Saturday, April 12, 2014

அதிமுக: பறந்து அடிக்கும் பெண் சிங்கம்

 இந்தத் தேர்தலில் முன்னிலையில் இருப்பது யார் என்றால் அதிமுக தான். எல்லாருக்கும் முன்பே வேட்பாளர்களை அறிவித்துவிட்டு, பிரச்சார வண்டியை முதல் ஆளாகக் கிளப்பியவர் ஜெயலலிதா. வண்டி புறப்பட்ட வேகத்தில் கம்யூனிஸ்கள் முகத்தில் வண்டிப்புகை கரி பூசியது தனிக்காமெடி. 

மற்ற கட்சிகள் எல்லாம் கூட்டணிப் பேச்சுவார்த்தை என்ற பெயரில் மக்களைக் குழப்பிக்கொண்டிருந்தபோது, தெளிவான முடிவுடன் பிரச்சாரத்தை ஆரம்பித்தார். அதற்கு முன் அவர் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டது ஒன்றே ஒன்று தான், அது திமுக-காங்கிரஸ் கூட்டு வந்துவிடக்கூடாது என்பது. அதற்கு தூக்குதண்டனை விவகாரம் உதவியது. காங்கிரஸுடன் கூட்டணி என்பதை கனவிலும் யாரும் நினைக்காதபடி, அந்த விவாகரத்தில் சிக்ஸர் அடித்தார்.(மூன்று பேர் வாழ்க்கையில் இப்படி விளையாடலாமா என்றால்...........அவர் அப்படித்தான்!).
தேர்தல் வேலையை ஆரம்பிக்கலாமா, வேண்டாமா? ஆரம்பிச்சா கூட்டணின்னு யார் பேரைப் போடறதுன்னு மற்ற கட்சித் தொண்டர்கள் யோசிக்கும்போதே, ‘அம்மா தான் பிரதமர். போடுங்க ஓட்டை!’ என்று ரத்தத்தின் ரத்தங்கள் சுறுசுறுப்பாக வேலையை ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். மற்ற கட்சிகளின் பிரச்சார ஸ்டைலுக்கும் ஜெயலலிதாவின் பிரச்சார ஸ்டைலுக்கும் பெரிய வித்தியாசம். முதலில் மக்களுடன் மக்களாக என்பதே கிடையாது, மகாராணியார் தரிசனம் ஸ்டைல் தான். அடுத்து ;எனக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள்’ என்ற வேண்டுகோள் கிடையாது, கட்டளை தான். போடுவீர்களா?....செய்வீர்களா? தான்!

கட்சிக்கென இருக்கும் பெரும் வாக்குவங்கி என்பது தான் பலம். ஆனால் வாக்குவங்கி கணக்கிடும் முறையைக் கவனித்தால், அதில் கூட்டணிக்கட்சிகளின் வாக்கும் அடக்கம். இதுவரை அதிமுக, அதிக தொகுதிகளில் நின்று வந்திருக்கிறது. அதிக உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கட்சி என்றாலும், அது தனித்து நின்று ஜெயிக்கும் அளவுக்கு வாக்குவங்கி கொண்டதா என்றால் சந்தேகம் தான். ஆனால் திமுகவும் ஏறக்குறைய தனித்து நிற்பதாலும் உள்கட்சிப்பூசலில் சிக்கி இருப்பதாலும், அதிமுக முன்னிலை பெறுகிறது. 

இப்படியே பதிவைத் தொடர்ந்து இந்த தேர்தலில் யார் ஜெயிப்பார்கள், எத்தனை சீட் ஜெயிப்பார்கள் என்று கணிப்பதை விட, கட்சிகளின் பாசிடிவ் & நெகடிவ் பாயின்ட்ஸை மட்டும் சொல்லிவிட்டு, க்ளோஸ் செய்வது நமக்கு மரியாதை!
நெகடிவ் பாயிண்ட்ஸ்:
1. மின் வெட்டு : கோடையில் தேர்தலை வைப்பது யாருக்கு கெடுதலோ இல்லியோ, ஆளும்கட்சிக்கு ரொம்பக் கெடுதல்.

2. அதிமுக எம்.எல்.ஏ/மந்திரிகள் மேல் இருக்கும் அதிருப்தி. பல இடங்களில் அவர்களை விரட்டி அடிக்கும் அவலம்

3. காசுக்கு வரும் கூட்டம் : மற்ற கட்சிகளை விட அதிமுக இந்த விஷயத்தில் வெளிப்படையாகவே கெட்ட பெயர் வாங்கியுள்ளது. கிராமப்புறங்களில் இருந்து 100 ரூபாய் முதல் 250 ரூபாய்வரை கொடுத்து (கூடவே பிரியாணி+குவாட்டர்), ஆட்களைக் கூட்டி வருகிறார்கள் (அந்த நற்காரியத்தை என் மாமனாரும் செய்ததாக வதந்தி!). அப்படி அழைத்து வரப்படும் அனைத்து மக்களும், ஓட்டுப்போடுவார்களா என்பது சந்தேகமே!

4. நேரங்கெட்ட நேரத்தில் உயிரையெடுக்கும் பெங்களூர் வழக்கு.

5. பிரச்சார ஸ்டைல் : இருப்பதிலேயே மோசமான பிரச்சாரம் அம்மையாருடையது தான். நியூஸில்கூட அதைப் பார்க்க பெரும்பாலானோர் தயாராக இல்லை என்பதே உண்மை. செய்வீர்களா என்ற வார்த்தையைச் சொல்லவே பயமாக இருக்கிறது!

6. அடிமை மந்திரிகள் நடந்துகொள்ளும்/நடத்தப்படும் விதம். பார்ப்பவர் அருவெறுக்கும் வண்ணம், மிகக்கேவலமாக இருப்பது.
பாசிடிவ் பாயிண்ட்ஸ்:

1. இரட்டை இலை 

2. மேலே சொன்னபடி, தெளிவான முடிவு (சரியான முடிவா என்பதை மக்கள் தான் சொல்லணும்)

3. எதிரியாக வலுவான கூட்டணி இல்லை. திமுகவும் அழகிரியுடன் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருப்பது..பாஜக கூட்டணிப் பேச்சுவார்த்தையிலேயே எனர்ஜியை வேஸ்ட் செய்தது.

4. இன்னும் திமுக ஆட்சி மேல் மறையாத வெறுப்பு. அதிமுகவைப் பாதிக்கும் ‘மின் வெட்டு பிரச்சினையினை அறுவடை செய்யும் யோக்கியதௌ திமுகவுக்கு இல்லாமல் இருப்பது.

5. மக்கள் தங்கள் ஓட்டு வீணாகிவிடக்கூடாதே எனும் கவனம் உள்ளவர்கள். எனவே பாஜக கூட்டணி வீக்காக இருக்கும் தொகுதிகளில், மோடி ஆதரவு ஓட்டுகள் அம்மையாருக்கே!

