Saturday, September 16, 2017

துப்பறிவாளன் - திரை விமர்சனம்

முகமூடிக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு கமர்சியல் ஹீரோவுடன் கமர்சியல் படம் என்று மிஷ்கின் அறிவித்தபோது, கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது. இருந்தாலும், முகமூடி சொதப்பிவிட்டதை மிஷ்கினே ஒத்துக்கொண்டதால், பழைய தவறுகளைக் களைந்து தரமான கமர்சியல் படமாக வரும் என்று எதிர்பார்த்தேன். எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றிவிட்டார் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதாபாத்திரத்தை கணியன் பூங்குன்றனாக தமிழ்ப்படுத்துவதில் ஆரம்பிக்கிறது மிஷ்கின் டச். துப்பறிவாளன் கேரக்டருக்கு இது முதல் படம்(பார்ட்) என்பதால், கணியன் யார், எப்படிப்பட்டவன் என்று நமக்கு புரியவைக்க கொஞ்சம் அதிக நேரத்தையே படம் எடுத்துக்கொள்கிறது. ஆனாலும் கணியனின் புத்திசாலித்தனத்தையும், கிறுக்குத்தனத்தையும் நாம் புரிந்துகொண்டால் தான், இரண்டாம்பகுதி பரபரப்ப்பில் கணியன் செய்யும் சிறு நகாசு வேலைகளைக்கூட நாம் புரிந்து ரசிக்க முடியும். உதாரணம், ஹோட்டல் ரிசப்சனில் மொட்டை மறைந்ததும் ஜான் விஜய்க்கு ஆபத்து என்று ஓடுவது.

பெரிய பெரிய கேஸ்களை எல்லாம் வேண்டாம் என்று சொல்லும் ஹீரோ, ஒரு சிறுவனின் நாய்க்குட்டி கேஸை எடுத்துக்கொண்டு துப்பறிவது தான் கதை. மிக எளிமையான கேஸ் என்று தோன்றுவது, தேன் கூட்டில் கைவைத்தது போல் பல சிக்கல்களுக்குள் ஹீரோவையும் நம்மையும் கொண்டு செல்கிறது. முதல் ஃபைட் சீனில் ஆரம்பித்து, கிளைமாக்ஸ்வரை ரோலர் கோஸ்டர் பயணம் தான்.

டெவில் குரூப்பின் வேலைகளை ஹீரோ துப்பறிந்து நெருங்க, நெருங்க, டெவில் குரூப் தன்னைத்தானே ஓவ்வொருவராக அழித்துக்கொள்வது தமிழுக்கு புதுமை தான். ஹீரோவோ போலீஸோ வில்லன் குரூப்பை கொல்வதில்லை. அவர்களே தங்களை கொன்றுகொல்கிறார்கள்; மெயின் வில்லன் டெவில் மட்டுமே எஞ்சி ஹீரோ கையால் சாகிறான்.

கமர்சியல் ஆடியன்ஸுக்காக இதில் மிஷ்கின் நிறைய இறங்கி வந்திருக்கிறார் என்றே சொல்ல வேண்டும். பாக்கியராஜ் நெஞ்சில் குத்தப்படும்போது, நெஞ்சுவலி என்று பாக்கியராஜ் ‘நடித்த’ ஷாட் வந்து போவது ஒரு உதாரணம். இந்த மாதிரி ஸ்பூன் ஃபீடிங் வேலைகள், மிஷ்கின் ரசிகர்களுக்குத் தேவையில்லை. கால்களை காட்டும் ஷாட் இல்லாதது எனக்கு பெரும் ஏமாற்றமாக இருந்தது. எங்குபோனாலும் அறிவுஜீவிகள் கால்களைப் பற்றியே கேட்டு, மிஷ்கினை வெறுப்பேற்றிவிட்டார்கள் போல. ஒருவர் சினிமாவில், தனக்கென ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. மணிரத்னம் என்றால் இருட்டு, ரஜினி என்றால் தலை கோதுதல் என்று கஷ்டப்பட்டு ஒரு அடையாளத்தை பிடித்து வைத்தால், அறிவுஜீவிகளுக்கு அது பொறுப்பதில்லை. ‘ஏன் இருட்டுலயே படம் எடுக்கிறார்?...ஏன் கமல் மாதிரி நடிக்க மாட்டேங்கிறார்...ஏன் காலையே காட்டுகிறார்’ என்று கிளம்பி வந்துவிடுகிறார்கள். இதற்கு மிஷ்கின் இறங்கிப்போவது சரியல்ல.


விஷாலுக்கு இதுவொரு முக்கியமான படம். ஆரம்பக் காட்சிகளில் கணியன் பூங்குன்றனாக மிஷ்கின் சேட்டைகளுடன் வெடுக்,வெடுக்கென அவர் நடப்பதும் பேசுவதும் பீதியூட்டினாலும், கொஞ்சநேரத்தில் அந்த கேரக்டர் நம் மனதில் உட்கார்ந்துவிடுகிறது. இரண்டாம்பாதியில் வரும் ஆக்சன் சீகுவென்ஸ், விஷாலுக்கு சரியான வேட்டை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். மவுத் ஆர்கன் ஃபைட்டும் சைனீஸ் ரெஸ்டாரண்ட் ஃபைட்டும், பைக் சேஸிங்கும் விஷால் இறங்கி அடிக்கும் களங்கள்.


ஒருமுறை ஜாக்கிசான் ஃபைட் சீன்ஸ் பற்றிப் பேசும்போது ‘அதில் ஒரு ரிதம் இருக்கும். அதுவும் ஒருவகை நடனம் தான்’ என்று சொல்லியிருந்தார். அவரது சைனீஸ் படங்களில் அதை நாம் பார்க்கலாம். ஆனால் ஹாலிவுட் படங்களில் அந்த ரிதம் இருக்காது. துப்பறிவாளன் சண்டைக்காட்சிகளில் அந்த ரிதத்தை உணர முடிந்தது. சைனீஸ் ரெஸ்டாரண்ட் சண்டைக்காட்சியில், மியூசிக்கும் கருப்பு-சிவப்பு-வெள்ளை கலர் பேலட்டும் மயிர்க்கூச்செறியும் ஃபாஸ்ட் மூவ்மெண்ட்டும் நம்மை கிறங்கடிக்கின்றன. அதிலும் ஷூ-விற்கு க்ளோசப் வைத்து ஒரு சின்ன டிரம்ஸ் பீட் போட்டிருக்கிறார்கள்..கொன்னுட்டாங்க!

பிரசன்னா தான் நமக்கு காமிக் ரிலீஃப் கொடுப்பது. நிறைய காட்சிகளில் அவரது ‘ம்..ஆ’போன்ற ஒற்றை வார்த்தை ரியாக்சனுக்கே சிரிப்பலை எழுகிறது. பவர் பாண்டிக்கு அடுத்து இதிலும் ஒரு கேரக்டர் ஆர்ட்டிஸ்ட்டாக பிரசன்னா ஜெயித்திருப்பது சந்தோசம்.

ஹீரோயின் அனு இமானுவேல், நல்ல அறிமுகம். மருண்ட பார்வையுடன் விஷாலை அவர் எதிர்கொள்வதே அழகு. ‘கடைசிவரை’ பிக்பாக்கெட்டாக இருந்து, நம்மை கொள்ளை கொள்கிறார். மிஷ்கின், கால்களை கைவிட்டாலும் ஹீரோயினின் கைகளுக்கு இரு முக்கிய இடங்களில் க்ளோசப் வைக்கிறார். ஒன்று, ஹீரோ கைகளில் முத்தமிடும்போது...அடுத்து, வினய்யை ஹீரோயின் வீட்டுக்குள் அழைக்கும்போது. ஒரு நல்ல ஃபிலிம் மேக்கரின் வேலையே, இப்படி பார்வையாளர்களின் சப்-கான்ஸீயஸ் மைண்டுடன் விளையாடுவது தான். ராபர்ட் ப்ரெஸ்னனின் பிக்பாக்கெட் மூவியில், கைகளை மிக அழகாக காட்சிப்படுத்தியிருப்பார். இதிலும் அதிகம் அப்படி எதிர்பார்த்தேன். இரு இடங்களில் மட்டும் வலுவாக ‘பிக்பாக்கெட்டின்’ கைகளை காட்டி முடித்துவிட்டார்.

ஹீரோயினை வேலைக்கு அழைக்கும் ஹீரோ, அவரது பிக்பாப்பெட் மூளையை துப்பறிவதற்கு பயன்படுத்திக்கொள்வார் என்று எதிர்பார்த்தால், வீட்டு வேலைக்காரி ஆக்கியது  கொடுமை.

மிஷ்கினை நாம் நேசிப்பதற்குக் காரணம், ஒவ்வொரு சீனையும் அழகாக்கவும் நேர்த்தியாக வடிவமைக்கவும் அவர் எடுத்துக்கொள்ளும் அக்கறை தான். ஹீரோவின் வீடு வடிவமைக்கப்பட்ட விதமும், அதன் க்ரீன் - ப்ரொவ்ன் கலர் பேலட்டும் ஒரு புதிய லுக்கை கொடுக்கின்றன. கதை சென்னையில் தான் நடக்கிறது. முடிந்தவரை பேக்ரவுண்டை ப்ளர் ஆக்கி, காட்சிகளை அழகாக்குகிறார். ஒரு சீனில் அவர் காஃபி போட வேண்டும். அது சாதாரண காஃபி அல்ல. மரணத்திற்கான தூது. அந்த இடத்தில் வெர்மீரின் கிச்சன் மெய்ட் (மில்க் மெய்ட்) பெயிண்டிங்கை பயன்படுத்துகிறார்.

சினிமா என்பது பல கலைகளின் சங்கமம் ஒரு நல்ல கலை ரசிகன் ஃபிலிம் மேக்கர் ஆகும்போது, உலகில் உள்ள கலைகளையும் சாத்திரங்களையும் தன் படைப்பினுள் கொண்டுவருகிறான். வான்கோவின் ஓவியங்களும் வெர்மீரும் ஓவியங்களும் பல காட்சிகளுக்கு இன்ஸ்பிரேசன் ஆகியிருக்கின்றன. அகிரா குரசோவாவின் ட்ரீம்ஸ் ஒரு நல்ல உதாரணம். ஒரு தமிழ் படத்தில் வெர்மீரின் ஓவியத்தையும், அதை பிரதிபலிக்கும் ஷாட்டையும் பார்த்தபோது மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ( இதையும் ஒரு இணைய அறிவுஜீவி, காப்பி என்று கிண்டல் அடித்திருந்தார். தலையில் அடித்துக்கொண்டேன்! )

வினய்-ஆண்ட்ரியா-பாக்கியராஜ்-மொட்டை-தாடி-ஜான் விஜய் என்று வில்லன் கும்பலையும் அவர்களுக்குள் இருக்கும் பாசப்பிணைப்பையும் படம் அழகாக பதிவு செய்கிறது. மொட்டை தற்கொலை செய்யும் காட்சி கவிதை என்றால், பாக்கியராஜ் சாகும் காட்சி சோகம். வில்லன் என்றாலும் பாக்கியராஜுக்குள் ஒரு மனிதம் இருக்கும். தனக்கு நெஞ்சுவலி என்று பதறிய கார் டிரைவருக்கு பணம் கொடுப்பதும், அவன் சாகப்போவது தெரிந்து திரும்பிப் பார்த்தபடி போவதும், மனைவிக்கு விடுதலை கொடுப்பதும் டச்சிங்கான சீன்ஸ். பாக்கியராஜை பேசவிட்டால் சொதப்பிவிடும் என்று ஒரு வரி டயலாக்கிலேயே மேனேஜ் செய்திருப்பது மிஷ்கினின் புத்திசாலித்தனம்.

