழந்து நோய் முற்றிக்கொண்டே வரும்போது, அவர் மனதளவில் தன் தவறுகளை உணர்ந்த நல்லவராக உருமாறிக்கொண்டு வருவார். அதாவது, வெளியில் நெகடிவ்..உள்ளே பாசிடிவ். வெளியில் நடக்கும் சம்பவங்களைப் பார்த்து பரிதாபப்படுவதா அல்லது அவர் மனம் திருந்துவதைப் பார்த்து சந்தோசப்படுவதா என்று நாம் ஒரு கலவையான உணர்ச்சியுடன் அந்தப் படத்தைப் பார்ப்போம். அதுவும் அந்த படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கியக் காரணம்.
இப்போது உங்கள் கதையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். குணச்சித்திர வளைவு என்பது ஹீரோவுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா கேரக்டர்களுக்கும் பொருந்தும் ஒரு விஷயம். உங்கள் கதையில் வரும் கேரக்டர்கள், என்ன விதமான அக மாற்றத்தை/வளர்ச்சியை அடைகிறார்கள் என்று பாருங்கள். அதை மேலும் எப்படி உணர்ச்சிகரமாகச் சொல்வது என்று யோசித்து, மெருகேற்றுங்கள். ஏனென்றால், பார்வையாளனையும் படத்தையும் இணைக்கும் முக்கியமான டூல், இந்த குணச்சித்திர வளைவு.


(தொடரும்)
மேலும் வாசிக்க... "திரைக்கதை சூத்திரங்கள் (பகுதி-21)"

Friday, August 15, 2014

அஞ்சான் - என்ன தான்யா பிரச்சினை?


--------SPOILER ALERT---------படமே அலர்ட் தான் ------------------

ஏறக்குறைய 24 மணி நேரம் யோசித்து, அஞ்சான் படத்தின் கதை என்ன என்று ஒருவாறு யூகித்துவிட்டேன் :

சந்த்ரு பாய் & ராஜூ பாய் ஆகிய இரண்டு பாய்ஸும் வளரும் தாதாக்கள். மெயின் வில்லனான ஒரு பெரிய தாதா அது பொறுக்காமல், சந்த்ரு பாயை போட்டுத் தள்ளிவிடுகிறார். ராஜூ பாய் கொலைமுயற்சியில் தப்பித்துவிடுகிறார். பிறகு அதற்குத் துணைபோன ‘ஃபேக் ஐடி’ நண்பர்களையும் மெயின் வில்லனையும் ராஜூ பாய் பழி வாங்குகிறார்.

இதைத் தான் லிங்கு பாய் சுத்திச் சுத்தி அடிச்சு சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறார். படம், பப்படம் ஆனதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தாலும் முக்கியமான காரணமாக நான் நினைப்பவை :

மரண மாஸ்:

சூர்யா ஒரு மாஸ் ஹீரோ கிடையாது. சூர்யா ஒரு நல்ல நடிகர். அவர் கமல் கேட்டகிரி. அஜித்-விஜய் போல், மாஸ் ஹீரோ ஃபீலிங்கை இவரால் உண்டாக்க முடியவில்லை என்பதே யதார்த்தம். எனவே ராஜூ பாயை பெரிய அப்பாடக்கராக ஏற்றுக்கொள்ள, வலுவான காட்சிகள் தேவை. வெறும் சூர்யா எனும் இமேஜ் போதாது. 

சிங்கம் இன்ஸ்பெக்டர் எதற்கும் துணிந்த பரபர ஆசாமி எனும் கேரக்டரைசேசன் தான், அந்த மசாலா படத்தை ஓட வைத்தது. இதில் வெறும் பிண்ணனி இசையை வைத்தே, மாஸ் காட்ட முடியும் என்று நம்பியது முதல் பிழை. 'ராஜூ பாய் அப்படி...ராஜூ பாய் இப்படி’ என்று வசனங்களில் தான் சொல்கிறார்களே தவிர, காட்சிகளில் ராஜூ பாய் ஒரு  boy மாதிரி கெக்கேபிக்கே ஆசாமியாகத் தான் வருகிறார்.

வில்லன்:

வில்லன் பாய்களை கொல்ல முயற்சிக்கும்போது, நமக்கு பாய்ஸ் மேல் பரிதாபம் வரணும். ஆனால் அது வரவில்லை. காரணம், அதைச் சொல்லியிருக்கும் விதம்.