6. ஆளும் கட்சியாக இருப்பது. சிலர் அப்பாவியாக ‘எப்படியும் ஆளும்கட்சி தானுங்களே வரும்?’ என்று இதை இடைத்தேர்தல் ரேஞ்சுக்கு நினைத்துக்கொண்டு அப்பாவித்தனமாக என்னிடமே கேட்டனர்.

7. பெண்களுக்கு அம்மையார் மேல் இருக்கும் சாஃப்ட் கார்னர்

8. நடிகர் ராமராஜன், சீமான், விந்தியா போன்ற சினிமாக்காரர்களின் பிரச்சாரம்

8. கூட்டத்திற்கு வர 200 ரூபாய் கொடுத்தால் வேகாத வெயிலில் 5 மணி நேரம் அசையாமல் உட்கார்ந்திருக்கும் முட்டாள் ஜனங்கள், கூட 300 ரூபாய் கொடுத்தால் ஒரு மணி நேரம் க்யூவில் நின்று ஓட்டும் போட மாட்டார்களா எனும் நம்பிக்கை!
பார்க்கலாமா? :

ஓ...இது சினிமா விமர்சனம் இல்லையா?..சரி, பரவாயில்லை......200 ரூபாயும் பிரியாணியும் கொடுத்து கூட்டிட்டுப்போனா.......ஒரு முறை பார்க்கலாம். 

ஆனால் ஓட்டுப் போடலாமான்னு நீங்க தானுங்க முடிவு பண்ணனும்.

மேலும் வாசிக்க... "அதிமுக: பறந்து அடிக்கும் பெண் சிங்கம்"

Friday, April 11, 2014

நான் சிகப்பு மனிதன் - திரை விமர்சனம்

அதாகப்பட்டது... :
சமர் படத்திற்குப் பிறகு இயக்குநர் திருவின் இயக்கத்திலும், பாண்டிய நாடு வெற்றிக்குப் பின் விஷாலின் நடிப்பில் இன்று வெளியாகி இருக்கும் படம், நான் சிகப்பு மனிதன். தீராத விளையாட்டுப்பிள்ளையாக இருந்த விஷால் திருந்தி, பாண்டியநாட்டில் வெற்றிக்கொடி நாட்டியபின் வரும் படம் என்பதாலும், லிப் டூ லிப் கிஸ் இருக்கிறது என்பதாலும் படத்துக்கு நல்ல எதிர்பார்ப்பு. எப்படி இருந்தது கிஸ்..ச்சே..படம் என்று பார்ப்போம், வாருங்கள்.
ஒரு ஊர்ல..:
’நார்கொலாப்ஸி’ எனும் நோயினால் அவதிப்படும் மனிதர் விஷால். அப்படீன்னா என்னன்னா, ஏதாவது அதிர்ச்சியான செய்தியை/சத்தத்தை கேட்டாலோ, ஷகீலா படம் பார்த்தாலோ, உணர்ச்சிவசப்பட்டாலோ(ரெண்டும் ஒன்னுதாங்கிறீங்களா?..!) பொசுக்குன்னு தூங்கிடுவார் மனுசன். இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரான்னு நினைக்காதீங்க. அந்த பிரச்சினையால மேட்டர்கூட கஷ்டம்ங்கிறது தான் சிக்கலே..இப்போப் புரியுதா, எம்மாம் பெரிய வியாதின்னு. சரி..அப்படிப்பட்ட மனுசனையும் புரிஞ்சுக்கிட்டு, லவ் பண்ணுதாரு லட்சுமி மேனன். ஆனால் ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில, இந்த வியாதியால லட்சுமியை விஷால் காப்பாத்த முடியாம போயிடுது. அதனால லட்சுமி கோமா ஸ்டேஜ்க்கு போயிடுறாங்க..அதுக்குக் காரணமானவங்களை கண்டுபிடிச்சு, இந்த நோயையும் மீறி எப்படி பழி வாங்குகிறார் என்பது தான் கதை.

உரிச்சா....:
விஷால் நண்பர்களுடன் அலைந்து திரிந்து ஒரு துப்பாக்கி விலைக்கு வாங்குவதில் ஆரம்பிக்கிறது படம். அடுத்து நார்கொலாப்ஸின்னா என்னன்னு விவரிச்சுட்டு, சட்டுபுட்டுன்னு கதைக்குள்ளே நுழையறாங்க. Bucket List மாதிரி விஷாலுக்கும் சில விஷயங்கள் வாழ்க்கையில் நடக்கணும்ன்னு ஆசை. ரோட்ல தனியாப் போகணும்..ஒருநாள் ஃபுல்லா முழிச்சிருக்கணும்..தேவதையைப் பார்க்கணும்..லவ் பண்ணனும்..கிஸ் பண்ணனும்..தப்பு செய்றவங்களை தட்டிக்கேட்கணும்ன்னு பத்து விஷயங்களை லிஸ்ட் போட்டு வச்சிருக்காரு..அடடா, விட்டுட்டனே..ஷகீலா படத்தை முதல்நாள் முதல் ஷோ பார்க்கணும் என்பதும் ஒரு ஆசை!

அந்த ஆசைகள் நிறைவேறுவதை தனியாச் சொல்லாம, அவரோட வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒரு சம்பவம் அடுத்த சம்பவத்துக்கு(ஆசைக்கு) இட்டுச் செல்ற மாதிரி காட்டியிருப்பது நல்ல திரைக்கதை உத்தி. சமர் திரைக்கதை மாதிரியே இதிலும் முதல்பாதியில் பின்னியிருக்கார் திரு. லட்சுமியை ‘அந்த’ சூழ்நிலையில காப்பாத்த முடியாம, அதிர்ச்சியாகி விஷால் தூங்கறது பதற வைக்குது. அப்போ விடறாங்க இண்டர்வெல்.
இண்டர்வெல் வரைக்குமே படம் பட்டையைக் கிளப்புது. லட்சுமியை கோமாக்கு அனுப்புன ரவுடிகளை எப்படி பழிவாங்கப்போறார்ன்னு ஆவலையும் தூண்டும்படியா, இண்டர்வெல் ப்ளாக். ரவுடிகளில் ஒருத்தன் பேர் மட்டும் விஷாலுக்கு தெரியுது. அதை வச்சு, அவங்களைத் தேடி அவர் அலையறாரு. அந்த ரவுடியைக் கண்டுபிடிக்கும்போது, அவங்களை அனுப்புன வில்லன் யாருன்னு நமக்குத் தெரியுது. அந்த வில்லன் ஏன் அப்படி விஷாலுக்குப் பண்ணான்னு ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக் வைக்கிறாங்க பாருங்க, அங்கே தான் படம் டொக் ஆகிடுது.