ஆயிரம் இருந்தும், வசதிகள் இருந்தும்......................

ஆரம்ப காட்சிகள் நீளமாக, பொறுமையைச் சோதிக்கின்றன. ஹீரோயின் கேரக்டரைத் தவிர வேறு எந்த கேரக்டருமே நம் மனதைத் தொடுவதில்லை.

துப்பறிவாள் வில்லனைப் பிடிக்கிறார். அவர்கள் இதுவரை என்ன செய்தார்கள், இது முழுமையாக என்ன கேஸ் என்பது தான் ஆடியன்ஸுக்கு சுத்தமாக விளங்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் வசனத்திலேயே சொல்ல, கமலேஷ் யார், ராம் ப்ரசாத் யார் என்று நாம் யோசிப்பதற்குள் படம் முடிந்துவிடுகிறது.

துப்பறிவாளன் என்ன கண்டுபிடித்தார் என்று கேட்டால் ‘கமலேஷ் காசு கொடுத்தான். சொர்ணவேல் பையன் செத்தான். சிம்ரனை விட சொர்ணவேல் பொண்டாட்டி அழகு. அது தெரிஞ்ச சிம்ரன் புருசனும் செத்தான். சொர்ணவேல் ஃபீல் ஆகிட்டான். அவனை டெவில் கொன்னுட்டான். டெவில் யார்னா, டெவில் டெவில் தான். நாயை டெவில் போட்டான். அப்புறம், ஆரணி ஜான் விஜய்யை கொன்னுட்டாள். ஜான் விஜய் சோஃபா கொண்டுவந்தவன். ஆனால் அதுக்குள்ள இருந்த பணம், ராம் பிரசாத் கொடுத்தது. ராம் பிரசாத் சிரிச்சு செத்தார். பாக்கியராஜ் தவண்டு செத்தார். டெவில் காஃபி குடிச்சான். டர்ர்னு சொர்ணவேலை அறுத்துக் கரைச்சான். விக்டர் ஹெல்ப் பண்ணான். ஆரணியை டெவில் போட்டான். பிச்சாவரம் போய்
ஃபாரின் போக பார்த்தான். பாவம், சாரி கேட்டு செத்தான் டெவில்’. இது தான் நடந்தது. புரிஞ்சதா?

படம் முழு திருப்தி தராமல் போகக் காரணமே, என்ன எழவு நடந்தது என்றே புரியாமல் போனது தான். இதை மட்டும் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தால், துப்பறிவாளன் எல்லா செண்டரிலும் ஹிட் ஆகியிருக்கும்.

இருப்பினும், ஒரு விறுவிறுப்பான & தரமான ஆக்சன் படம் பார்க்க விரும்பும் ரசிகர்களுக்கு துப்பறிவாளன் செமயான விருந்து தான்...தாராளமாகப் பார்க்கலாம்.
மேலும் வாசிக்க... "துப்பறிவாளன் - திரை விமர்சனம்"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Friday, September 1, 2017

The Conformist (IL CONFORMISTA)- இத்தாலிய சினிமா - அறிமுகம்


தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் ஒரு சினிமாவைப் பார்க்கிறார். ‘படம் பிடிக்கலை..இதுவொரு குப்பை’ என்று சொல்கிறார். உடனே அவர் கடும் மிரட்டலுக்கு ஆளாகிறார். அவர் வீட்டுப் பெண்களைப் பற்றி வசைமழை பொழிகிறார்கள். தன் அடையாளத்தைக் குறிப்பிட்டே, ‘உன்னை கொலை செய்துவிடுவேன்’ என்று மிரட்டுகிறார்கள். அவர் அந்த படத்தின் ஹீரோவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார், உங்கள் ரசிகர்களைக் கண்டியுங்கள்..அவர்களால் என் உயிருக்கு ஆபத்து என்று. அங்கேயிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. கனத்த மௌனம். ஒரு எழுத்தாளனின் உயிரைவிட ஒரு கமர்சியல் படத்தின் வசூல் முக்கியம் இல்லையா? அடுத்த படம் ரிலீஸ் ஆகும்போது விமர்சனம் எழுத, எழுத்தாளர் யோசிக்க வேண்டும் இல்லையா? 

‘நேர்மை என்றால் ஹமாம்’ என்பது போல் நல்லவர் என்றால் அந்த நடிகர் தான் எனும் பிம்பம், மீடியாக்களால் கடந்த பத்து வருடங்களாகவே வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. கிளிப்பிள்ளை மாதிரி எல்லோருமே இன்று அவர் நல்லவர் என்று ஒத்துக்கொள்வார்கள், நீங்கள் உட்பட. பாசிடிவ் செய்திகளைத் தவிர வேறு எதுவுமே எங்கேயும் வெளிவரவில்லை. நெகடி செய்திகளும் உடனடியாக நீக்கப்பட்டன, மறைக்கப்பட்டன. தற்போதுகூட ஒரு பிரபல இணையதளத்தில் அந்த படத்தின் விமர்சனம் ‘திருத்தி’ எழுதப்பட்டது. முதல்நாள் மோசமான படம் என்ற விமர்சனம், அடுத்த நாளே அருமை என்றது. இப்படி பாசிடிவ் செய்திகளை மட்டுமே கேட்டு பழகிப்போன ரசிகர்களுக்கு, திடீரென ஒரு படம் குப்பை என்று நெகடிவ் விமர்சனம் வரவும், அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியவில்லை. ‘என் தலைவன் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்..அவர் படத்தையே குறை சொல்றியா?’ என்று மிரட்டலில் இறங்கிவிட்டார்கள்.

ஏன் விமர்சித்த எழுத்தாளனுக்கு ஃபோன் செய்து ‘கொன்று விடுவேன்’ என்று ‘சொன்னார்கள்’? ஏனென்றால் கையில் அதிகாரம் இல்லை, எனவே ‘சொன்னார்கள்’. இல்லையென்றால் செய்திருப்பார்கள். தமிழ் சினிமாவில் இருக்கும் ஒரு சில நல்லவர்களில் ஒருவர் என்று மீடியாக்களால் முன்னிறுத்தப்படும் நடிகரின் ரியாக்சனே இப்படி என்றால், மற்றவர்கள் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. தனக்கு எதிரான கருத்தை யாரும் வெளியிட்டுவிடக்கூடாது, அந்த கருத்தும் கருத்தைச் சொல்பவரும் சமூகத்தில் இருந்தே ‘நீக்கப்பட’ வேண்டியவர்கள் என்பது தான் பாசிசம். இது சென்ற வாரத்தில் இங்கே நடந்த வரலாறு!

ஹிட்லர், முசோலினி போன்ற தனிமனிதர்களால் எப்படி ஒரு கூட்டத்தையே வெறிபிடிக்க வைக்க முடிந்தது என்பதற்கான பதில், இந்த சமகால நிகழ்வுகளில் ஒளிந்திருக்கிறது. எழுத்தாளரை மிரட்டியவர்கள் யார் என்று பார்த்தால், மிகப் பெரிய ரவுடியாகவெல்லாம் இருக்க மாட்டார்கள். சாமானியர்கள். அன்றாடங்காய்ச்சிகள். சுய அடையாளம் இல்லாதவர்கள். தன் தலைவனைப் பற்றியோ தலைவன் சம்பந்த விஷயங்களைப் பற்றியோ எதிர்மறைக் கருத்தை சகித்துக்கொள்ள முடியாத மனநிலைக்கு தள்ளப்பட்டவர்கள். மிகத் தீவிரமாக தன் தலைவனை நேசிப்பவர்கள். ஆனால் இவர்களை விடவும் மோசமான ஆட்கள் உண்டு, அவர்கள் தான் Conformists.


ஒரு சாதாரண திரைப்படத்திற்காக ஒரு இலக்கியவாதி மேல் தாக்குதலே நடந்தாலும், ஒன்றுமே நடக்காதது போல் கமுக்கமாக இருப்பவர்கள். அந்த நடிகராலோ அல்லது அவர்களின் ரசிகர்களாலோ கிடைக்கும் ஆதாயங்களை இழக்க விரும்பாதவர்கள். தனக்கு பயன் கிடைக்கும் என்று தெரிந்தால், ரசிகர் கூட்டத்துடன் இணைந்து தாக்குதலில் இறங்கக்கூடியவர்கள். இவர்களுக்கு ஃபாசிச தலைமையின் கொள்கை பிடிக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. மெஜாரிட்டி ஆதரவு எந்தப் பக்கம் இருக்கிறதோ, எந்தப் பக்கம் இருந்தால் சௌகரியங்கள் கிட்டுமோ அந்தப் பக்கம் நிற்கக்கூடியவர்கள். ஃபாசிச தலைமையை விட, அவர்களை ஆதரிக்கும் கூட்டத்தை விட ஆபத்தான ஆட்கள் இந்த Conformists.

சினிமாக்களில் ஃபாசிச தலைமையைப் பற்றி படங்கள் வந்திருக்கின்றன. அவர்களை ஆதரிக்கும் கூட்டத்தைப் பற்றி, எதிர்க்கும் கூட்டத்தைப் பற்றி, பாதிக்கப்பட்ட கூட்டத்தைப் பற்றியெல்லாம் படங்கள் வந்திருக்கின்றன. ஆனால் இந்த வகைகளில் சேராமல், சுயநலத்தைத் தவிர வேறு எதையும் யோசிக்காத, அதே நேரத்தில் கெட்டவர்கள் என்றும் ஒதுக்கிவிட முடியாத Conformists பற்றி இலக்கியங்களோ, சினிமாக்களோ அதிகம் பேசியதில்லை. காரணம், இதுவொரு சிக்கலான மனநிலை. ‘நிம்மதியாக, ஊரோட ஒத்து வாழ நினைக்கும் அப்பாவிகள்’ என்றும் இவர்களைச் சொல்லலாம், சுயநலத்திற்காக ஒரு தவறுக்கு துணை போகிறவர்கள் என்றும் சொல்லலாம். இந்த சிக்கலான கேரக்டரை காட்சிப்படுத்துவது மிகவும் கஷ்டம். அதை வெற்றிகரமாகச் செய்த படம் ‘ The Conformist (IL CONFORMISTA)'. 