வில்லன் ஒரு பெரிய தாதா. இந்த சின்னப் பையன்கள் தன் இடத்திற்கு வந்துவிடக்கூடாது, எனவே மிரட்டி வைப்போம் என்று முடிவு செய்கிறார். ஒரு பார்ட்டிக்குக் கூப்பிட்டு, ‘தம்பிகளா..இந்த வளர்ச்சி போதும். இதுக்கு மேல ஒரு அடி எடுத்து வச்சாலும், பன்னியைச் சுடற மாதிரி சுட்டுடுவேன்’ என்று மிரட்டுகிறார்.

இதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே..நாளைக்கே ராஜூ பாய் அந்த இடத்திற்கு வந்தாலும், இதைத் தானே வேறு பொடியன்களுக்குச் சொல்வார்?

இதை கொஞ்சம் புத்தியுள்ளவன் எப்படி எதிர்கொள்வான்? மூன்று வழிகள் உண்டு.

1. ஓகே பாஸ்-ன்னு காலில் விழுந்திடலாம்.
2. அண்ணாமலை மாதிரி பதினெட்டு வருசம் டைம் எடுத்துக்கிட்டு, வில்லனை விட பெரிய ஆளாக ஆகிக் காட்டலாம்.
3. வில்லனை போட்டுத் தள்ளிடலாம்.

நம் பாய்ஸ் என்ன செய்கிறார்கள் என்றால், வில்லனை கடத்திக்கொண்டு வருகிறார்கள். ஒருநாள் இரவு முழுக்க அண்டர்வேயருடன் கட்டி வைத்து இம்சிக்கிறார்கள். மறுநாள் ‘இப்போப் புரியுதா..போ..போ’ என்று அனுப்பி வைத்து விடுகிறார்கள்.

இப்படிச் செய்தால் யாராக இருந்தாலும், என்ன செய்வார்கள்? திருப்பி ஆப்பு வைப்பார்கள். அதைத் தான் வில்லனும் செய்கிறான். இவர்களை மாதிரி வில்லன் கூமுட்டை இல்லை என்பது ஒரு ஆறுதல். எனவே இவர்களின் அடிப்பொடிகளை வைத்தே, இவர்களைப் போட்டுத் தள்ளுகிறான். (ராஜூ பாய் ஒரு ஹீரோ என்பதாலும், நமக்கு கெட்ட நேரம் என்பதாலும் தப்பிக்கிறார்).

‘என் நண்பனைக் கொன்னுட்டியா? உன்னை...’ என்று ராஜூ பாய் வீறு கொண்டு எழும்போது நமக்கு ’நீங்க தானடா அவனைச் சொறிஞ்சு விட்டீங்க..வீதியில போற மாரியாத்தா, எம்மேல வந்து ஏறு ஆத்தான்னு வலிய வம்பிழுத்தது நீங்க தானே?’ என்று தான் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

வில்லன் ஹீரோவுக்கு வலிய கெடுதல் செய்கிறான், வேறு வழியே இல்லாமல் ஹீரோ திருப்பி அடிக்கிறார் என்று இருப்பது தான் ரசிக்க வைக்கும். இங்கே முட்டாள்தனமாக, அரைகுறையாக ஒரு காரியத்தைச் செய்துவிட்டு அதற்கு அனுபவிக்கிறார்கள். நமக்கு கொஞ்சம்கூட அவர்கள் மேல் பரிதாபம் வருவதில்லை. நண்பன் இறந்துகிடப்பதைப் பார்த்து சூர்யா அழும்போது, ‘தம்பி..இதெல்லாம் பாட்ஷா-தளபதிலெயே பார்த்துட்டோம்..வேற..வேற ட்ரை பண்ணுங்க’ என்று தான் தோன்றுகிறது. 

படத்தின் அடிநாதமே, வில்லனுக்கும் ஹீரோவுக்கும் இடையே எழும் பிரச்சினை தான். அதில் வில்லன் பக்கமே அதிக நியாயம் இருப்பது போல் காட்சிகள். அப்புறம் எப்படி....

டப்பிங்:

ஒரு ஹிந்தி டப்பிங் படம் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு படம் முழுக்க வருகிறது. சந்த்ரு பாய்(வித்யுத்) மற்றும் பலர் பேசும் காட்சிகளில் வாயசைப்பும், பிண்ணனிக்குரலும் ஒட்டவே இல்லை. இது ஒரு தரமான படம் என்று நினைப்பே வராமல் இது தடுக்கிறது. 

திரைக்கதை:

ரன் படத்தில் திரைக்கதை அவ்வளவு க்ரிப்பாக இருக்கும். பரபரவென்று காட்சிகள் நகரும். அப்படி ஒரு படத்தைக் கொடுத்த இயக்குநரின் திரைக்கதையா இது?