ஒரு நீளமான, கேவலமான ஃப்ளாஷ்பேக். ஒருத்தன் விஷால் மாதிரி அப்பாவிக்கு இப்படி ஒரு காரியம் பண்ணி இருக்கான்னா, அதுக்கான காரணம் எப்படி இருக்கணும்? (அல்லது நான் மகான் அல்ல மாதிரி காரணமே இல்லாம தப்பு பண்ணும் ரவுடிகள்ன்னு விட்டிருக்கலாம்). ஆனால் இதில் சீன் படக்கதை மாதிரிப் போகுது அந்த ஃப்ளாஷ்பேக். படத்துக்கு யூ/ஏ சர்ட்ட்ஃபிகேட் கிஸ்க்காக கொடுத்திருக்க மாட்டாங்க. இந்த ஃப்ளாஷ்பேக்கிற்க்காத்தான் கொடுத்திருப்பாங்க. இனியா எனும் நல்ல நடிகையை சென்னையில் ஒருநாளுக்கு அப்புறம் அதே கேரக்டர்ல பார்க்க கொடுமையா இருக்கு. ஆனால் அவருக்கு நல்ல நடிப்பு. 

வில்லன்.அவனுக்கு துரோகம் பண்ணும் மனைவி..பொண்டாட்டியை இன்னொருத்தன்கிட்ட அனுப்பி காசு வாங்கும் புருசன்னு அய்யய்யோ..சகிக்கலை. இந்த மாதிரிப் படத்தில் அந்த மாதிரியான கேரக்டர்களையோ, சீன்களையோ யாரும் எதிர்பார்க்கலை. முதல்பாதியில் கிஸ்+ஜலக்கிரீடை இருந்தாலும் ஆபாசமாத் தெரியலை. ஆனால் அந்த டீசண்ட்டா முன்பாதி செட் பண்ண மனநிலைக்கு நேரெதிரா சீன்கள் வரும்போது, ரசிக்க முடியலை. சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கணும்ன்னு டைரக்டர் நினைச்சிருக்காரு, ஆனால் அது ‘அதிர்ச்சி’ ஆகிடுச்சு!

அந்த வில்லனோ, ஃப்ளாஷ்பேக்கோ இல்லாமலேயே (இப்போ கட் பண்ணாலும்) படம் நல்லாத்தான் இருந்திருக்கும். இந்த நோயோட அவர் எப்படி ஜெயிக்கிறார்ன்னு கதை சொல்ல வந்துட்டு, அவருக்கு ஏன் அப்படிப் பண்ணாங்கன்னு விளக்குறதுக்கு அதிக நேரம் எடுத்து, ஆபாசமா விளக்கிட்டதால இரண்டாம்பாதியில் பாதி அவுட் ஆகிடுது. அப்புறமா விஷால் பழி வாங்குறதைக் காட்டினாலும் ‘அட..போங்கப்பா’ எனும் மனநிலைக்கு நாம வந்திடறோம்.

சமர் பட திரைக்கதை டெம்ப்ளேட்டில் இதையும் சொல்லி இருக்கிறார்கள். சமர் படத்திலும் முதல் பாதியில் வலுவான முடிச்சை திரு போட்டிருப்பார். ஆனால் அந்த முடிச்சை அவிழ்ப்பதில் கோட்டை விட்டிருப்பார். இதிலும் அப்படியே!
விஷால்:
பஞ்ச் டயலாக், ஹீரோயிசம் இல்லாம விஷாலைப் பார்க்க நல்லா இருக்கு. இதே ரூட்டில் போறது அவருக்கும் நமக்கும் நல்லது. நார்கொலாப்ஸி நோயால் பாதிக்கப்பட்டவரா  தத்ரூபமா நடிச்சிருக்கார். தூங்கறதுல என்னய்யா தத்ரூபம்ங்கிறீங்களா? அதைச் சொல்லலை..அந்த நோயால் வேலை கிடைக்காமல் ஃபீல் பண்றது, லட்சுமி மேனனை லவ் பண்ணும் சீன்ஸ், லட்சுமியுடன் வரும் அந்த பாத்ரூம் சீன்(நல்ல சீன் தான்.)..என பல காட்சிகளில் நடிப்பில் கலக்கி இருக்கிறார். ஒரு நடிகரா ஜெயிச்சிட்டார், விஷால்.

லட்சுமி மேனன்:
நடிக்கத் தெரிந்த சில நடிகைகளில் ஒருவர். இதில் சிட்டி பொண்ணா வர்றார். இண்டவ்ர்ல்ல கோமாக்கு போயிடறதால, இரண்டாம்பாதியில் நடிக்க ஸ்கோப் இல்லை. ஆனால் முதல் பாதியில் சின்ன சின்ன எக்ஸ்பிரசன்ஸில்கூட அசத்துகிறார். அந்த கண்களே, அவர் நினைப்பதைச் சொல்லிவிடுகின்றன. அட்டகாசம்! பெண்ணே..பெண்ணே பாடல் காட்சியில் அவர் ரொமாண்டிக்காக ஆடுவதைத் தான் பார்க்க முடியவில்லை. ‘கதைக்குத் தேவைப்பட்டதால முத்தம் கொடுத்தேன்’ன்னு சொன்னார். அது உண்மை தான்!

சுந்தர்:
யார் இவரு? இவருக்கெல்லாம் எப்படி சான்ஸ் தர்றாங்கன்னு தெரியலை. மூணு படத்தில் தனுஷ் நண்பனா வந்தவர். மயக்கம் என்ன, மூணு, கதிர்வேலன் காதலின்னு இவரோட அற்புதமான நடிப்பால் ஊத்தி மூடுன படங்கள் ஏற்கனவே பல உண்டு. அப்படி இருக்கும்போது, மெயின் வில்லன் கேரக்டருக்கு..அதிலும் நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ள அந்த கேரக்டருக்கு இவரை எப்படிப் போட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை..முடியலை. அவரோட ‘வெற்றி’ப்பட வரிசையில் இதையும் சேர்த்த பெருமை அவருக்கே!

டெக்னிக்கல் டீம்:
படம் முழுக்க நம்மை அசத்துவது ரிச்சர்ட் நாதனின் ஒளிப்பதிவும், ரூபனின் எடிட்டிங்கும். த்ரில்லர் எஃபக்ட்டைக் கொடுப்பதில் இருவரும் போட்டி போட்டு உழைத்திருக்கிறார்கள். ஜீ.வி. பிரகாஷ் இசையில் பெண்ணே பாடல் ஓகே..வசனங்களில் நல்ல ஷார்ப்னெஸ் தெரிகிறது.

நெகடிவ் பாயிண்ட்ஸ் :
- அலைபாயும் இரண்டாம்பாதி
- வில்லனின் ஃப்ளாஷ்பேக்..(ஃபேமிலி ஆடியன்ஸைக் கவராது)
- சூப்பர் வில்லன் சுந்தர்

பாஸிடிவ் பாயிண்ட்ஸ்:

- விறுவிறுப்பான முதல்பாதி திரைக்கதை
- வசனம் 
- விஷால் & லட்சுமி மேனனின் மெச்சூரிடீயான நடிப்பு + கெமிஸ்ட்ரி.
- அவ்வப்போது ரிலாக்ஸ் செய்யும் ஜெகனின் காமெடி டயலாக்ஸ்
- இனியாவின் நடிப்பு

பார்க்கலாமா? :

முதல்பாதிக்காக..........................பார்க்கலாம்!