இந்த படத்தின் ஹீரோவின் ஒரே லட்சியம், ஊரோடு ஒத்து வாழ்வது தான். சிறுவயதில் நடந்த சில மோசமான நிகழ்வுகளால், இயல்பான வாழ்க்கையில் இருந்து விலகிப்போனவன் அவன். எனவே ஒரு ’இயல்பு வாழ்க்கை’ வாழ என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் செய்ய விழைகிறான். 

பெரும்பாலான மக்கள் சர்வாதிகாரியின் பக்கம் நிற்கிறார்கள்; அவனும் அங்கே சேர்ந்துகொள்கிறான்.

பெரும்பாலான மக்கள் திருமணம் செய்து வாழ்கிறார்கள்; அவனும் ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறான். 

திருமணத்திற்கு முன் பாவ மன்னிப்பு கேட்கும் வழக்கம் இருக்கிறது; அவனும் போய் பாவ மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறான். ஆனாலும் அதுவரை செய்த தவறுகளைத் தொடர்கிறான்.

ஹனிமூன் ட்ரிப்புக்கு அவன் கிளம்புகையில், அவனுக்கு ஒரு அசைன்மெண்ட் கொடுக்கப்படுகிறது. ஃபாசிசத்திற்கு எதிர் கருத்து கொண்ட அவனது கல்லூரிப் பேராசிரியரைக் கொல்ல வேண்டும். அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த பேராசிரியர் அவர். ’அதனால் என்ன?’ என்று ஹனிமூன் ட்ரிப்பின் ஆன் தி வேயில் அவரைக் கொலை செய்ய ஃப்ரான்ஸ் போய் இறங்குகிறான். அங்கே சிக்கல், ‘அன்னா’ வடிவில் வருகிறது.

அவளைப் பார்த்ததும் காதலில் விழுகிறான். அன்னா ஒரு பேரழகி. ஆனால் வயதான பேராசியரின் இளம் மனைவி. இப்போது காதலுக்காக(!) பின்வாங்குவதா? அல்லது தனது இயல்பு வாழ்க்கை தொடர பேராசியரை போட்டுத்தள்ளுவதா? புது மனைவியை என்ன செய்வது? அன்னாவும் சில நாட்களில் அவன் பேராசியரைக் கொல்ல வந்தவன் என்று புரிந்துகொள்கிறாள். அவளை மீறி, பேராசியரைக் கொல்ல வேண்டும். தேவைப்பட்டால், அவளையும் கொல்ல வேண்டும்! என்ன செய்வான் ஹீரோ?
ஃபாசிசம் எந்த அளவிற்கு மோசமானது என்று அடுத்தடுத்து வரும் நிகழ்வுகளும், கிளைமாக்ஸும் நமக்குச் சொல்கின்றன. படம் முடிகையில் திகைத்துப்போய்த் தான் அமர்ந்திருக்கிறோம். கொஞ்சம் கவனமாக இல்லாவிட்டாலும் நாமும் ஒரு Conformist ஆக மாறும் அபாயம், நம் வாழ்க்கையில் இருப்பதை படம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இத்தாலிய சினிமாக்களில் பை சைக்கிள் தீவ்ஸ், சினிமா பாரடைசோ பற்றிப் பேசப்பட்ட அளவிற்கு, ஏனோ இந்தப் படத்தைப் பற்றிப் பேசப்படவில்லை. இந்த படத்தின் ஒளிப்பதிவு, உலகப் புகழ்பெற்றது. பல ஃபிலிம் இன்ஸ்டுயூட்களில் ஒளிப்பதிவிற்காக ஸ்டடி செய்யப்படுவது!

என்னைப் பொறுத்தவரை இது தான் இத்தாலிய சினிமாக்களில் பெஸ்ட் என்பேன்!
மேலும் வாசிக்க... "The Conformist (IL CONFORMISTA)- இத்தாலிய சினிமா - அறிமுகம் "
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

4 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

விவேகம் - பாவம் அஜித்!

'நான் கெட்டவன் இல்லை..கேடுகெட்டவன்’ன்னு சிவா டயலாக் எழுதி, அதை அஜித் ரசிகர்கள் கொண்டாடியபோதே நினைச்சேன், இன்னும் பெருசா அந்தாளு செய்வார்னு! ...செஞ்சுட்டார்!


அஜித்தின் தொப்பையை பலரும் கேலி செய்திருக்கிறார்கள். சில பேட்டிகளில் நேரடியாகவே கேட்டிருக்கிறார்கள். அப்போதெல்லாம் உடம்பைக் குறைக்காத அஜித், இந்த படத்திற்காக குறைத்திருக்கிறார். காரணம், உண்மையிலேயே சிவாவையும் இந்த படத்தையும் நம்பியிருக்கிறார்...பாவம்!

வேகமான ஒரு கமர்சியல் படம் கொடுக்க வேண்டும், அதில் அஜித்தை ஹாலிவுட் ஹீரோ மாதிரிக் காட்ட வேண்டும் எனும் ஆர்வம் எல்லாம் ஓகே தான். ஹாலிவுட் படம் தயாரிப்பதற்கான ஆர்ட், கேமிரா, எடிட்டிங் ஒர்க் எல்லாம் செய்துவிட்டு, கதை-திரைக்கதை-வசனத்தை தெலுங்கு மசாலா ரேஞ்சுக்கு யோசித்தது நியாயமா? 

பொதுவாக ஒரு ஷாட் மனதில் நிற்க நாலு செகண்ட் வேண்டும் என்பது நடைமுறை. இதை ஹாலிவுட்டில் உடைத்து, ஒரு செகண்டிற்கும் கீழே ஷாட்ஸ் வைத்து வெற்றிபெற்றது Bourne Identity. அதில் இருந்து ஆக்சன் படங்கள் என்றாலே கேமிராவை ஆட்டணும், ஷாட் லென் த்தை குறைக்கணும் என்று ஆனது. அதை விவேகத்தில் சின்சியராகவே முயற்சித்திக்கிறார்கள். 

சண்டைக்காட்சிகளில் மட்டும் அதைச் செய்திருந்தால் பரவாயில்லை. வசனக்காட்சிகளில்கூட கேமிராவை அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்ததில், எதுவுமே மனதில் நிற்காமல் எரிச்சல் வந்தது தான் மிச்சம். படத்தின் பெரிய மைனஸ், இந்த கணக்கீடு இல்லாத ஷாட் காம்போசிசன் தான். சுடுகிற குண்டு எங்கே போகிறது, எங்கிருந்து அடியாள் வருகிறான் என்று எதையுமே புரிந்துகொள்ளாத அளவில் தான் சண்டைக்காட்சிகளும் இருக்கின்றன. அஜித்தே பல வருடம் கழித்து, காலை தூக்கி எல்லாம் அடித்திருக்கிறார்; அந்த உழைப்பை நீங்ககூட மதிக்கலேன்னே எப்படி ப்ரோ?

இன்னொரு பெரும் கொடுமை, வசனங்கள். இவ்வளவு கடுப்பேற்றும் வசனங்களை ஒரே படத்தில் நான் கேட்டதேயில்லை. புருசன் பொண்டாட்டி பேசும்போதுகூடவா பஞ்ச் டயலாக் வைக்கிறது. ஒன்று கேமிராவில் மூஞ்சியை வைத்துப் பேசும் பஞ்ச் டயலாக் அல்லது ஹீரோவை வில்லனே புகழும் பில்டப் டயலாக்ஸ். எதுவுமே ஒரு அளவுக்குள் தான் இருக்க வேண்டும். இது டூ மச்..முடியல.

அந்த ‘கோட்டைசாமி’ சீன் எல்லாம் எப்படித்தான் யோசித்தார்களோ...ஏனய்யா, டேமை பார்த்தவுடனே லிங்கா ஞாபகம் வரவேண்டாமா? அலெக்ஸ்பாண்டியனில் ஓப்பனிங் சீனில் கார்த்தி குதித்தபோதும், குருவியில் விஜய் வைரத்தை திருடி குதித்தபோதும், லிங்காவில் பைக் டூ பலூனில் தலைவர் குதித்தபோதும் என்ன ஆச்சுன்னு சிவாவுக்கு உண்மையிலேயே தெரியாதா? ஒரே ஒரு அஜித் ரசிகரைக் கூப்பிட்டு டேம் சீனை சொல்லியிருந்தால்கூட, சிவா காலில் விழுந்தாவது நிறுத்தியிருக்க மாட்டாரா? 

இது எல்லாத்தையும்கூட பொறுத்துப்பேன்..ஆனால் கிளைமாக்ஸ் ஃபைட்டில் ஹீரோயினை பாட விட்டீங்களே..அந்த கொடுமையை மட்டும் மன்னிக்கவே மாட்டேன். ஹாலுவுட் தரம்னு சொல்லித்தானே கால்ஷீட் வாங்கிட்டு, பரவை முனியம்மா ரேஞ்சுக்கு பாட விட்றுக்கீங்களே...பாட்டாவது நல்லா இருந்தால் தப்பிச்சிருக்கலாம். தியேட்டரிலேயே சிரிக்கிறாங்க.

மேலே சொன்ன 5 பத்திகளைத் தவிர, மத்தபடி படம் நல்லா இருக்கு...நல்லாத் தானே இருக்கு.ஆமா, ஆமா!

அஜித்துக்கு இரண்டே வேண்டுகோள்கள் தான் :

1. நீங்க ஜனா, ஆழ்வார், பில்லா-2 எடுத்தால்கூட ரசிகர்கள் தியேட்டருக்கு வந்திடுவாங்க. அதனால் வெறுமனே ரசிகர்களுக்காக படம் எடுக்காமல், எங்களையும் கொஞ்சம் மனசுல வைங்க. அப்புறம் அந்த சிவா தம்பிகிட்டே ‘ஏம்ப்பா, என் ரசிகர்களுக்காக படம் எடுத்தியா? இல்லே, விஜய் ரசிகர்களுக்காக இந்த படத்தை எடுத்தியா?’ன்னு மறக்காமல் கேட்டிடுங்க.