- அண்ணன் ராஜூ பாயைத் தேடி தம்பி கிருஷ்ணா பாய் மும்பை வருகிறார்.
- ராஜூ பாயும் சந்த்ரு பாயும் தாதாக்களாக இருந்ததையும், வில்லனுடன் மோதியதை(?)யும் தெரிந்து கொள்கிறார். வில்லன் இருவரையும் கொன்றுவிட்டான் என்றும் சொல்கிறார்கள்.

- ஆனால் ராஜூ பாய்-ன் பாடி(டெட் பாடி தான்யா!) மட்டும் கிடைக்கவில்லை.

- சந்த்ரு பாய் இறந்தபோது, அவருடன் இருந்தது தனது மூன்று நண்பர்கள் தான் என்று தெரிந்துகொள்கிறார் கிருஷ்ணா. அதில் ஒருவன் கிருஷ்ணாவைக் கொல்ல முயலும்போது, அந்த அதிபயங்கர உண்மை தெரிய வருகிறது. ஆம், தம்பி கிருஷ்ணா தான் ராஜு பாய். (ஆமாம்.தம்பின்னா ராஜூக்கு பாய் தானே என்று வெறுப்பேற்றக்கூடாது..கிருஷ்ணா தான் ராஜூ..இரண்டும் ஒரே ஆள்.)

- இண்டர்வெல்லில் இந்த ட்விஸ்ட். வில்லன் தான் நண்பர்கள் துணையுடன் கொன்றான் என்று கண்டுபிடித்தாகிவிட்டது. இடையில் கமிசனரின் லூசுப் பெண்ணுடன் காதலும் செய்தாகிவிட்டது. இதுவரை வந்ததே அரதப்பழசான காட்சிகள் தான். இனி மிச்சம் இருப்பது, வில்லன்&கோவை பழி வாங்குவது தான். லிங்கு பாய் ஏதாவது மேட்டர் வைத்திருப்பார் என்று போய் உட்கார்ந்தால்...

- ஒரு நண்பனை அதாவது துரோகியைப் பிடித்து ‘சொல்லு..என்ன நடந்துச்சு? என்கிறான். அவன் சொல்லிவிட்டு, மீதியை துரோகி -2 கிட்டப் போய்க் கேளு என்கிறான். டுமீல்..துரோகி-1 அவுட்.

- துரோகி-2வைப் பிடித்து அதே கேள்வி.துரோகி-3கிட்டப் போ என்று பதில்..அதே டுமீல். அடுத்த துரோகி..அதே கேள்வி..மெயின் வில்லன் கிட்டப் போ என்று பதில்..டுமீல்..மெயின் வில்லன்..டுமீல்!

- இதையே இண்டர்வெல்லுக்கு அப்புறம் படம் முழுக்கச் செய்கிறார் ராஜூ பாய். உண்மையில் இண்டர்வெல் சீன் தான் ப்ரி-கிளைமாக்ஸ். அடுத்து மேக்ஸிமம், இருபது நிமிடம் படத்தை இழுக்கலாம். ஆனால் பாதிப்படத்தை அதை வைத்தே நிரப்பி, கொலையாகக் கொன்றுவிட்டார்கள்.

சமந்தா:
ஒருவருக்கு எது பொருந்துமோ, அதற்கு மட்டுமே அவர்களை உபயோகப்படுத்துவது நல்லது. சூர்யாவை மாஸ் ஹீரோவாக ஆக்குவதே ரிஸ்க், அது போதாதென்று சமந்தாவை கவர்ச்சிக்கன்னியாக ஆக்கியிருக்கிறார்கள். சமந்தாவிற்கு கவர்சி ட்ரெஸ் பொருந்தவே இல்லை. அதிலும் ஏக் தோ தீன் பாட்டில், அவருக்கு வயிறு மட்டுமே(!) இருப்பது போல் தெரிகிறது. ஹாரிபிள்!

நன்றி:

ஆனால் ஒரு விஷயத்திற்கு, அஞ்சான் டீமிற்கு நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். நம் மக்களின் ரசனை எந்தளவிற்கு மேம்பட்டிருக்கிறது என்று நேற்று தியேட்டரில் தெரிந்தது. கேரக்டர்கள் பேசப்போகும் வசனம், அடுத்து வரும் காட்சி என எல்லாவற்றையும் ஆடியன்ஸே சொல்கிறார்கள். ’இனிமே எங்களை ஏமாற்ற முடியாது’ என்று பெரிய பட்ஜெட் ஆசாமிகளுக்கு ஆடியன்ஸ் கொடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை தான், இந்தப் படத்தின் ரிசல்ட்.