மேலும் வாசிக்க... "நான் சிகப்பு மனிதன் - திரை விமர்சனம்"

Wednesday, April 9, 2014

உங்கள் ஓட்டு யாருக்கு? (தேர்தல் ஸ்பெஷல்)

ஈழப்போர் உச்சத்தில் இருந்த 2009ல் டெல்லியில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஈழத்தில் கொத்துக் கொத்தாக மக்கள் மடிந்து கொண்டிருந்த நேரம், முத்துக்குமார் தீக்குளித்திருந்த நேரம் அது. டெல்லியில் அது பற்றிச் சிறு சலனம்கூட இல்லை. நாடாளுமன்றமும் வழக்கம்போல் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. தமிழர்களின் உணர்வுக்கு மதிப்பளிக்காத, இந்திய தேசியம் எனும் கருத்தின்மீதே வெறுப்பு வந்திருந்த நேரம் அது. 

தேசியம் பேசியே தமிழர்களை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்று என் வட இந்திய மேனேஜரிடம் புலம்பியபோது, அவர் நிதானமாக ’இந்திய தேசியம் உங்களை ஏமாற்றவில்லை. உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக்கொள்கிறீர்கள்’ என்றார். புரியாமல் விழித்தபோது, கூகுளிட்டு அப்போதைய மத்திய அமைச்சர்கள் லிஸ்ட்டை எடுத்தார். ‘மத்திய அரசில் வலுவான மாநிலம் எது தெரியுமா? உங்க தமிழ்நாடு தான் பாரு’ என்று லிஸ்ட்டைக் காட்டினார் ஏழு கேபினெட் அமைச்சர்கள் தமிழகத்தில் இருந்து! அதற்கு இணையாக மகாராஷ்டிராவுக்கும் ஏழு கேபினட் அமைச்சர்கள். ‘இன்னைக்கு நிலைமைக்கு மகாராஷ்ட்ரா மற்றும் தமிழகத்தின் கோரிக்கையை இந்த மத்திய அரசு ஈஸீயா புறக்கணிக்க முடியாது’ என்றார் அவர்.
  ‘அப்புறம் ஏன் காங்கிரஸ் அரசு எம்மைக் கண்டுகொள்ளவில்லை’ என்று நான் கேட்கவில்லை. எனக்குப் புரிந்த அதையே அவரும் சொன்னார். ‘40 எம்.பிக்கள் என்பது எவ்வளவு பெரிய பலம். உங்க குரலை யாரும் மதிக்காம இருக்க முடியாது. ஆனால் ஈழப்பிரச்சினையிலோ, வேறு பொதுப்பிரச்சினையிலோ மத்திய அரசுக்கு எதிராக கேபினட் அமைச்சர்களோ, எம்.பிக்களோ உரத்து குரல் கொடுக்கவே இல்லியே? கேட்டால்தானே தம்பி கிடைக்கும்?’ என்றார். தொடர்ந்து விவாதித்ததில் கிழக்கு மாநிலங்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதன் உண்மையான காரணம், அங்கே குறைவான எம்.பிக்கள் இருப்பது தான்..ஆனால் அதிக எம்.பிக்களைக் கொண்ட தமிழகமும் புறக்கணிக்கக் காரணம் என்ன என்பது விளங்கியது.

2ஜி ஊழல் காரணமாக திமுக காங்கிரஸை எதிர்க்க முடியாமல், கனிமொழியைக் காப்பாற்ற போராடிக்கொண்டிருந்தது. அதிமுகவோ காங்கிரஸ் ஆதரவில் அமைந்திருந்த சிறுபான்மை திமுக அரசைக் கலைக்க முடியுமா என்று முயன்றுகொண்டிருந்தது. ஒருவேளை அதிமுக, திமுக இடத்தில் இருந்திருந்தால் தன் மீதான சொத்துக்குவிப்பு வழக்கில் இருந்து விடுபட போராடிக்கொண்டு இருந்திருக்கும். இது தான் யதார்த்தம். 

எனவே யார் நமக்காக குரல் கொடுப்பார்கள் என்று நம்பி டெல்லிக்கு அனுப்பினோமோ, அவர்கள் கட்சித் தலைமையின் நலனுக்கு மட்டுமே குரல் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். மத்திய அரசை எதிர்க்க முதுகெலும்பு இல்லாதவர்களாக இருந்தார்கள், இருக்கிறார்கள். நாம் இரு பெரும் கட்சிகளாக ஆக்கி வைத்திருக்கும் அதிமுகவும், திமுகவும் நமக்காக குரல் கொடுக்கும் நிலையில் இல்லை என்பதே தற்போதைய நிலை. ஊழல் வழக்குகளில் இருந்து விடுபடுவதைத் தவிர, வேறு லட்சியம் ஏதும் அவர்களுக்கு தற்பொழுது இல்லை. அதற்கு ஆதாரம் தான் மோடியைப் பற்றி திமுக, அதிமுக இரண்டுமே விமர்சிக்காமல் அடக்கி வாசிப்பதும், ‘ஹி..ஹி..மோடி என் நண்பர் தான்’ என்று இருதரப்புமே கூச்சமில்லாமல் காட்டிக்கொள்வதும்!
ஊழல் வழக்குகளை நீதிமன்றத்தில் எதிர்கொண்டு, வெளிவராதவரை (அல்லது உள்ளே போகாதவரை!) அதிமுகவையும் திமுகவையும் டெல்லி விஷயத்தில் நம்புவது வீண். இருகட்சிகளின் நோக்கமும், அதிக எம்.பிக்களைப் பெற்று, அதன்மூலம் அடுத்து அமைய இருக்கும் மத்திய அரசின் காலில் விழுவது தான். அது மீண்டும் 2009 சூழலுக்கே நம்மை தள்ளும். எனவே சுதந்திரமாகச் செயல்படக்கூடிய, தமிழ் உணர்வுள்ள வேட்பாளர்களை டெல்லிக்கு நாம் அனுப்ப வேண்டியது அவசியம்.