2. உங்களை பலரும் மதிக்கக்காரணமே, சொந்தக் காலில் நின்று முன்னேறி மேலே வந்தவர் என்பது தான். அப்படிப்பட்ட நீங்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்றால், உங்களை மாதிரியே பெரிய பின்புலம் இல்லாமல் முன்னேறப் போராடும் இயக்குநர்களுக்குத் தான் வாய்ப்பு கொடுக்க வேண்டும். அது தான் நியாயமாக இருக்கும். இந்த விஷ்ணுவர்த்தன், சிவா மாதிரி பணக்கார வீட்டு செல்லப்பிள்ளைகளை வளர்த்துவிட்டது போதும். கொஞ்சம் குனிந்து கோடம்பாக்கத்தைப் பாருங்கள். வியர்க்க, விறுக்க எத்தனையோ பேர் உங்களுக்காக நல்ல கதையுடன் அலைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்! 

உங்க செல்லப்பிள்ளைகள் உங்களை வச்சுச் செய்றாங்கன்னு இன்னுமா உங்களுக்குப் புரியல?
மேலும் வாசிக்க... "விவேகம் - பாவம் அஜித்!"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

1 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Friday, July 28, 2017

எங்க மாமாவும் நளினி அத்தையும் பின்னே ராமராஜன் அங்க்கிளும்...


என் தூரத்து உறவினரான மாமா ஒருவருக்கு ராமராஜன் என்றாலே பிடிக்காது. கரகாட்டக்காரனைத் தவிர வேறு ராமராஜன் படங்களை அவர் பார்த்ததில்லை. சிறுவயதில் இதுபற்றி அண்ணன் ஒருவரிடம் கேட்டபோது, ‘அந்த டவுசர் பாண்டியன் நளினியை தள்ளிக்கிட்டுப் போய்ட்டான்லடா...அந்த கோபம் மாமனுக்கு!’ என்று சொன்னார். சிவாஜி-எம்ஜிஆர்-ரஜினி ரசிகர்களை மட்டுமே தெரிந்த அந்த வயதில் ஒரு நடிகைக்கு ரசிகர் என்பதை நம்ப முடியவில்லை. அண்ணன் அதை ஒருநாள் நிரூபித்தார். மாமா ஃபுல் மப்பில் மஹாதியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அண்ணன் ஏதோ ஒரு மழைப்பாட்டையும் அதில் நளினியின் நவரச நடிப்பையும்(!) சிலாகிக்கத் தொடங்கினார். மாமாவுக்கு வந்ததே கோபம். ‘டேய்..அவளைப் பத்தி எப்படிடா நீ இப்படிப் பேசலாம். அவ உனக்கு அத்தை முறைடா’ என்று மாமா அடிக்கப் பாய்ந்து, ஒரே ரகளை. அன்று முதல் நளினி எங்களுக்கு அத்தை ஆனார்!

கால ஓட்டத்தில் மாமா தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே போய்விட்டார்; நளினி அத்தையையும் மறந்துவிட்டேன். சமீபத்தில் 1980களில் வந்து கமர்சியலாக வெற்றியடைந்த படங்களைத் தொடர்ந்து பார்த்து வருகிறேன்.

தங்கைக்கோர் கீதம்
24 மணி நேரம்
நூறாவது நாள்
யார்?
பிள்ளைநிலா
கீதாஞ்சலி - என எந்த படத்தை எடுத்தாலும், அதில் நளினி அத்தை இருப்பது ஆச்சரியப்படுத்தியது.

கமலும் ரஜினியும் மாஸ் ஹீரோ ஆகும் ஆசையில், கமர்சியல் குப்பைகளை அள்ளிக்கொட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, மோகன் - விஜயகாந்த் - சத்தியராஜ் போன்ற ஹீரோக்கள் தான் நினைவில் நிற்கும் படங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். மணிவண்ணன் போன்ற குறைத்து மதிப்பிடப்பட்ட இயக்குநர்கள் தான் த்ரில்லர் ஜெனரில் பட்டையைக் கிளப்பியிருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு எல்லாம் பெரிய உதவியாக நளினியும் இருந்திருக்கிறார்.

ஏனென்றால், பொதுவாகவே ஹீரோயின்ஸ் குழந்தைக்கு அம்மாவாக நடிப்பதையோ கல்யாணமான பெண்ணாக நடிப்பதையோ விரும்புவதில்லை. காதலியாக நடித்து, ரசிகர்களின் கவர்ச்சிக்கன்னியாக பெயர் எடுப்பதே பொருளாதார ரீதியாகவும் அவர்களுக்கு நல்லது. அத்தைக்கு அந்த மாதிரி பிற்போக்கு சிந்தனைகள் எல்லாம் இருந்த மாதிரித் தெரியவில்லை.

பெரும்பாலும் திருமணமான குடும்பப்பெண் கேரக்டரைத் தான் செய்திருக்கிறார். தங்கைக்கோர் கீதத்தில் கல்லூரி மாணவி, 24 மணி நேரம்/100வது நாளில் மனைவி, பிள்ளை நிலாவில் அம்மா, கீதாஞ்சலியில் திமிர்பிடித்த பெண் என்று கதை நாயகியாக, டைரக்டர்களின் ஆர்ட்டிஸ்ட்டாகவே இருந்திருக்கிறார்.

நூறாவது நாள் படத்தின் வெற்றிக்கு நளினியின் கண்களும் முக்கியக்காரணம். தான் கண்ட கனவு பலித்துவிடுமோ என்று பதறி, ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற துடிக்கும் கேரக்டரில் வாழ்ந்திருக்கிறார். கீதாஞ்சலியில் திமிர்பிடித்த பணக்காரப்பெண்ணாக வந்து திருந்தும் கேரக்டர். பிள்ளை நிலாவில் அந்த திமிர் கேரக்டரை ராதிகா எடுத்துகொள்ள, தலைகீழாக அப்பாவிப் பெண் வேடம். தன் குழந்தையின் உடலில் ஆவியிருப்பதை அறிந்து, குழந்தையை விட்டு விலகவும் முடியாமல் நெருங்கவும் முடியாமல் தவிக்கும் அம்மாவாக அசத்தியிருப்பார். எந்த கேரக்டர் கொடுத்தாலும் அதற்குரிய நியாயத்தைச் செய்பவராகவே இருந்திருக்கிறார்.

யார் படத்திலும் குறிப்பிடத்தக்க கேரக்டர். சாத்தான் ஹீரோயினின் மனதை மயக்கி, ஆசையைத் தூண்டிவிட, தனக்கு ஏன் அப்படி ஒரு கெட்ட எண்ணம் வந்தது என்று துடித்துப்போகும் கேரக்டர். ஒரு மிடில் கிளாஸ் பெண்ணின் மனவோட்டத்தையும், குற்றவுணர்ச்சியையும் கண்முன் கொண்டுவந்திருப்பார்.

பயம், கோபம் போன்ற உணர்ச்சிகளுக்கு இணையாக சிருங்காரத்தை நயமாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் அத்தைக்கு இருந்ததை, மாமா கோவித்துக்கொண்டாலும், நாம் ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். வாணிஸ்ரீக்கு அடுத்து, உதடுகளை நளினமாகப் பயன்படுத்தி நடித்தது நளினி அத்தை தான். மாமா அத்தையிடம் கவிழ்ந்ததிலும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

இப்படி ஹீரோயினாக நடித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, மண்ணுக்கேத்த பொண்ணு படத்தில் ஒரு சிறிய வேடத்தில் நிழல்கள்ரவிக்கு ஜோடியாக வருகிறார். காரணம், அந்த படத்தின் டைரக்டர் ராமராஜன் அங்கிள்!

’நளினி தேவிகா போன்ற ஒரு நடிகை. 1980களில் பத்து வருடங்களுக்கு மேல் வெற்றிகரமான கதாநாயகியாக, நடிப்புக்குத் தீனி போடும் வித்தியாசமான வேடங்களில் நடித்தவர்’ என்பது தான் நான் உட்பட பலரின் எண்ணம். ஆனால் அவர் 1983ல் தான் உயிருள்ளவரை உஷா மூலம் ஒரு நாயகியாக உருவெடுக்கிறார். 1984ல் நூறாவது நாள், 24 மணிநேரம் மூலம் கரியரின் உச்சத்திற்குப் போகிறார். பிள்ளைநிலா, கீதாஞ்சலி, ஈட்டி, யார்? போன்ற படங்களின் மூலம் 1985ல் ஒரு ஸ்டாராக ஆகிறார். கரிமேடு கருவாயன், பாலைவன ரோஜாக்களில் பெயர் வாங்கினாலும், 1986ல் காதலில் விழுந்து வீழ்ச்சி அடைகிறார்.

சிவாஜியுடன் அவர் நடித்த சாதனை(1986) படத்தில் சினிமா ஹீரோயினாக நளினி வருவார். ஹீரோயின் நளினியை நம்பி இயக்குநர் சிவாஜி ‘அனார்கலி’ எனும் காவியத்தை எடுக்க ஆரம்பிப்பார். பாதியிலேயே திருமணம் செய்யப்போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, நளினி காணாமல் போய்விடுவார். இதையே சொந்த வாழ்க்கையிலும் செய்து, பல ரசிகர்களின் மனதை சுக்குநூறாக உடைத்தார். 1987ல் கல்யாணத்துடன் காணாமல் போனார்.

1983-1986 என நான்கு ஆண்டுகளில் தான் இவ்வளவு நல்ல படங்களையும், நல்ல கேரக்டர்களையும் செய்துமுடித்திருக்கிறார். எந்த வேடத்தையும் செய்யத் துணியும் நல்ல நடிகர், நடிகை இருந்தால் தான் இயக்குநர்களாலும் வித்தியாசமான கதைகளை யோசிக்க முடியும். அந்த மூன்று ஆண்டுகளில் பல இயக்குநர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்திருப்பார். அதை அவரே உடைத்து வெளியேறியது துரதிர்ஷ்டவசமானது. நளினி விட்டுச்சென்ற வெற்றிடத்தைத் தான் பின்னர் வந்த சீதாவும், ரேவதியும் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

நளினி அத்தையின் பழைய படங்களையும் நடிப்பையும் பார்த்துவிட்டு, இப்போது யானையின் பிளிறல் ஓசை பிண்ணனியில் ஒலிக்க அவர் நடிக்கும் காமெடி சீன்களைப் பார்க்கும்போது கஷ்டமாக இருக்கிறது. அத்தையை இந்த கோலத்தில் பார்த்து, மாமா எப்படி தாங்கிக்கொள்கிறார் என்று தெரியவில்லை. அவர் எங்கள் கண்ணில் சிக்காமல் காணாமல் போனதிற்கும், இந்த காமெடி கொடுமைக்கும் ஒருவேளை தொடர்பிருக்கலாம்!
மேலும் வாசிக்க... "எங்க மாமாவும் நளினி அத்தையும் பின்னே ராமராஜன் அங்க்கிளும்..."
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Saturday, July 22, 2017

விக்ரம் வேதா - திரை விமர்சனம்



ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ஒரு நல்ல படம் பார்த்த திருப்தி.