100 கோடி...200 கோடின்னு எவ்வளவு செலவழிச்சாலும், கதையும் திரைக்கதையும் சரியில்லை என்றால், தூக்கிக் கடாசிவிடுவோம் என்று ரசிகர்கள் நிரூபித்திருக்கிறார்கள். இதை அஜித், விஜய் போன்ற சக ஹீரோக்களும் கவனத்தில் கொள்வது நலம்.

டிஸ்கி: கதை, திரைக்கதை பெரிதாக இல்லாவிட்டாலும் நகைச்சுவை இருந்தால் போதும் என்று நிரூபித்ததும் இதே ரசிகர்கள் தான். #விஐபி.


மேலும் வாசிக்க... "அஞ்சான் - என்ன தான்யா பிரச்சினை?"

அஞ்சான் - இது விமர்சனம் இல்லை.......!

படம் பார்க்கக் கிளம்பும்போதே ஒரு தம்பி அன்பாக ‘ஏன்ணே சுதந்திர தினம் அன்னிக்கு ஜெயிலுக்குப் போறீங்க?’ன்னு கேட்டார். அப்பவே சகுனம் சரியில்லையேன்னு உஷார் ஆகியிருக்கணும்..ஆனேனா? இல்லியே...இல்லியே!

மன்னிச்சிருங்க மக்களே..இன்னிக்கு விமர்சனம் எழுதறதா இல்லை. படத்துக்கு விமர்சனம் எழுதலாம். ஆனால் காவியத்துக்கு?

எதை எழுதன்னு எனக்கு நிஜமாவே புரியலை. கதைன்னு ஏதாவது இருந்தால், அதை விளக்கலாம். திரைக்கதைன்னு ஏதாவது இருந்தால், உரிக்கலாம். ஆனால்....என்னத்தைச் சொல்ல?

வசனங்கள் பிரமாதம். உதாரணத்துக்கு...

டேய்..

ஏண்டா இப்படி...

ஹா..ஹா..சூப்பரு..சூப்பரு.(இது செண்டிமெண்ட் சீன்ல!)

யம்மா..

அய்யய்யோ.

கொல்றாங்களே.
ஓடிடலாமா? (இண்டர்வெல் டயலாக்)

உஸ்ஸ். (இது தான் அதிகத் தடவை)

தெரியாம வந்துட்டோம்டி!

- இதெல்லாம் படத்துல வந்த வசனம் இல்லை மக்கா...படம் பார்க்கும்போது தியேட்டர்ல வந்த வசனம். ஸ்க்ரீனைப் பார்த்து, அப்படித் திட்டுறாங்க..பச்சை பச்சையா திட்டறாங்க...அதை இங்கே எழுத முடியாது..கட்டுப்பாடான குவைத் தியேட்டர்லயே இப்படின்னா, ஊர்ல என்ன ஆகப் போகுதோ?

ராஜூ பாயைத் தேடி அவர் தம்பி கிருஷ்ணா பாய் வர்றார்.

பாய் வீட்ல பர்தா போட்டு ஒரு பொண்ணு, ராஜு பாயை உத்து, உத்துப் பார்க்குது.

- இந்த ரெண்டுலயும் பயங்கர ட்விஸ்ட் ஒளிஞ்சிருக்குதாம்...எவனாலயும் கண்டுபிடிக்க முடியாதுன்னு நினைப்பு. கிருஷ்ணா வந்த கொஞ்ச நேரத்துலயே, அவர் யாருன்னு தியேட்டர்ல கத்திச் சொல்லிட்டாங்க. பர்தா பொண்ணையும் ‘அவ தானே நீ..சஸ்பென்ஸாம்!”-ன்னு நக்கல் விடறாங்க.

மும்பைல சில பேரை ராஜூ பாய் கொல்றாரு.

வில்லன் ராஜூ பாயோட ஃப்ரெண்டை கொல்றாரு.

ராஜூ பாய், துரோகி-1-ஐக் கொல்றாரு.

ராஜூ பாய், துரோகி-2-ஐக் கொல்றாரு.


ராஜூ பாய், துரோகி-3-ஐக் கொல்றாரு.

ராஜூ பாய் வில்லனோட (மினிமம் 100) அடியாட்களைக் கொல்றாரு.

ராஜூ பாய் வில்லனைக் கொல்றாரு.

மறுபடியும் ராஜூ பாய் துரோகிகளைக் கொல்றாரு.

கொல்றாருய்யா...கொல்றாரு...மிச்சம் இருக்கிற நம்மையும் கொல்றாரு...உஸ்ஸ்..ராஜ்ஜூ ப்பாய்...ராஜ்ஜூ ப்பாய்..அய்யோ, இப்படித் தனியா புலம்ப விட்டுட்டாங்களே!