அந்தவகையில் எனது முன்னாள் தொகுதியான விருதுநகரில்(சிவகாசி) நிற்கும் வைகோ அவர்களையும், இந்நாள் தொகுதியான தூத்துக்குடியில் நிற்கும் ஜோயல் அவர்களையும் வெற்றி பெற வைப்பது, தமிழர் நலனுக்கு நல்லது என்று நம்புகிறேன். இவர்களை மட்டுமல்ல, மதிமுக சார்பில் போட்டியிடும் கீழ்க்கண்ட அனைத்து வேட்பாளர்களையும் வெற்றி பெறச்செய்வது நமக்கு நல்லது :

விருதுநகர் - வைகோ

காஞ்சிபுரம் - மல்லை சத்யா

ஈரோடு - கணேசன் மூர்த்தி

தேனி - அழகு சுந்தரம்

ஸ்ரீபெரும்புதூர் - மாசிலாமணி

தூத்துக்குடி - ஜோயல்

தென்காசி - சதன் திருமலைக்குமார்

இவர்களை நான் ஆதரிப்பதற்கு மற்றுமொரு காரணம், அவர்கள் மக்களுக்காகப் போராடும் நபர்களாக, நாகரீகமான மனிதர்களாக இருப்பது தான். தூத்துக்குடியில் போட்டியிடும் ஜோயல் மீது மக்களுக்கு நல்ல மதிப்பு இருக்கிறது. அதே போன்றே எனது மாமனார் இருக்கும் தொகுதியான தென்காசியில் போட்டியிடும் சதன் திருமலைக்குமார் பற்றியும் மிக உயர்வாகச் சொல்கிறார்கள். (வைகோ பற்றிச் சொல்லணுமா?) இத்தகைய நல்ல மனிதர்களை ஆதரிக்காமல், ஜாதி பார்த்து, கட்சி பார்த்து ஓட்டுப் போட்டு இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு நம்மை நாமே தாழ்த்திக்கொள்ளப் போகிறோம்? 

மற்ற தொகுதிகளில் யாருக்கும் ஓட்டுப்போட்டு நாசமாகப் போங்கள், எனக்குக் கவலையில்லை. மதிமுக போட்டியிடும் தொகுதியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தால், தயவு செய்து பம்பரம் சின்னத்திற்கு வாக்களியுங்கள். முல்லைப்பெரியாறு அணைப் பிரச்சினையானாலும் ஸ்டெர்லைட் பிரச்சினையானாலும் தன்னலம் பற்றி யோசிக்காமல், மக்களுக்காகப் போராடும் இந்த இயக்கத்தை வெற்றியடைய வைப்பது அவசியம். 

மற்ற கட்சிகளைப் பற்றி ’நடுநிலையாக’ எழுதுவதற்கு முன், யாருக்கு நான் ஓட்டுப் போடப்போகிறேன் என்று தெளிவுபடுத்துவது நல்லது என்பதாலேயே இந்தப் பதிவு. நடுநிலைவாதி என்று பேசி படிப்போரை ஏமாற்றுவதைவிட, இது பெட்டர் என்று நம்புகிறேன். நமக்கு முன்னே இருப்பது இரண்டே சாய்ஸ் தான்.

மத்திய அரசிடம் மண்டியிடப் போகும் ஊழல் அடிமைகளா? 

மக்களுக்காகப் போராடும் மதிமுகவா?

யாரைத் தேர்வு செய்யப் போகிறீர்கள். கட்சி அபிமானத்தைத் தாண்டி, ஜாதி/மத வெறியைத் தாண்டி மனசாட்சியுடன் யோசித்துச் சொல்லுங்கள். உங்கள் ஓட்டு யாருக்கு?

ஊழல் அடிமைகளுக்கா?  சுதந்திரமான போராளிகளுக்கா?


டிஸ்கி-1: அரசியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கவனத்திற்கு : நான் மதிமுக உறுப்பினன் அல்ல. தேர்தல் நேரத்தில் யாருக்கு ஓட்டு என முடிவெடுக்கும் சாமானியன். எனது குடும்பம், தீவிர திமுக குடும்பம்..தங்கமணி குடும்பம் தீவிர அதிமுக குடும்பம்!

டிஸ்கி-2: ”விந்தணு” ஆராய்ச்சியாளர்கள் கவனத்திற்கு : எனக்கு தெலுகு தெலுசலேது!


மேலும் வாசிக்க... "உங்கள் ஓட்டு யாருக்கு? (தேர்தல் ஸ்பெஷல்)"

Sunday, April 6, 2014

ஒரு பிள்ளை பெற்றால் போதுமா?

தாத்தா பாட்டி காலத்தில் வீட்டுக்கு 12 பிள்ளைகள் என்பதுகூட சகஜமான விஷயமாக இருந்தது. சென்ற தலைமுறையில் நான்கு முதல் இரண்டு குழந்தைகளாக குறைந்துவிட்டது. இப்போது இரண்டு என்பதே அதிகம் எனும் எண்ணம் பலருக்கும் வந்துவிட்டது. ஒரு குழந்தையுடன் நிறுத்திக்கொள்பவர்கள் அதிகமாகிவிட்டார்கள். இன்றைய பொருளாதாரச் சூழலில் ஒன்றை வளர்ப்பதே பெரிய விஷயம் என்று பலரும் நினைக்கிறார்கள். எனது நண்பர்களிடம் நான் எப்போதும் ஒற்றைப் பிள்ளையுடன் நிறுத்தாதீர்கள் என்றே சொல்லி வந்திருக்கிறேன். 

நான் ஒற்றைப்பிள்ளையாக, தனியாக வளர்ந்ததை நண்பர்கள் அறிவீர்கள். அதனால் இண்ட்ரோவெர்ட்டாக ஆனதும், புதுநபர்களுடன் பேசவேண்டும் என்றால் கூச்சத்தால் திருவுதிருவென விழிப்பதையும் நெருங்கிய நண்பர்கள் நன்றாகவே அறிவார்கள். அந்த ஸ்டார்ட்டிங் ட்ரபுளை என்ன செய்தும், இன்னும் மாற்ற முடியவில்லை. ஆனால் அதையும் தாண்டி, வேறு சில அனுபவங்களே ஒரு பிள்ளை போதாது எனும் முடிவுக்கு என்னைக் கொண்டு சென்றன.
நான் ஸ்கூலில் படிக்கும்போதே எனது (வளர்ப்பு)அப்பாவிற்கு 60 வயது தாண்டிவிட்டது. பொதுவாகவே எப்போதெல்லாம் எனக்கு காலாண்டு,அரையாண்டு, முழுப்பரிட்சை நடக்கிறதோ, அப்போதெல்லாம் அவருக்கு உடம்புக்கு முடியாமல் போய்விடும். அது எதனால் என்று எங்களுக்குப் புரிவதே இல்லை. ‘பிள்ளையை படிக்க விடுதாரா இந்த மனுசன்?’என்ற அம்மாவின் புலம்பலுடனே ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட் ஆவார். கிராமத்தில் கடை வைத்திருந்தோம். அதை நாலைந்து நாள் பூட்டினால் சோத்துக்கு சிங்கி அடிப்பதோடு, கஸ்டமர்களையும் இழக்க வேண்டிவரும்.