என்கவுண்டர் ஸ்பெஷலிஸ்ட் விக்ரம் (மாதவன்), தாதா வேதா(விஜய் சேதுபதி) கூட்டத்தை வரிசையாக என்கவுண்டரில் போட்டுத்தள்ளுகிறார். அடுத்து விஜய் சேதுபதிக்கே குறிவைக்கும்போது, அந்த வேதாளமே வந்து சரண்டர் ஆகிறது. அது ஏன் என்பதைத் தான் மிரட்டலாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

படத்தில் முதலில் பாராட்டப்பட வேண்டியது, பிண்ணனி இசை. ‘தனனனணா’ இன்னும் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. டஸ்க்கு டஸ்க்கு பாடல், கறுப்பு வெள்ளை தீம் மியூசிக் என ஒரு இசைப்புரட்சியே நடத்தியிருக்கிறார் சாம் சி.எஸ். கடந்த ஒரு வருடமாக எனது ஃபேவரிட் மியூசிக் ஆல்பமாக இருப்பது, புரியாத புதிர் (மெல்லிசை). விஜய் சேதுபதி நடித்த அந்தப் படம் ஏனோ ரிலீஸ் ஆகாமல் கிடக்கிறது. ஆனால் அதன் மியூசிக் ஆல்பத்தில் உள்ள பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் அட்டகாசம். இன்னும் சொல்வதென்றால், விக்ரம்வேதாவை விட மெல்லிசை பெட்டர். ஒரு புதிய இசை ஆளுமை உருவாகி வருவதாகவே கணிக்கிறேன். விக்ரம்வேதாவை தாங்கிப் பிடிப்பது சாமின் இசை தான். இதற்காகவே தியேட்டருக்குப் போகலாம்.

புஷ்கர் காயத்ரி எப்போதுமே மெயின் ஸ்ட் ரீம் படங்கள் எடுப்பதில்லை. புதிதாக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் எனும் ஆர்வத்தை அவர்களது படங்களில் தொடர்ந்து பார்க்கலாம். இந்த படத்தில் தான் அது சரியாக கூடிவந்திருக்கிறது.

வேதாளம் ஒரு கதை சொல்லும். முடிவில் இக்கட்டான ஒரு கேள்வி கேட்கும். சரியாக பதில் சொல்லவில்லையென்றால், விக்ரமாதித்யனின் தலை வெடித்துவிடும். இந்த ஐடியாவை வைத்துக்கொண்டு திரைக்கதையில் புகுந்து விளையாடியிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு மெனக்கெடல்களுடன் தமிழ் சினிமாவில் சமீபத்தில் வந்த திரைக்கதை எதுவும் இல்லை.

முதலில் வேதா ஒரு கதை சொல்கிறான். முடிவில் ஒரு கேள்வி கேட்கிறான். ‘செய்தவனைக் கொல்லணுமா? செய்யச் சொன்னவனைக் கொல்லணுமா?’ அதற்கு விக்ரம் ஒரு பதில் சொல்ல, விக்ரமின் நண்பன் கொல்லப்படுகிறான். வேதா கேட்ட கேள்விக்கான அர்த்தமே வேறோ என்று விக்ரமுடன் சேர்ந்து நாமும் மிரண்டு போகிறோம். படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகளில் காமெடியாக வரும் பே-ஆஃப் வசனங்கள், பிற்பாதியில் மெயின் ட்விஸ்ட்டாக ஆசம், ஆசம். கேங்ஸ்டர் மூவிகளில் துரோகத்திற்கு முக்கிய இடம் உண்டு. இதில் யார், யாருக்கு துரோகம் செய்கிறார்கள் என்பதில் காட்டியிருக்கும் ட்விஸ்ட் அருமை.

மணிகண்டனின் வசனங்கள் இயல்பாகவும், புன்னகையை வரவழைப்பதாகவும் இருக்கின்றன. வரலட்சுமி சொல்லும் ‘அக்காங்’கைக்கூட ரசிக்க முடிகிறது.

கறுப்புக்கும், வெள்ளைக்கும் நடுவே நடக்கும் போராட்டத்தில், இரண்டுக்கும் இடையே இருக்கும் கோடு ஒரு கட்டத்தில் அழிவதை ரசிக்கத்தக்க வகையில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நல்லது-கெட்டது பற்றிய பல்வேறு கேள்விகளையும் சிந்தனைகளையும் கேள்விகளையும் எழுப்பியபடியே போகிறது படம். முழுக்க பதிலும் சொல்லாமல், நம்மிடமே கேள்விகளைக் கொடுத்து அனுப்பிவைக்கிறார்கள்.

மாதவனின் இண்ட்ரோ சீன் ஆகிய அந்த என்கவுண்டர் சீனைவிட, விஜய் சேதுபதியின் இண்ட்ரோ சீனுக்கு தியேட்டரே அதிர்கிறது. இத்தனைக்கும் ஆளைக் காட்டுவதே இல்லை. கால்கள், கையில் மசால்வடை, அருமையான ஷாட்ஸ், அட்டகாசமான பிண்ணனி இசையைக் கொண்டு தியேட்டரையே கொண்டாட வைத்திருக்கிறார்கள்.

சூது கவ்வும் கெட்டப் தான் விஜய் சேதுபதிக்கு. ஆனால் உடல்மொழியில் முற்றிலும் வேறு ஆளைக் கொண்டுவருகிறார். என்ன மனுசன்யா இவரு! படம் முழுக்க விஜய் சேதுபதிக்கு கைதட்டல் விழுந்துகொண்டே இருக்கிறது. எதையும் கேஷுவலாக எடுத்துக்கொண்டு, சீரியஸ் விஷயத்தையும் நக்கலான பேச்சுடன் செய்யும்போது, ரசிக்காமல் வேறு என்ன செய்ய?

மாதவனுக்கு நடிக்க அதிக ஸ்கோப் உள்ள கேரக்டர். ஒரு விறைப்பான & ஜாலியான என்கவுண்டர் போலீஸாக அறிமுகமாகி, விஜய் சேதுபதியால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, உண்மையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உணர்ந்து என முதிர்ச்சியான நடிப்பில் அசத்தியிருக்கிறார். இறுதிச்சுற்றுக்குப் பிறகு, நடிப்பிலும் படத்தேர்விலும் அதே தரத்தை மெயிண்டெய்ன் செய்வது அழகு.

இன்னொரு ஆரண்ய காண்டம் என்று சிலர் பாராட்டினாலும், படம் அந்த அளவிற்கு இல்லை. ஒரு நல்ல கேங்ஸ்டர் த்ரில்லர் மூவி என்று தான் விக்ரம்வேதாவைக் சொல்ல வேண்டும். படத்தைப் பற்றி பலரும் பாராட்டித் தள்ளிவிட்ட நிலையில், சில உறுத்தல்களை இங்கே பேசுவோம்.

தம்பியும் கங்காவும் கொல்லப்பட்ட பிறகும், வேதா ரொம்ப கேஷுவலாக விஷயங்களை டீல் செய்வது இம்பாக்ட்டை குறைக்கிறது. அதிலும் கங்கா இறந்த இடத்தில் நின்றுகொண்டு காமெடி செய்வதெல்லாம் ரொம்பவே ஓவர். அவருக்கென இருந்த குடும்பமே சிதைக்கப்பட்ட பின்பும், காமெடி செய்வதெல்லாம் கொடூரம். தியேட்டரில் சிரித்தாலும், படத்தின் தரம் குறைந்துவிடுகிறது.

அந்த சேட்டன் என்ன ஆனார், கேரள கேங் என்ன ஆனார்கள் என பதில் சொல்லப்படாத கேள்விகள் அந்தரத்தில் தொங்குகின்றன.

இரண்டாவது கதை சொல்லும்போது, படம் தொய்வடைந்துவிடுகிறது. இண்டர்வெல்லுக்குப் பிறகு தான் வேகமெடுக்கிறது. படத்தின் கதையை நேர்கோட்டில் தொகுத்து, இது தான் நடந்தது என்று சாமானியர்களால் புரிந்துகொள்வது கஷ்டம். நிறைய விஷயங்களை நாமே யூகித்துக்கொள்ளட்டும் என்று விட்டிருக்கிறார்கள். அதனால் தான் அதுவொரு புத்திசாலித்தனமான திரைக்கதை; அதே நேரத்தில் அதுவொரு மைனஸ் பாயிண்டாகவும் ஆகிறது.

ஷ்ரதா, வரலட்சுமி என படத்தில் இரண்டே பெண் கேரக்டர்கள் தான். அவர்களுக்கும் ஸ்கோப் மிகவும் குறைவு. புதுபேட்டை மாதிரி முழுக்க முழுக்க ஆண்களின் உலகைக் காட்டும் வறட்சியான, ராவான கதைக்களம். விஜய் சேதுபதி மட்டுமே எல்லாத் தரப்பு ஆடியன்ஸையும் பேலன்ஸ் செய்கிறார்.

இப்படி சிற்சில குறைகள் இருந்தாலும், இந்த அளவிற்கு தமிழில் ஒரு படம் வருவதும், அதில் முண்ணனி நாயகர்கள் தைரியமாக நடிப்பதும் பெரிய அதிசயம். இது தொடர வேண்டும் என்றால், இந்தப் படத்தின் வெற்றி உதவும். புதுப்பேட்டை, ஆரண்ய காண்டம் படங்களின் தோல்வியால் நாம் இழந்தது அதிகம். விக்ரம்வேதா புதிய தொடக்கமாக இருக்கட்டும்.

படத்தில் பெஸ்ட் சீன் என்றால், கடைசி ஒரு நிமிடம் தான். மூன்றே ஷாட்களுடன் படத்தை முடிக்கும்போது, எழுந்து நின்று கைதட்டினோம். விஜய் சேதுபதி இண்ட்ரோ சீனுக்கும் இந்த கடைசி குறும்புக்குமே படத்தைப் பார்க்கலாம்.

டிக்கெட் விலையைப் பற்றி யோசிக்காமல்..........கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய படம்.
மேலும் வாசிக்க... "விக்ரம் வேதா - திரை விமர்சனம்"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Wednesday, June 21, 2017

லென்ஸ் - ஒலக சினிமா அலசல்

இந்த வருடம் பரபரப்பாக பேசப்பட்டு, அதிக எதிர்ப்பார்ப்பை ஏற்படுத்திய படம். ஆனால் இந்த வருடம் என்னை அதிகம் ஏமாற்றிய படம் இது தான். போலி உலக சினிமாக்கள் என்று ஒருவகை உண்டு. மிகவும் அக்கறையோடு எடுக்கப்பட்ட படம் எனும் மேல்மட்ட தோற்றத்துடன், கொஞ்சம் உலுப்பினால் வெளிறிப்போகும் கலைப்படைப்புகள் இங்கே நிறைய உண்டு. ஒரு பெரிய குடும்பத்தையே காப்பாற்றும் பெண்ணின் கண்ணீர்க்கதை என்று 1970களில் வந்த ஒலக சினிமாக்களை இதற்கு உதாரணமாகக் கொள்ளலாம். இந்த மாதிரிப் படங்களை குறை சொல்ல யாரும் துணியமாட்டார்கள் என்பது பெரிய அட்வாண்டேஜ்.