பிள்ளையார் கோயில்ல சுண்டல் வாங்க ஓடற மாதிரியே, புதுப்படம் வந்தால் பார்க்கிறதுக்கு ஓடறது....ஏதோ விமர்சனமாம்...எழுதியே ஆகணுமாம்..இப்போ, அய்யோ-அம்மா வலிக்குதேன்னா...வலிக்கத் தான் செய்யும்..பின்னே, சினிமா விமர்சகர்ன்னா சும்மாவா?

ஒரு சீனைக் கூட எவனும் ரசிச்சிடக்கூடாதுன்னு கங்கணம் கட்டி வேலை பார்த்திருப்பாங்க போல..நல்லா இருங்கய்யா..எத்தனை பேரு உழைப்பு..எத்தனை கோடி காசு...இதை எடுக்கவா இம்புட்டு அலப்பறை?

ஏற்கனவே பீமா படத்துலேயே லிங்குசாமி அண்ணனுக்கு டான் கதை வரலியே..அப்புறம் வராத கழுதையை வா, வான்னா எப்படி வரும்?

தியேட்டருக்கு பாட்டு சீனுக்கு எந்திரிச்சுப் போறதைப் பார்த்திருக்கேன்..பாதிப் படம் ஓடும்போதே, வெளியே பத்து நிமிசம் காலாற நடந்துட்டு வர்றதை இன்னுக்குத் தான்யா பார்க்கிறேன். திரும்பி வந்து பக்கத்து சீட் ஆள்கிட்ட ‘என்ன மாப்ளை...ராஜூ பாய் என்ன சொல்றாரு?’ன்னு நக்கலா கேள்வி வேற கேட்குறாங்க..எவ்ளோ அவமானம் இது.

ஃபேஸ்புக்ல இதுவரை வடிவேலுவின் ‘போறியா..இல்லை வாய்க்குள்ள கத்தியை விட்டு ஆட்டவா?’ ஸ்டில்லு தான் ஃபேமஸ். இனிமே ‘போறியா..ராஜ்ஜூ பாய்கிட்ட பிடிச்சுக்கொடுக்கவா?’ன்னு ஒரு ஸ்டில் தான் ஃபேமஸ் ஆகப்போது!


நான் விமர்சனம் எழுதலியேன்னு வருத்தப்படாதீங்கய்யா...வருவான்...எவனாவது ஒருத்தன் வருவான். வந்து, ‘இது ஒரு ஒழக சினிமா...இந்தப் படத்தை இப்படிப் பார்க்கக்கூடாது..சீட்ல ரைட் சைடு சாய்ஞ்சுக்கிட்டு, லெஃப்ட் டிக்கியை தூக்கிட்டுப் பார்க்கணும்..இங்க யாருக்கும் அறிவில்லை’-ன்னு சொல்ல ஒருத்தன் வருவான்..அப்படிப்பட்ட புண்ணியவானுக்காகத் தான் நான் வெயிட்டிங்...நீங்களும் வெயிட் பண்ணுங்க.

ராஜ்ஜூ ப்பாய்...ராஜ்ஜூ ப்பாய்!


மேலும் வாசிக்க... "அஞ்சான் - இது விமர்சனம் இல்லை.......!"

Wednesday, August 13, 2014

ஹிட்ச்காக்: Alfred Hitchcock - யார்?

1899ஆம் வருடம் இதே நாளில் இங்கிலாந்தில் பிறந்தவர் ஆல்ஃப்ரெட் ஹிட்ச்காக். கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவரான, காய்கறிக்கடை வைத்திருந்த வில்லியம் ஹிட்ச்காக்கிற்கும் எம்மா ழேனுக்கும் மூன்றாவது குழந்தையாகப் பிறந்தார் ஆல்ஃப்ரெட் ஹிட்ச்காக். (தன்னை ஹிட்ச் அல்லது ஹிட்ச்காக் என்றே அழைக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியதால், ஆல்ஃப்ரெட் ஹிட்ச்காக் இனி ஹிட்ச்காக்!).
1920களில்..
ஹிட்ச்காக்கின் ஐந்தாவது வயதில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு, முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. அவரது சேட்டை தாங்காமல் அவரது தந்தை அவரிடம் ஒரு பேப்பரில் ஏதோ எழுதிக்கொடுத்து, உள்ளூர் போலீஸ் ஸ்டேசனில் போய் அதைக் கொடுக்கச் சொன்னார். இவரும் அதை எடுத்துப் போய்க்கொடுக்க, அதைப் படித்த போலீஸ் ஹிட்ச்காக்கை தூக்கி உள்ளே வைத்துவிட்டார்கள். ஏனென்றால் அதில் ஏறக்குறைய இப்படி எழுதியிருந்தது : ‘தவறு செய்தால் என்ன தண்டனை என்று அவனுக்குப் புரியவேண்டும். எனவே அவனை கொஞ்சநேரம் உள்ளே வைத்து, மிரட்டி அனுப்பிவையுங்கள்...முடியல!’