எனவே அம்மா கடையில் தான் இருக்க வேண்டி வரும். நான் பரிட்சைக்குப் போயே ஆக வேண்டும். கடைக்கு டவுனில் இருந்து சரக்கும் வாங்கி வரவேண்டும். அப்போது கிராமத்துக்கு பஸ் வசதியும் கிடையாது. எனவே காலையில் கிளம்பி, பலசரக்கு-மிட்டாய்-காய்கறிக் கடைகளில் சரக்கு லிஸ்ட்டையும் காசையும் கொடுத்துவிட்டு, ஆஸ்பத்திரி போய் அப்பாவைப் பார்த்து சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு, பள்ளிக்குப் போய் பரிட்சை எழுதுவேன். அப்பாவும் வேறு வழியின்றி தனியே மேனேஜ் பண்ணுவார். தெரிந்த டாக்டர் என்பதால், நர்ஸ்களும் பார்த்துக்கொள்வார்கள். கணக்குப் பரிட்சை எழுதும்போதே கறிவேப்பிலைக்கு காசு கொடுத்தோமா, அப்பாவுக்கு பக்கத்து ரூம் ஆட்கள் டீ வாங்கிக் கொடுத்திருப்பார்களா என்ற சிந்தனை ஓடும். 

இதில் கொடுமை என்னவென்றால், அந்த ஆஸ்பத்திரி தெருவிற்கு அடுத்த தெருவில் தான் நான் பிறந்த வீட்டார் இருந்தார்கள். பெற்றவரோ, அண்ணனோ, அக்காக்களோ எட்டிக்கூடப் பார்க்க மாட்டார்கள். (என் அப்பா, என்னைப் பெற்றவருக்கு சித்தப்பா தான்!) பரிட்சை முடிந்ததும், மார்க்கெட்டுக்குப் போய் சரக்கு வாங்கி, சைக்கிளில் வைத்துக்கொண்டு கிராமத்துக்குப் போவேன். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு, அப்பாவுக்கு சாப்பாடும் அடுத்த பரிட்சைக்கான புத்தகத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓட வேண்டும். மாலை வரை இருந்துவிட்டு, இரவு வீடு வருவேன். முன்பின் அறியாத பக்கத்து ரூம் ஆட்களிடமும் இரவில் அப்பாவையும் பார்த்துக்கொள்ளுமாறு சொல்லிவிட்டு வருவேன்.
அந்த நேரங்களில் தனியே ஓடுவது மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும். இன்னொரு பிள்ளையையும் தத்தெடுத்திருக்கலாமே என்று நினைத்துக்கொள்வேன். சுமையை கொஞ்ச நேரம் கைமாற்றக்கூட ஆள் இருக்காது. நான் காலேஜ் படிக்க மதுரை ஹாஸ்டலில் தங்க வேண்டி வந்தபோது தான், ரொம்பக் கவலையாக இருந்தது. இனியும் தொந்தரவு தர வேண்டாம் என்பதாலோ என்னவோ, அப்பா நான் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும்போதே காலமானார். ஒருவேளை இன்னொரு தம்பி இருந்திருந்தால், இன்னும் கொஞ்சகாலம் ஆஸ்பத்திரிக்கும் வீட்டிற்கும் அவர் அலைந்தே வாழ்ந்திருக்கலாம். 

கெட்டதற்கு மட்டுமல்ல, நல்லதற்கும் இன்னொரு ஆள் தேவை என்று பின்னாளில் காலம் புரிய வைத்தது. கல்யாணம் என்றால் ஆயிரத்தெட்டு சடங்கு, சாத்திரங்களை வைத்திருக்கிறார்கள், நம் மக்கள். பத்திரிக்கை கொடுப்பதில் ஆரம்பித்து திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் ஊர் அழைப்பு, மூன்றாவது முடிச்சை சகோதரி போடுவது, தாய் மாமன் முக்கியத்துவம் என்று பல சாத்திரங்கள். ‘கல்யாணம் கட்டிப்பார்’ என்ற பழமொழிக்கு என்ன அர்த்தம் என்பதை சொந்த, பந்தங்கள் தங்களது வீம்பு, வெட்டி பந்தா மூலம் நன்றாகவே புரிய வைப்பார்கள். தூரத்து சொந்தமாக இருந்தாலும் மாப்பிள்ளையோ, மாப்பிள்ளையின் உடன்பிறப்போ அல்லது அப்பாவொ தான் நேரில் வந்து அழைக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் ‘என்னை மதிக்கலை’ என்று பெரிய ரகளை நடக்கும். எனவே ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் நானே போக வேண்டிய நிலை.

மண்டபம் புக் பண்ணுவதில் ஆரம்பித்து சமையலுக்கு சாமான் வாங்குவதுவரை வேலைகள் இன்னொரு பக்கம் குவிந்து கிடக்கும். இதற்கெல்லாம் பங்காளிகளைத் தான் நாட வேண்டும். எனக்கு நான்கு பங்காளிகள் குடும்பம் உண்டு. மூத்தவருக்கு மட்டும் மூன்று ஆண்பிள்ளைகள். மற்றவர்களுக்கு ஒரு பிள்ளை தான். அதனால் மூத்தவர் காட்டும் பந்தா இருக்கிறதே..அப்பப்பா. 

மீதி மூன்று குடும்பங்களும் அருகில் இருக்கும் டவுனுக்குப் போவதென்றால்கூட மூத்தாரிடம் சொல்லிவிட்டுத் தான் செல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால், பேச்சு வார்த்தையே நின்றுவிடும். பிறகு கெஞ்சி கூத்தாடி சமாதானப்படுத்துவார்கள். அதே சமயத்தில் திடீரென மூத்தார் குடும்பம் எங்கேயோ கிளம்பிப் போய்விடும். மறுநாள் வந்தவுடன் கேட்டால், ‘அதுவா..திருச்செந்தூர் போய்ட்டு வந்தோம்’ என்பார்கள் கேஷுவலாக. நீ சொல்லாமப் போறியேன்னு கேட்க முடியாது. ஏனென்றால் நல்லது, பொல்லதுக்கு அலைய மூன்று ஆண்பிள்ளைகள் அங்கே உண்டு! கூடப்பிறந்த அவர்களுக்கே அப்படி என்றால், பங்காளியான, ஒற்றை ஆளாக நிற்கும் என் நிலைமையை நீங்களே யோசித்துக்கொள்ளலாம்.

கல்யாணம் முடியும் முன் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு பட்டேன். கல்யாணத்துக்கு முதல்நாள், தங்கமணி ஊரில் ரிசப்சன் வைத்திருந்தார்கள். அதற்குக்கூட நான் போகவில்லை. நான் இல்லையென்றால், ஒருவேலையும் நடக்காது என்று தெரியும். ரிசப்சனுக்கு வரவில்லையே என தங்கமணிக்கு சென்ற வருடம்வரை என்மேல் கோபம் உண்டு. சென்ற வருடம், பையனுக்கு மொட்டை போட்டு, காது குத்தும் பங்சனில் தான் அவர் பங்காளிகளின் அருமை, பெருமையை நன்றாக உணர்ந்தார். 