இந்த படத்தின் பிரச்சினை என்னவென்று பேசவேண்டும் என்றால், கதையை விலாவரியாக இங்கே சொல்லியாக வேண்டும். ஸ்பாய்லர் அலர்ட்!

படத்தின் கதை என்ன?

ஹீரோ-ஹீரோயினின் முதலிரவுக் காட்சியை ஒருவன் ரகசியமாகப் படம் பிடித்துவிடுகிறான். அந்த பென் ட்ரைவ் வில்லன்/செகண்ட் ஹீரோ(?)வுக்கு கிடைக்க, இண்டர்நெட்டில் அப்லோட் செய்துவிடுகிறான். எல்லோருக்கும் விஷயம் தெரிந்து, ஹீரோயின் தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள்.

ஹீரோ நெட்டில் அப்லோட் செய்தவன் யார் என்று பல ஆராய்ச்சிகள் செய்து, ஒரு முகமூடி அணிந்த பெண்ணின் வெட்சாட் மூலம் செகண்ட் ஹீரோவை கண்டுபிடிக்கிறான். அந்த முகமூடிப் பெண்ணின் கணவன் தான் தான் என்று ஹீரோ, செகண்ட் ஹீரோவிடம் சாட்டுக்கு வருகிறான். அவன் பின்னால் கட்டிலில் அந்த முகமூடிப்பெண் மயங்கிக்கிடக்கிறாள். செகண்ட் ஹீரோ கண்முன்பே அந்த பெண்ணின் ஆடைகளை எல்லாம் ஹீரோ துகிலுரிகிறான். இறுதியாக அந்த முகமூடியைக் கழட்டுகிறான்..அய்யோ, அது முகமூடிப்பெண் அல்ல..செகண்ட் ஹீரோவின் மனைவி!

செகண்ட் ஹீரோ மனைவியை விட்டுவிடும்படி கெஞ்ச, ஹீரோ தன் முன்கதையைச் சொல்லி செகண்ட் ஹீரோவின் தப்பை உணரச்செய்கிறான். அவளை விட்டுவிட வேண்டும் என்றால் தான் தற்கொலை செய்து இறப்பதை பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லி, தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்..சுபம்! (செகண்ட் ஹீரோவுக்குத் தெரியாத முக்கிய பின்குறிப்பு & நீதி: ஹீரோ நல்லவர்..துகிலுரியப்பட்டது செகண்ட் ஹீரோவின் மனைவி அல்ல, அந்த முகமூடிப்பெண் தான்..அவள் ஒரு கால்கேர்ள்..அவளை அம்மணம் ஆக்கலாம்..தப்பில்லை!)

1980களில் அறிஞர் எஸ்.ஏ.சி.அவர்களின் படங்கள் ஏகப் பிரபலம். முதல் காட்சியில் ஹீரோவின் தங்கையையோ, பாட்டியையோ நான்கு வில்லன்கள் ரேப் செய்துவிடுவார்கள். ஹீரோ ஒவ்வொரு வில்லனாகத் தேடிச் சென்று, கொன்று பழிவாங்குவார். அந்த படங்கள் லென்ஸை விட பெட்டர் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

லென்ஸ் படக்கதையைச் சுருக்கி, எஸ்.ஏ.சி. ஃபில்டரில் வைத்துப் பார்த்தால்....

ஹீரோவின் மனைவியை வில்லன் ரேப் செய்துவிடுகிறான்.

ஹீரோ வில்லனைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறான். வில்லனின் மனைவியை வில்லனின் கண்முன்னாலேயே ரேப் செய்கிறான்..வில்லன் துடித்து, தன் தவறை உணர்கிறான்...சுபம்!

மாபெரும் புரட்சிக்கதை தான் இது!

 சில பம்மாத்து வேலைகள் மூலம் லென்ஸ் திரைப்படம் பார்ப்போரை நல்ல படம் என்று நம்ப வைக்கிறது.

1. ஹீரோவை வில்லன் போல் அறிமுகம் செய்கிறது. வில்லனை ஹீரோ போல் அறிமுகம் செய்கிறது. இந்த ட்விஸ்ட் என்னையும் சேர்த்து பலருக்கும் பிடித்திருக்கிறது. ஸ்க்ரிப்ட்டில் உருப்படியான விஷயம் இது.

2. பெண்களின் வீடியோக்களை நெட்டில் அப்லோடு செய்யும் கயவர்களை கண்டிப்பதாக பாவனை செய்கிறது.

3. ஹீரோ-வில்லன் - மோதலுக்கான காரணம் மூன்றும் தான் ஆக்சன்/த்ரில்லர் படங்களின் திரைக்கதைக்கு அடிப்படை. இதில் ஹீரோ கேரக்டர்(சாட்டில் வரும் சைக்கோ), வில்லன் கேரக்டர்(வெட்சாட் வேந்தன்), மோதலுக்கான காரணம் (நெட்டில் அப்லோட் செய்யப்படும் அப்பாவி பெண்களின் வீடியோக்கள்) மூன்றையும் புதிதாகச் சொன்னால் போதும்..பார்ப்பவன் அசந்துவிடுவான்.

லென்ஸ் ஒரு த்ரில்லர் என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தால் நமக்குப் பிரச்சினை இல்லை. சர்வதேச விருது பெற்ற சர்வரோக நிவாரணி என்றபின், துகிலுரிவது நம் கடமையாகிறது. இந்த படத்தின் முக்கியப் பிரச்சினையைப் பற்றிப் பேசுவோம்.

எல்லா நாட்டிலும் ஆண்பிள்ளைகளிடம் ‘பெண் என்பவள் வெறும் உடல் அல்ல..அதுவும் உணர்ச்சிகள் & புத்தி நிறைந்த மனித ஜென்மம்’ என்று சொல்லித்தர முயற்சிகள் நடக்கின்றன. இந்தியாவில் தான் பெண்களிடமே ‘நீ வெறும் உடம்பு அல்ல’ என்று புரிய வைக்க போராட வேண்டியுள்ளது. இடுப்பு தெரிந்துவிட்டாலோ, க்ளிவேஜ் தெரிந்துவிட்டாலோ உலகம் அழிந்துவிடாது, உடையை சரிசெய்தால் போதும் என்று இன்னும் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. தன்னை உடலாக மட்டுமே உணரும் பெரும் சிக்கலில் நம் பெண்கள் சிக்கியிருக்கிறார்கள்.

தெரியாமல் க்ளிவேஜ் தெரிய உட்கார்ந்திருக்கும் அலுவலகத் தோழியிடம் அதைச் சுட்டிக்காட்டவே பயமாக இருக்கிறது. சொன்னால் மிகப்பெரிய அவமானம் நடந்துவிட்டதாக புண்பட்டுப் போய்விடுகிறார்கள். பத்து நாட்களுக்கு தூங்க மாட்டார்கள், சிரிக்க மாட்டார்கள். சமீபத்தில் தீபிகா படுகொனே ஒரு பத்திரிக்கையிடமே ‘ஆமாய்யா...நான் ஒரு பொம்பளை..எனக்கு முலை இருக்கத்தான் செய்யும். அது வெளில தெரியத்தான் செய்யும். அதுல உனக்கென்ன பிரசிச்னை?’என்று தைரியமாக கேட்டிருந்தார். அந்த அளவிற்கு இல்லையென்றாலும், முப்பது நொடிக்கு ஒருதரம் முந்தானையை சரிசெய்யும் பரிதாபத்துக்குரிய அனிச்சைச்செயலைக்கூட பலரால் விட முடிவதில்லை.

விஷுவல் இலக்கியங்களாகிய உலக சினிமாக்களின் கடமை, பெண்களை அவர்களின் உடலில் இருந்து விடுதலை செய்வதாகவே இருக்க வேண்டும். சமீபத்தில் நிசப்தம் எனும் கொரியக் காப்பி படம் வந்தது. பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளான பெண்குழந்தையை அவள் குடும்பம் எப்படி நார்மல் லைஃபுக்கு கொண்டுவருகிறது என்பது தான் முழுப்படமுமே. சமீபத்தில் வந்த நல்ல படம் அது. பிரச்சினையை ஊறுகாயாகத் தொட்டுக்கொண்டு, பழி வாங்கலில் இறங்காத நேர்மையான கதை அது. அந்த பெண் குழந்தையின் நார்மல் லைஃப், அந்த சம்பவத்தால் அது சிதைவது, மொத்த குடும்பமும் மீண்டும் அவளை மீட்டு, மீண்டும் குழந்தையாக ஆக்க போராடுவது என்று ஒரு வாழ்க்கையை சித்தரித்தது நிசப்தம்.

ஒரு பெண்ணுக்கு பாலியல் துன்புறுத்தல் நிகழ்ந்துவிட்டால் பெண்ணோ, குடும்பமோ தற்கொலை செய்வதை இன்னும் எவ்வளவு காலத்திற்கு யதார்த்தமான விஷயமாகக் காட்டப்போகிறோம்? அவள் அதிலிருந்து மீள்வதைப் பற்றிப் பேசுவது தான் நேர்மையான படைப்பாக இருக்க முடியும்.

இதே படத்தில் ஒரு கால் கேர்ள் கேரக்டர் வருகிறது. அவரின் முகத்தைக்கூட இயக்குநர் காட்டுவதில்லை. செகண்ட் ஹீரோவின் மனைவியை அம்மணமாக்குவதாகச் சொல்லி, இவரின் உடைகளை ஹீரோ முழுக்க கழட்டுகிறார். அதற்காக அவர் அழுவதில்லை, தற்கொலை செய்வதில்லை. ஹீரோவின் பழி வாங்கலுக்கு அவர் முழுமையாக ஒத்துழைக்கிறார். ஆடையின்றி இந்த இரு ஆண்களின் முன் நின்றபின்பும், அவரால் இயல்பாக வாழ முடிவதைப் பார்த்தபின்னும், முட்டாள்களான இரு ஆண்களுக்கும் எதுவும் உறைப்பதில்லை. மனைவியை பார்த்துவிட்டார்களே என்று ஒரு லூசு புலம்புகிறது, மனைவி வீடியோவை ரிலீஸ் செய்துவிடாதே என்று இரண்டாவது லூசு கதறுகிறது. அந்த கால்கேர்ள் கேரக்டர் இவர்களைப் பார்த்து எதால் சிரித்திருக்கும் என்று யோசிக்கிறேன்.