போலீஸாரும் சிறிதுநேரம் கழித்து ‘இப்போது புரிந்ததா? இனி தவறு செய்யக்கூடாது’ என்று அறிவுரை சொல்லி, ஹிட்ச்காக்கை விடுதலை செய்தார்கள். ஜெயிலில் இருந்த கொஞ்ச நேரத்தில் சிறுவன் ஹிட்ச்காக், பயந்துபோனார். பின்னர் வாழ்க்கை முழுவதுமே ‘எதற்கும் எளிதில் பயப்படக்கூடியவராக, குறிப்பாக போலீஸ் என்றால் நடுங்கக்கூடியவராக’ ஆனார் ஹிட்ச்காக். மனரீதியில் அவரால் அந்த பயத்தில் இருந்து மீள முடியவில்லை. எது தனது குறையோ, அதையே தன் வெற்றிக்குப் படிக்கட்டாக ஆக்கினார் ஹிட்ச்காக். ஆம். ‘பயம் என்றால் என்ன? எதெற்கெல்லாம் பயப்படுகிறோம்?’ என்பதில் தெளிவடைந்த அவர், பின்னாளில் தன் படங்களை ‘பய உணர்ச்சியைத் தூண்டும்’ த்ரில்லர்களாக அமைத்தார். பார்வையாளர்களின் உணர்ச்சிகளுடன் எப்படி விளையாடுவது என்பதில் கைதேர்ந்தவராக ஆனார். 

Henley Telegraph Company எனும் கேபிள் கம்பெனியில் தன் பதினைந்தாவது வயதில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். அதே நேரத்தில் ஓவியக்கலை பற்றியும் University of London-ல் படிக்க ஆரம்பித்தார். அதையறிந்த அவரின் கம்பெனி, தங்கள் விளம்பரத்திற்கு அவரை டிசைன் செய்து தரும்படி கேட்டது. சந்தோசமாக தன் கலைப்பயணத்தை அதன்மூலம் தொடங்கினார் ஹிட்ச்காக். அந்த கம்பெனி வெளியிட்ட நிறுவன மலர் இதழ்களில் கட்டுரைகளும் கதைகளும் எழுத ஆரம்பித்தார். அவர் எழுதிய முதல் கதை Gas(1919), ஒரு பெண் தன்னை யாரோ தாக்கியதாக உணர்வதும், அது மாயை - அந்தப் பெண்ணின் கற்பிதம் என்று கிளைமாக்ஸில் தெரிவதாகவும் இருந்தது. அதாவது, முதல் கதையிலேயே தன்னுடைய பாதை என்ன என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். மர்மம், மாயை, கொலை, சஸ்பென்ஸ் என்பதெல்லாம் ஹிட்ச்காக்கின் ஃபேவரிட் விஷயங்கள்!
திருமணத்தின் போது..
இன்றைய Paramount Pictures, 1920ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தில் தங்கள் கிளையை ஆரம்பித்தது. பிரிட்டிஷ் படங்கள் தயாரிப்பதில் இறங்கியது. அந்த அமெரிக்க கம்பெனியில் வேலை செய்வதன் மூலம், சினிமா பற்றி மேலும் கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்று நினைத்த ஹிட்ச்காக், அங்கே ‘டைட்டில் டிசைனர்’ வேலைக்கு விண்ணப்பித்தார். அது மௌனப்படக் காலம் என்பதால், படத்தின் முதலில் மட்டுமல்லாது இடையிலும் வசனங்களை டைட்டிலாக காட்ட வேண்டும். அதற்கு ஓவியத்திறன் மட்டுமல்லாது, எதையும் சுருக்கமாகச் சொல்லும் எழுத்துத்திறனும் வேண்டும். ஓவியம், கதை இரண்டிலும் அனுபவமுள்ள ஹிட்ச்காக், எளிதில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். டைட்டில் டிசைனராக அவர் வாழ்க்கை, சினிமாவில் ஆரம்பித்தது.