அப்போது என் குடும்பம் மூன்று பேராக ஆகியிருந்ததால், நானே பஸ் புக் செய்து, சமையலுக்கு ஆள் பிடித்து, திருச்செந்தூரில் மண்டபமும் புக் செய்தேன். பங்காளிகளை சும்மா வந்தால் போதும் என்று அழைப்பு மட்டுமே கொடுத்தேன். என்ன செய்தார்கள் தெரியுமா? ‘அதெப்படி எங்களைக் கேட்காம எல்லா வேலையையும் அவனே செய்யலாம்?’ என சண்டை போட்டுவிட்டு ஒருத்தரும் வரவில்லை. பையன் வந்த தைரியத்தில் நான் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவும் இல்லை.

இப்படி எல்லா வகையிலும் தனியே அவஸ்தைப் பட்டுவிட்டதால், இன்னொரு குழந்தையும் அவசியம் தேவை என்றே முடிவு செய்திருந்தேன். அது ஆணோ, பெண்ணோ எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. மூத்தவனை தனியே விட்டுவிடக்கூடாது..நாம் பட்ட கஷ்டத்தை அவன் பட்டுவிடக்கூடாது. குறைந்த பட்சம் அவர்களுக்கு திருமணம் ஆகும்வரையாவது ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்பார்கள் என்று நினைத்தோம். ஆண்டவன் அருளால் சென்ற வாரம் இரண்டாவதும் ஆண் குழந்தையாக பிறந்தது. இனிமே நானோ, மூத்தவன் பாலாவோ தனி ஆள் இல்லை என்பதே சந்தோசமாக இருக்கிறது. 
இன்னும்கூட இரண்டு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள ஆசையாகவே இருக்கிறது. ஆனால் பிரசவத்தின் மீது எனக்கு இருக்கும் பயத்தினாலும், ஒரு வருடத்திற்கு தங்கமணி படும் அவஸ்தையாலும் போதும் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். இரண்டாவது குழந்தை பிறந்த செய்தியறிந்து ஃபேஸ்புக்கிலும், மெயிலிலும், போனிலும் வாழ்த்துச் சொன்ன நண்பர்களுக்கு நன்றி. 

முந்தைய டெலிவரிப் பதிவு(!) : பிரசவ நேரத்தில் கணவன் தேவையா? 

மேலும் வாசிக்க... "ஒரு பிள்ளை பெற்றால் போதுமா?"

Friday, April 4, 2014

மான் கராத்தே - திரை விமர்சனம்

அதாகப்பட்டது... :
இயக்குநர் ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் கதை மற்றும் தயாரிப்பில், சமீப கால வெற்றி நாயகன் சிவ கார்த்திகேயன் நடிப்பில் அதிக எதிர்பார்ப்புடன் வெளியாகி இருக்கும் படம் மான் கராத்தே. இங்கே தியேட்டர் ஹவுஸ் ஃபுல். விஜய், அஜித், சூர்யாவிற்கு அடுத்த இடத்தை சிவ கார்த்திகேயன் பிடித்துவிட்டார் என்பதற்கு அதுவே சாட்சி.(ஏற்கனவே அந்த இடத்தைப் பிடித்து, இழந்தவர் கார்த்தி!). சிவகார்த்திகேயன் அந்த இடத்தை தக்க வைத்தாரா என்று பார்ப்போம், வாங்கோ!
ஒரு ஊர்ல..:
ஐந்து நண்பர்களுக்கு ஒரு சித்தர் மூலமாக, அடுத்து நான்கு மாதங்கள் கழித்து வெளியாகப்போகும் தினத்தந்தி பேப்பர் கிடைக்கிறது. அதில் பீட்டர், பாக்ஸிங்கில் இவர்களின் துணையுடன் வெல்லும் நியூஸ் வந்திருக்கிறது. பரிசு இரண்டு கோடி ரூபாய். அந்த பீட்டரை(சிவ கார்த்திகேயன்) தேடிப்பிடித்தால், அண்ணாத்த ராயபுரம் பீட்டருக்கு பாக்ஸிங் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத பூச்சியாக இருக்கிறார். அவரை எப்படி கெஞ்சிக் கூத்தாடி வழிக்குக் கொண்டுவந்து, இரண்டு கோடி ரூபாயை வெல்கிறார்கள் என்பதே கதை. ஏ.ஆர்.முருகதாஸின் சிம்பிளான, சுவாரஸ்யமான கதை. (சுட்ட கதையா இருக்கக்கூடாதுன்னு வேண்டிக்கிறேன், சாமியோவ்!)

உரிச்சா....:
முதல் சீனிலேயே கதைக்குள் நுழையும் ஒரு சில நல்ல படங்களில் இதுவும் ஒன்று. காட்டுக்குள் போகும் சதீஸ் அன் கோ, சித்தரை நக்கல்விட்டு, ஆயுதபூஜைக்கு அடுத்த நாள் வெளியாகும் தினத்தந்தியை வரவழைக்க முடியுமா என்று கேட்கிறார்கள். வழக்கமாக ஆயுத பூஜைக்கு லீவு என்பதால், அடுத்த நாள் பேப்பர் வராது. சித்தர் சிக்கினார் என்று பார்த்தால், பேப்பரை வரழைக்கிறார். அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விஷயங்கள் ஒவ்வொன்றாய் நடக்க, கூடவே இவர்களின் பெயரும் பீட்டரின் வெற்றிப் பேட்டியில் இருக்க, படம் பார்க்கும் நாமும் கதையுடன் ஒன்றி விடுகிறோம்.

ஓப்பனிங் சாங்குடன் ’சுறா’ எஃபக்ட்டில் அறிமுகம் ஆகிறார் சிவ கார்த்திகேயன்.நல்லவேளையாக பாடல் முடிந்ததுமே, அவரது ஃபேவரிட் அப்பாவி கேரக்டருக்குள் வந்துவிடுகிறார். சதீஸ் இவரை பாக்ஸிங்கில் கலந்துகொள்ள வைக்கவும் ட்ரெய்னிங் எடுக்க வைக்கவும் போராட, இவரோ ’என் லவ்வுக்கு ஐடியா கொடு..வீட்டுக்கு வெள்ளை அடிச்சுக்கொடு..ஃப்ரிட்ஜ் வாங்கிக்கொடு’ என்று அவர்களை பாடாய் படுத்தி எடுக்க, படம் முழுக்க ரகளையாய் போகிறது. 
போட்டியில் எதிராளியை அடித்தே கொல்லும் வில்லன் வம்சி கிருஷ்ணாவும் கலந்துகொள்ள, படம் பட்டாசாய் வெடிக்கிறது. இறுதியில் நீளமாக வரும் பாக்ஸிங் காட்சிகளைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், படம் செம ஸ்பீடு. படத்தின் பெரிய பலம், படத்தை முழுக்க காமெடியாகவே கொண்டு சென்றிருப்பது. சதீஸின் ஒன்லைன் பஞ்ச்களும் அட்டகாசம். சிவாவை அவர் ஓட்ட, சிவா பதிலுக்கு கவுண்டர் பஞ்ச் விட, கூடவே இரண்டு ஃபிகர்களும் இருக்க, பொழுதுபோக்கிற்கு முழு கேரண்டி!