ஆனாலும் இதுவெல்லாம் புரியாமல், மிகவும் சின்ஸியராகவே இயக்குநர் ஜெயப்ரகாஷ் இந்த படத்தை எடுத்திருக்கிறார். அந்த சின்சியாரியையும், அவரின் நடிப்பு & ஆனந்த் சாமியின் நடிப்பையும் பாராட்டவே செய்ய வேண்டும். மேலும், ஆபாச கதைக்களம் என்றாலும் ஆபாசக் காட்சிகளை தவிர்த்திருப்பது நல்ல விஷயம்.

சில நண்பர்கள் இதுவொரு உலக சினிமா என்றும் அவசியம் நான் இதைப் பார்க்க வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைத்தார்கள். வெற்றிமாறன் ரிலீஸ் என்றதும் இன்னும் கொஞ்சம் நம்பினேன். பார்த்தால் இதுவொரு நவீன எஸ்.ஏ.சி. படம் என்பதைத் தாண்டி, சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லாத காலி பெருங்காய டப்பா!
மேலும் வாசிக்க... "லென்ஸ் - ஒலக சினிமா அலசல்"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Monday, June 19, 2017

டுபாக்கூர்களிடம் ஜோசியம் பார்க்கப் போகலாமா?


பெரும்பாலான ஜோதிடர்கள் அரைகுறைகள், டுபாக்கூர்கள். அதுபற்றிய பதிவு இது.

நான் எப்போது இந்தியா போனாலும் செய்வது, ஒரு ஜோதிடரைப் பார்த்துவிடுவது. அதை விட சிறந்த பொழுதுபோக்கு இல்லையென்றே சொல்வேன். நானே ஒரு அரைகுறை ஜோசியன் என்பதால் ஆரம்பித்த விளையாட்டு இது.

ஒருவன் ஜோசியம் பார்க்க வருகிறான் என்றால் அவனுக்கு ஏதோவொரு பிரச்சினை என்பது ஜோதிடர்களின் திடமான நம்பிக்கை. படிப்பு, வேலை, கல்யாணம், பணம், உடல்நலம் என ஏதோவொன்றில் சிக்கல் என்று அவர்களாகவே நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். நான் அப்படி நாறிக்கிடந்த காலங்களில் ஜோதிடம் பக்கம் திரும்பியதில்லை. இப்போது ஒரு ஹாபியாக ஜோதிடரை பார்ப்பது என் வழக்கம். சிலநேரங்களில் வீட்டு அம்மணியும் வேடிக்கை பார்க்க வருவதுண்டு.

இப்படி ஒரு கிறுக்கன் சும்மா வருவான் என்று அவர்கள் கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள் போலும். ஜாதகத்தை பவ்யமாக கையில் கொடுத்துவிட்டு எதிரே அமர்வேன். ஜோதிடர் கொஞ்ச நேரம் ஜாதகத்தையும் என்னையும் எடை போடுவார். பொதுப்பலன்களுடன் ஜோதிடர் ஆரம்பிப்பார்.

‘இந்த ஜாதகர் கடின உழைப்பாளி’ என்று அவர் ஆரம்பிக்கவும் தங்கமணி என்னைப் பார்ப்பார். ‘இந்த விஷயம் உங்க மேனேஜருக்குத் தெரியுமா?’ என்பது பார்வையின் பொருள்! இந்த பார்வைப் பரிமாற்றம் ஜோதிடரை பீதியாக்கும். அடுத்த அஸ்திரத்தை எடுத்துவிடுவார். ‘ஏழில் சந்திரன்..அழகான, லட்சணமான மனைவி அமைவாள்’ என்பார். நான் ‘ஆஹான்’ என்றபடியே வீட்டுக்காரம்மாவை திரும்பிப்பார்ப்பேன். அவரோ ‘சரி, சரி...தானிக்குத் தீனி சரியாப் போச்சு’ என வேறுபக்கம் திரும்பி சுவரை வெறிப்பார். இதிலேயே ஜோதிடர் வெறுத்துவிடுவார்.

அடுத்து கொஞ்ச நேரம் மயான அமைதி நிலவும். கட்டத்தை ஸ்டடி பண்ணுகிறாராம். சரி செய்யட்டும் என காத்திருப்போம். ஜோதிடர் கணக்குகளில் ஆழ்ந்திருப்பார். ‘இவனைப் பார்த்தால் படிக்கிற குழந்தையாத் தெரியலை. கழுத்தில் செயினையும் தொப்பையையும் பார்க்கும்போது வசதியாத்தான் தெரியுது. கல்யாணமும் ஆகித் தொலைஞ்சிருக்கு. குழந்தைங்க...ஆங்’ என்று நிமிர்வார். ‘ஆண் குழந்தை இருக்க வேண்டுமே?’ என்று பாசிடிவ்வாக ஆரம்பிப்பார். ‘ஆமாம்...இரண்டு பசங்க’ என்பேன். ‘அப்போ அதுவும் பிரச்சினை இல்லையா?..அட நாதாரிகளா’ என ஜோதிடர் மனதில் திட்டுவது நன்றாகவே கேட்கும்.

’பத்தாம் அதிபதி ஏழில்...தொழில்காரகனைப் பார்க்கிறான். சுக்கிரனோடு...’எனும் ரேஞ்சில் ஏதோ தொழில் கட்டம் பற்றி சொல்லிவிட்டு முகத்தைப் பார்ப்பார். உஷாராகி ரியாக்சன்களையெல்லாம் ரிமூவ் செய்து, க்ளீன் சிலேட்டாக முகத்தைக் காட்டுவேன். வீட்டுக்காரம்மாவோ எப்போதும் பூர்ண சந்திரன். ‘இப்படி உட்கார்ந்தா எப்படிடா...இப்போ இவனுக்கு தொழில்ல பிரச்சினைன்னு சொல்றதா, இல்லேன்னு சொல்றதா?’ என ஜோதிடரே கடுப்பில் கன்ஃபியூஸ் ஆவார்.

‘சரி கழுதை அதை விடுவோம்...இப்போ இவனுக்கு 37 வயசுன்னா அப்பா-அம்மா ஓல்டு பீப்பிள்..பிடிச்சுட்டேன்...அவங்கள்ல யாருக்கோ உடம்பு சரியில்லை’ என தெளிவாகி ஜோதிடர் அடுத்த பாயிண்டைப் போடுவார். ‘அப்பா - அம்மா ரெண்டு கட்டமுமே கொஞ்சம் பிரச்சினை காட்டுதே’. நான் ‘ஆமாம்’ என்று சொன்னதும் அவர் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டுமே...மூன்று மணி நேரம் உச்சாவை அடக்கியவன் ட்ரான்ஸ்ஃபார்மரைக் கண்டதுபோல் இருக்கும்!

அப்படியெல்லாம் நிம்மதியாக இருக்க விடுவோமா? ‘அவங்கள்லாம் போய்ச் சேர்ந்து பல வருசம் ஆச்சு’ என்று அடுத்த குண்டைப் போடுவேன். ‘ஆங்..அதான் கட்டம் சொல்லுது’ என்றபடியே என்னை உற்றுப்பார்ப்பார். ‘மீ பாவம்..உனக்கு என்ன தான் வேணும்’ என்று கண்கள் கெஞ்சும். கடைசியில் அவரே சரண்டர் ஆகி ‘சரி..இப்போ உங்களுக்கு என்ன பார்க்கணும்?’ என டைரக்ட் டீலிங்கிற்கு வருவார்.

‘இப்போ நேரம் எப்படி இருக்கு? அது எல்லாக் கட்டத்துக்கும் என்ன சொல்லுதுன்னு சொல்லுங்க’ என்பேன். ‘எல்லாக் கட்டத்துக்குமா?...மறுபடி முதல்ல இருந்தா?’ என ஜோதிடர் வெறுத்துப்போவார். பெரும்பாலும் வீட்டுக்காரம்மா தான் மனமிரங்கி ‘நாங்க சொந்த ஊர்ல எப்போ செட்டில் ஆவோம்?’ என்று கேட்பார். ஏதோ ‘2+2 எவ்ளோ சொல்லுங்க’ என்று கேட்டதுபோல் ஜோதிடர் உற்சாகமாகிவிடுவார். அஜக்குபுஜக்கு என்று வேகமாக கணக்குப் போட்டு ‘இன்னும் இரண்டே வருசம் தான்..வந்திடலாம்’ என்று தீர்ப்பளிப்பார். ‘இதைத் தான்யா ஆறு வருசமா சொல்றீங்க’ என நினைத்தபடி நன்றி கூறி விடைபெறுவோம். அப்போது அவர் ‘போய்ட்டு வாங்க’ என்று சொல்வது முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்து ஆசீர்வதித்தது போல் இருக்கும்!

ஆனால் இந்தமுறை நாங்கள் பார்த்த ஜோதிடர் கொஞ்சம் சூடான பார்ட்டி. கொஞ்ச நேரத்திலேயே டென்சன் ஆனவர் ‘இது உன் ஜாதகமே இல்லை..நீ சொல்றதும் கட்டமும் மேட்ச்சே ஆகலை..ஓடிப்போயிரு’ என்று விரட்டிவிட்டு விட்டார். ‘இதைக் காட்டித்தான்யா இந்தம்மாவை நான் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கேன்’ என்று நான் சொல்லியும் அவர் கேட்கவில்லை. ‘அதெல்லாம் தெரியாது. கரெக்டான ஜாதகத்தோடு வாங்க’ என்று கழுத்தைப் பிடித்து தள்ளாத குறையாக அனுப்பி வைத்துவிட்டார்...ஆனால் நாம் அப்படில்லாம் விட்ற முடியுமா? அடுத்த லீவில் மறுபடி போகணும்!
மேலும் வாசிக்க... "டுபாக்கூர்களிடம் ஜோசியம் பார்க்கப் போகலாமா?"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

4 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Saturday, June 17, 2017

த்ரில்லர் படங்களின் சாபம்...

சமீப காலமாக சில நல்ல த்ரில்லர் படங்கள் தமிழில் வர ஆரம்பித்திருக்கின்றன. துருவங்கள் பதினாறு, மெட்ரோ, 8 தோட்டாக்கள், அதே கண்கள், மாநகரம் போன்ற படங்கள் ஃபேஸ்புக்கிலும் மீடியாக்களிலும் நல்ல பாராட்டைப் பெறுகின்றன. இவற்றில் துருவங்கள் பதினாறு தவிர மற்ற படங்கள் போட்ட காசை வசூலிக்க முடியவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை. துருவங்கள் பதினாறும் ஏழு கோடி மட்டுமே வசூலித்ததாக தகவல்.