சீக்கிரமே டைட்டில் டிபார்ட்மெண்ட்டுக்கு ஹெட்டாக ஆனார் ஹிட்ச்காக். டைட்டில் எழுதும்போது, திரைக்கதை ஆசிரியர்கள் மற்றும் இயக்குநர்களிடம் இருந்து நிறைய கற்றுக்கொண்டார். ஆர்ட் டைரக்டர் மற்றும் அசிஸ்டெண்ட் டைரக்டர் வேலை கிடைத்ததால், ஹிட்ச்காக். Islington Studios எனும் வேறொரு நிறுவனத்திற்கு அடுத்து மாறினார். அங்கே தான் பின்னாளில் அவர் மனைவியாக Alma Reville -ஐச் சந்தித்தார். ஹிட்ச்காக்கை விட பெரிய போஸ்ட்டில் இருந்தார் அல்மா. (இயக்குநர் ஆகும்வரை அல்மாவிடம் அடக்கியே வாசித்தார் ஹிட்ச்காக்..பின்னர் காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டார்!) ஜெர்மனியில் தயாரான The Blackguard எனும் படத்தில் ஆர்ட் டைரக்டராக வேலை செய்தார் ஹிட்ச்காக். அங்கே தான் German Expressionism பற்றி கற்றுத் தேர்ந்தார். அவரது படங்களில் ஸ்டைலாக, அது பின்னாளில் ஆகியது. 

1922ஆம் ஆண்டு, முதன்முதலாக Number 13 எனும் படத்தை இயக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பாதி ஷூட்டிங்கிலேயே படம் ட்ராப் செய்யப்பட்டது. அடுத்து அவர் இயக்க ஆரம்பித்த Always Tell Your Wife படத்திற்கும் அதுவே நிகழ்ந்தது. பின்னர் 1925ஆம் ஆண்டு தான் அவரது முதல் முழுமையடைந்த படமாக The Pleasure Garden படம் உருவானது. ஆனாலும் பெரும்பாலான இடங்களில் அது ரிலீஸ் ஆகவில்லை. அந்த நேரத்தில் தான் முதல் ஹிட்ச்காக் ஸடைல் படமான The Lodger(1927) ரிலீஸ் ஆனது. அந்த படத்தின் வெற்றி, ஹிட்ச்காக்கை பிரபல இயக்குநராக ஆக்கியது. அவரது முந்தைய படமும் அதன்பின்னரே மக்களைச் சென்றடைந்தது.
மகளுடன்..
எட்டு (முழுமையடைந்த) மௌனப்படங்களை எடுத்தபின்னர், ஹிட்ச்காக் பிரிட்டிஷ் சினிமாவின் முதல் பேசும்படமான The Blackmail(1929)-ஐ எடுத்தார். பேசும்படங்களை விட மௌனப்படங்களே உண்மையான சினிமா எனும் எண்ணம் ஹிட்ச்காக்கிற்கு இருந்தது. இருப்பினும் டெக்னாலஜி வளர்ச்சியுடன் மோதாமல், பேசும்படங்களைத் தொடர்ந்து எடுக்க ஆரம்பித்தார். பொதுவாக ஹிட்ச்காக் எதனுடனும், யாருடனும் மோதுவதில்லை. எதையும் சரியென்று இலகுவாக எடுத்துக்கொண்டு முன்னகரும் மனது அவருக்கு இருந்தது. 

மொத்தம் 14 பேசும்படங்களை எடுத்தார் ஹிட்ச்காக். அவற்றில் The 39 Steps, The Man Who Knew Too Much, Sabotage, Young and Innocent, The Lady Vanishes ஆகியவை முக்கியமானவை. அவரது புகழை ஹாலிவுட் ஸ்டுடியோவரை சென்று சேர்த்தன, இந்த பிரிட்டிஷ் படங்கள். எனவே ஹாலிவுட்டில் இருந்து அவருக்கு அழைப்பு வரத்துவங்கியது. அமெரிக்காவிற்கு குடும்பத்துடன் குடிபெயர்ந்தார். Rebecca(1940) எனும் ஹிட்ச்காக்கின் முதல் படம் ஹாலிவுட்டை மிரட்டி, சிறந்த படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதினைப் பெற்றது. அதன்பின், தொடர்ந்து 36 ஆண்டுகள் ஹிட்ச்காக்கின் மெஸ்மரிசத்தில் ஹாலிவுட் மயங்கிக்கிடந்தது.

ஆரம்பத்தில் சஸ்பென்ஸ் படம் எடுக்கும் ஆசாமி என்று தான் பலரும் அவரைப் பற்றி நினைத்திருந்தார்கள். இங்கிலாந்தில் சினிமா விமர்சகர்களாக உருவெடுத்து, பின்னாளில் இயக்குநர்களாக ஆன François Truffaut, Claude Chabrol மற்றும் Éric Rohmer ஆகிய மூவர் தான், ஹிட்ச்காக்கின் படங்களை ஆராயும்போது, சினிமாவுக்கு டெக்னிகலாக ஹிட்ச்காக் செய்திருக்கும் சேவையைக் கண்டுகொண்டார்கள்.