ஹன்சிகா-சிவா லவ் போர்சனைக்கூட காமெடியாகவே சொல்லி இருக்கிறார்கள். லிஃப்ட்டில் இருவருக்கும் ஒரு காமெடி சீன் வருகிறது. தியேட்டரில் அத்தனை பேரும் சிரிக்கிறார்கள். நமக்கு சிரித்தே வயிறு வலித்துவிட்டது.

பாக்ஸிங் போட்டி ஆரம்பித்து படம் சீரியஸ் ஆகும்போது, ரெஃப்ரியாக சூரியை களமிறக்குகிறார்கள். பாக்ஸிங் தெரியாத சிவா, சூரியை கதறவிடுகிறார். ஜாலியாக படம் நகர வேண்டும் என திட்டமிட்டு எடுத்திருக்கிறார்கள், அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

சிவ கார்த்திகேயன்:
அடுத்த சூப்பர் ஸ்டார் என்று சிலர் பில்டப்பை ஏற்றியபோது, இவரும் ஒழிந்தார் என்றே நினைத்தேன். ஏற்கனவே பிரபுதேவா, அஜித், கார்த்தி என பலரும் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன கொஞ்ச காலத்தில் செம அடி வாங்கி இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தப் படத்தில் சிவா தப்பியிருக்கிறார்கள். முந்தைய படங்களைப் போன்றே வெகுளித்தனம், நக்கல், ஹீரோ பில்டப் இல்லாமல் சாமானியனாகவே வருகிறார்.
ஆனால் இந்த கெட்டப் தான், பாபா ரஜினி மாதிரி கேவலமாக இருக்கிறது. மீசை இல்லாமல், முள்ளம்பன்றித் தலையுடன் பல காட்சிகளில் நம்மை கஷ்டப்படுத்துகிறார். முந்தைய படங்களில் இருந்த பாந்தமான அழகு, இதில் மிஸ்ஸிங். தங்கத்தலைவி ஹன்சிகாகூட வரும்போது எப்படி இருக்கணும், கெடுத்திட்டாங்களே! பாடல் காட்சிகளில் டான்ஸ் நன்றாகவே ஆடுகிறார். தொடர்ந்து இதே போன்று அடக்கி வாசித்தால், சிவாவை யாராலும் அடிச்சுக்க முடியாது.

ஹ..ஹ..ஹன்சிகா:
இதுவரை நடிக்கத் தெரியாத மெழுகுபொம்மையாக வந்துபோன ஹன்சிகாவை, இதில் நடிக்க வைத்துவிட்டார்கள். நல்ல நடிப்பு. முன்னாடி மாதிரி கண்ணீரை பிதுக்கிவிடும் வேலையெல்லாம் இல்லை, சிம்பு புண்ணியத்தில் நன்றாகவே அழுகிறார். வழக்கம்போல் ஃப்ரெஷ்ஷாக வருகிறார். ஏற்கனவே பலவாறு வர்ணித்துவிட்டதால், இதில் ‘நெய்க்குழந்தை’ என்ற புது செல்லப்பெயரில் கூப்பிடுகிறார்கள். டார்லிங் டம்பக்கு பாடலில் ஏற்கனவே முட்டிக்கு மேல் இருக்கும் பாவாடை(?)யை இன்னும் ஏத்திவிட்டு குத்தாட்டம் போடும்போது, செத்தான் தமிழன்!

சொந்த பந்தங்கள்:
சதீஸ் அடுத்த சந்தானமாக வரலாம். செம நக்கலான டயலாக்குகளை படம் முழுக்க சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார். சிவ கார்த்திகேயனின் டைமிங் காமெடிக்கு சரியான ஜோடி இவர். இதிலும் கொஞ்ச நேரமே வந்தாலும் சூரி, அளவாக நடித்து நம் மனதைக் கவர்கிறார். ’இவன் வேற மாதிரி’க்கு அப்புறம் இதில் வம்சி கிருஷ்ணாவுக்கு நல்ல கேரக்டர். வில்லனாக அசத்தி இருக்கிறார்.

டெக்னிக்கல் டீம்:
படத்தின் முதல் ஷாட்டிலே ஒளிப்பதிவாளர் சுகுமார் நம்மை அசத்திவிடுகிறார். ஆரம்ப சித்தர், அருவி காட்சிகள். ஸ்டேடியத்தை டாப் ஆங்கிளில் காட்டுவது, மாஞ்சா பாடலில் சூரியனை பிண்ணனியில் வைத்து எடுத்திருப்பது என முழுப்படமுமே நல்ல ஒளிப்பதிவு. அடுத்து, அனிருத்தின் அருமையான இசை. அனிருத் பெரிய ரவுண்டு வருவார் என்று நினைக்கிறேன். தேவாவின் குரலில் கானா பாடல் ஆகட்டும், மாஞ்சா போன்ற ஸ்டைலிஷ் படாலாகட்டும் பின்னி இருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் சித்தருக்கு போட்ட மியூசிக்கை, சிவா கிளைமாக்ஸில் வெற்றியை நெருங்கும்போது போட்டு, பிண்ணனி இசையிலும் அசத்தியிருக்கிறார்.

நெகடிவ் பாயிண்ட்ஸ் :
- சிவ கார்த்திகேயன் கெட்டப்
- வில்லன் நல்லவரோ என்று டவுட் ஆகும்படி வரும், அவரின் மனைவியும் அவரும் பேசிக்கொள்ளும் காட்சி. அது ஆடியன்சைக் குழப்புகிறது
- கேப்டன் பிரபாகரன் - புலன் விசாரணை காலங்களில் வில்லன் ஹீரோவை அடித்து நொறுக்கிவிடுவார். பிறகு ஹீரோ செத்துப்போன ஹீரோயின்/தங்கை/பாட்டியை நினைத்து வீறுகொண்டு எழுந்து அடி பிரிப்பார். அதே ஓல்டு டெக்னிக் இங்கேயும்.
- பாக்ஸிங் போட்டிகள் ரொம்ப நேரம் நடப்பது போல் இருக்கிறது.
பாஸிடிவ் பாயிண்ட்ஸ்:

- கொஞ்சம்கூட போரடிக்காத திரைக்கதை ( இயக்குநர் திருக்குமரன்)
- வசனம் (செந்தில் குமார் என்று ஞாபகம்)
- படத்தை காமெடியாகவே கொண்டு சென்றிருப்பது
- அருமையான சூப்பர் ஹிட் பாடல்கள்
- ஹன்சிகா (ஹி..ஹி)
- நண்பர்கள் குழுவில் வரும் ப்ரீத்தி சங்கர்..நல்ல அழகு!!
- படத்திற்கு ரிச்சான லுக் கொடுத்தது

பார்க்கலாமா? :

நல்ல பொழுதுபோக்குப் படம்..தாரளமாகப் பார்க்கலாம்.

மேலும் வாசிக்க... "மான் கராத்தே - திரை விமர்சனம்"