French New Wave என்று அழைக்கப்பட்ட, ஐரோப்பிய சினிமாவைப் புரட்டிப்போட்ட மாற்றத்தை தன் The 400 Blows மூலம் ஆரம்பித்து வைத்தவர் François Truffaut. ஹிட்ச்காக்கை அவர் எடுத்த பேட்டி  Hitchcock/Truffaut எனும் பெயரில் புத்தகமாக வெளியாகி பெரும் புகழ் பெற்றது. (இந்த ஹிட்ச்காக் தொடருக்கும் அதுவே அடிப்படை.) Point of View, Suspense, Surprise, Montage Editing என பலதளங்களில் ஹிட்ச்காக், உலக சினிமாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியிருக்கிறார் என்பதை தங்கள் ஆய்வின் மூலம் வெளியே கொண்டுவந்தார்கள் இந்த சிஷ்யர்கள்.

இங்கிலாந்தில் உருவான ஆதர் தியரி (Author Theory)யும் ஹிட்ச்காக்கிற்கு பெருமை சேர்த்தது. ‘சினிமா என்பது கூட்டுமுயற்சி. ஓவியம் அல்லது கதை போன்று தனிப்பட்ட ஒருவரின் ஆக்கம் அல்ல சினிமா’ எனும் கருத்தினை ஆதர் தியரி உடைத்தது. ஒரு நல்ல டைரக்டர், வெவ்வேறு டெக்னிஷியன்/நடிகர்/கதைகளுடன் ஒரு படத்தை உருவாக்கினாலும், அவரது முத்திரையை தன் படங்களில் அவரால் பதிக்க முடியும். ஒரு சினிமா உருவாக்கத்தில் இயக்குநரின் முடிவே இறுதியானது என்பதால், அப்படி உறுதியாக முடிவெடுக்கும், தனி ஸ்டைல் கொண்ட இயக்குநரே சினிமாவின் ஆதர் என்று ஆதர் தியரி சொன்னது. அதற்கு சிறந்த உதாரணமாக ஹிட்ச்காக் இருந்தார்.

அவரது படங்களில் நீதிபோதனை விஷயங்கள் குறைவு. மேலும் பெரும்பாலான படங்கள் கம்ர்சியலாக வெற்றி பெற்றவை. எனவே அறிவுஜீவிகள், பல்ஃப் பிக்சன் நாவல் ரேஞ்சுக்கு அவர் படங்களை நினைத்து வந்தார்கள். இங்கிலாந்து விமர்சகர்களின் ஆய்வுகுப் பிறகே, ஹிட்ச்காக்கை எல்லாரும் ஸ்டடி செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். இன்று உலகின் சிறந்த படங்கள் லிஸ்ட்டில் முதல் இடத்தில் அவரது Vertigo (Citizen Cane இரண்டாவது இடத்தில்.இரண்டுக்கும் தான் போட்டி.) இருக்கிறது. சிறந்த த்ரில்லராக North By Northwest இருக்கிறது. சிறந்த ஹாரர் படமாக The Birds இருக்கிறது. சிறந்த சைக்காலஜி படமாக Psycho இருக்கிறது. Rear Window, Rope போன்ற படங்கள், சினிமா மாணவர்கள் படிக்க வேண்டிய பாடங்களாக ஆகிவிட்டிருக்கின்றன.

இயக்குநராக 54 வருடங்கள், 53 படங்கள், புதிய கதை சொல்லும் உத்திகள்-கேமிரா உத்திகள்-எடிட்டிங் உத்திகள் என சினிமாவுக்கு அவர் கொடுத்த கொடைகள் ஏராளம். இன்றைய வெற்றிகரமான பல இயக்குநர்களுக்கும், martin scorsese போன்ற ஜாம்பவான்களுக்கும் ஆதர்சமாக இருப்பது ஹிட்ச்காக்கும். அவர் படங்களும். அவரது படமும், நடிகர்களும் ஆஸ்கார் வாங்கியிருந்தாலும் ஹிட்ச்காக் எந்தவொரு படத்திற்கும் ஆஸ்கார் வாங்கியதில்லை என்பது ஒரு கொடுமையான ஆச்சரியம். பின்னர் அவர்களே வெட்கப்பட்டு, வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதினைக் கொடுத்தார்கள். அந்த நேரத்தில் விருதுகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவராக, அவர் ஆகியிருந்தார்!

தலைவருக்கு 115வது பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்!


மேலும் வாசிக்க... "ஹிட்ச்காக்: Alfred Hitchcock - யார்?"