நண்பர்கள் வட்டாரத்திலும் உறவுகளிடமும் இந்த படங்களைப் பற்றிக் கேட்டால் பெரும்பாலும் தெரிவதில்லை. தெரிந்தவர்களும் ஆன்லைனில் டவுன்லோடு தான் பார்த்திருக்கிறார்கள். ’நீங்கள் என்னென்ன படங்களை தியேட்டரில் போய்ப் பார்த்தீர்கள்?’ என்று கேள்வியைக் கேட்டால், அதில் த்ரில்லர் படங்களுக்கு இடமே இல்லை. ரஜினி-விஜய்-அஜித் படங்கள், ரஜினி முருகன், பாபநாசம், பவர் பாண்டி, சிவலிங்கா(!) என்று தான் லிஸ்ட் போடுகிறார்கள். பாபநாசம் பார்த்தவர்கள்கூட தூங்காவனத்தை கண்டுகொள்ளவில்லை.

இன்னும் எளிமைப்படுத்தினால், தங்கள் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்காத அல்லது பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் நிறைந்த படங்களையே பெரும்பாலானோர் பார்க்கிறார்கள். ஃபேமிலி டிராமா, காதல், நகைச்சுவைப் படங்களுக்கு எப்போதும் போதிய வரவேற்பு இருக்கிறது. த்ரில்லர் படங்கள் எல்லாம் பிரபல ஹீரோக்கள் நடிக்காவிட்டால், கவிழ்ந்துவிடுகின்றன. ஆனால் அது இங்கே மட்டுமே நடக்கும் விஷயம் அல்ல.

த்ரில்லர் படங்களின் ஆதிமூலம், ஃபிலிம் நுவார் படங்கள் தான். 1940களில் பிரபலமான இந்த ஜெனரின் சிறப்பம்சமே, லோ பட்ஜெட் படங்கள் என்பது தான். இவையெல்லாம் பி கிரேடு (இரண்டாம் தர) படங்களாகவே பார்க்கப்பட்டன, தயாரிக்கப்பட்டன. இரவு நேர நகரம் + மனிதர்களின் இருண்ட பக்கம்+குறைவான கேரக்டர்கள்+ஆனால் டெக்னிகலாக சிறப்பான கேமிரா & எடிட்டிங் அமைந்தால், அதுவே ஃபிலிம் நுவார். இவையே பின்னாளில் த்ரில்லர் என்று பரிணாமம் பெற்றன.

குறைந்த செலவில் படமெடுத்து குறைந்த லாபத்துடன் தப்பிப்பது தான் ஃபிலிம் நுவாரின் சிறப்பம்சமே. சில படங்கள் பெருவாரியான மக்களின் வரவேற்பைப் பெற்று வசூலை வாரிக்குவித்துவிடுவதுண்டு. ஆனாலும் ஏ செண்டர் மக்களைக் குறிவைத்து எடுக்கப்பட்ட பி கிரேடு(!) படங்கள் தான் ஃபிலிம் நுவார் அல்லது த்ரில்லர் படங்கள். பிற்காலத்தில் நியோ-நுவாராக ஃபிலிம் நுவார் ஆகி, ஹிட்ச்காக் படங்கள், Blade Runner போன்ற படங்கள் எல்லாம் ஏ கிரேடுக்கு நகர்ந்தன...அதாவது மெயின்ஸ்ட்ரீம் படங்களாக ஆகின.

மனிதன் சினிமா பார்க்க ஆசைப்படுவது சந்தோசத்திற்குத்தான் எனும் அடிப்படை உண்மை தான் த்ரில்லர் படங்களின் சாபம். அந்த அடிப்படையைத் தகர்த்து வெற்றி பெறுவது தான் த்ரில்லர் படங்களின் முன் இருக்கும் சவால். திருட்டு விசிடி பிரச்சினை மட்டும் இல்லையென்றால், மேலே சொன்ன படங்கள் இன்னும் கொஞ்சம் வசூலை வாரியிருக்கலாம். இரண்டு/மூன்று கோடியில் தரமான த்ரில்லரை எடுத்து மூன்று/நான்கு கோடி வசூலுடன் தப்பிக்கும் படங்கள் அதிகம் வந்திருக்கலாம்.

டிக்கெட் பிரச்சினையைக் காரணம் காட்டி, பைரஸியை பலர் ஆதரித்தாலும் நல்ல சிறுபட்ஜெட் படங்களை திருட்டு விசிடியும் தியேட்டர் கட்டணங்களும் சேர்ந்து காலி செய்வதே யதார்த்தம். இதனால் என்ன ஆகும் என்றால் பேய்க்காமெடி, நாய்க்காமெடி, புனிதக்காதல், பஞ்ச் டயலாக் என சேஃபர் ஜோனிலேயே தயாரிப்பாளர்கள் விளையாட நினைப்பார்கள். நாம் திருட்டு விசிடியில் 8 தோட்டாக்கள் பார்த்துவிட்டு, விஜய்/அஜித் படங்களை கலாய்த்துக்கொண்டிருப்போம். மலையாள சினிமாவில் இதை கச்சிதமாகச் செய்து, ஜெயிக்கிறார்கள். கம்மாட்டிப் பாடம், அங்கமாலி டயரீஸ் என சின்ன பட்ஜெட்டில் தைரியமாக அவர்களால் படமெடுக்க முடிகிறது. நம்மால் அது முடியாதென்பதே யதார்த்தம்.

இவ்வளவு பிரச்சினை இருந்தும் புதிய படைப்பாளிகளுக்கு த்ரில்லர்கள் மீது தீராத மோகம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. முக்கியக் காரணங்கள், வித்தியாசமான படம் செய்யும் அரிப்பும் டெக்னிகலாக எக்ஸ்பரிமெண்ட்களை செய்துபார்க்கும் வாய்ப்பும். ஆனால் தற்போதைய சூழ்நிலையில், கொஞ்சம் பிரபல நடிகர் இல்லையென்றால் த்ரில்லர் ஜெனர் என்பது தற்கொலை முயற்சிக்கான எளிய வழி என்பதே யதார்த்தம்.

எனவே நாம் எப்போதும் போல் ‘கொரியாப் படம் மாதிரி வருமா?’ என்று பேசிக்கொண்டே காலத்தைக் கழிப்போம்!
மேலும் வாசிக்க... "த்ரில்லர் படங்களின் சாபம்..."
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Wednesday, May 24, 2017

கடுகு - சினிமா விமர்சனம்


தமிழில் வந்த சிறுகதைகளில் மிக முக்கியமானது, அசோகமித்ரனின் புலிக்கலைஞன். அதிக அளவில் விவாதிக்கப்பட்ட, விவாதித்தாலும் தீராத உள்ளடக்கம் கொண்ட கதை புலிக்கலைஞன். சினிமா வாய்ப்புத் தேடி வரும் ஒரு அப்பாவி, தனக்கு புலிவேஷம் கட்டி ஆடத்தெரியும் என்கிறான். பசியால் வாடிய தேகமும், மிகுந்த பவ்யமும் கொண்ட அந்த அப்பாவி சொல்வதை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. அவன் அவர்கள் முன் புலிவேஷம் கட்டி, ஆடிக்காட்டத் தயாராகிறான். அடுத்து எழுத்தாளர் அசோகமித்ரனின் அற்புதமான நடை, அந்த சினிமா அலுவலத்திற்குள் புலிக்கலைஞன் காட்டும் புலிப்பாய்ச்சலை கண்முன் நிறுத்துகிறது. நிஜப்புலியே வந்துவிட்டதுபோல் எல்லோரும் பயந்துபோகிறான். ஆட்டம் முடிந்ததும், மீண்டும் சாதரணன் ஆகி வாய்ப்புக்காக கெஞ்சி நிற்கிறான். புலியைக் காணவில்லை!

ஒரு கலைஞன் என்பவன் யார், அந்தக் கலையில் ஈடுபடும்போது அவன் எவ்வாறு இன்னொரு ஆளாக மாறிப்போய்விடுகிறான் என்பதை இந்தளவுக்கு எந்த எழுத்தாளரும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்ததில்லை. எழுத்தாளன், நடனக்கலைஞன், பாடகன், இசையமைப்பாளன் என யாராக இருந்தாலும், அவர்களையும் மீறி கலை தன்னை நிகழ்த்திக்கொள்கிறது. பல சாதனையாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘இது இறைவனின் லீலை. நான் வெறும் கருவி’ என்று சொல்லிப் பணிவது இதனால் தான். கலையைச் ‘செய்யும்வரை’ அது கலையாக இருப்பதில்லை. அது தானே நிகழும்போதே, கலை ஆகிறது. அந்த நேரத்தில் கலைஞனும் அவனை மீறிய வேறொரு உருவை அடைகிறான்.

இது கலைக்கு மட்டும் தான் என்றும் குறுக்கிவிட முடியாது. ஒரு பீரோவை நகர்த்துவதற்கு நான்குபேரைக் கூப்பிடும் பெண்மணி, அதே பீரோ தன் குழந்தை மேல் சாய்ந்தால், பாய்ந்து வந்து பீரோவைப் பிடித்து நிமிர்த்துவிடுவாள். அங்கே அவளுக்குள் உறங்கும் அன்பு, அவளை மீறி வெளிப்பட்டுவிடுகிறது. ஏதோவொரு நெருப்பு, எல்லோருக்குள்ளும் கனன்றுகொண்டுதான் இருக்கிறது.

இவ்வாறு சிந்திக்கச் சிந்திக்க பல்வேறு திறப்புகளை புலிக்கலைஞன் கதை கொடுத்துக்கொண்டேயிருக்கிறது. இன்னும் தீவிர விவாதத்திற்கு உட்படும் கதையாக அது இருக்கிறது. அதில் இருந்து ‘புலிக்கலைஞனுக்குள் உறைந்திருக்கும் புலி’ என்ற ஒன்லைனை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று யூகிக்கிறேன். ஏறக்குறைய அதே ஹீரோ கேரக்டர், அதே போன்ற சினிமா சம்பந்தப்பட்ட காட்சியுடன் படத்தில் அறிமுகம் ஆகிறது.

ட்ரான்ஸ்ஃபர் ஆகும் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரின் எடுபிடியாக ஹீரோ ராஜகுமாரனும் தரங்கம்பாடிக்கு வருகிறார். அந்த அழகான ஊர் தான் கதைக்களம். இந்த படத்தை மேலும் அழகாக்குவது, படத்தில் வரும் மனிதர்கள்.

சாதுவான புலிக்கலைஞன் கேரக்டருக்கு ராஜகுமாரனைத் தவிர வேறு ஆளை இப்போது நினைத்துப்பார்க்க முடியவில்லை. அவர் ஹீரோவாக நடிக்கிறார் என்றபோது கிண்டலாகவே எடுத்துக்கொண்டோம். ஆனால் படத்தைப் பார்க்கும்போது, சரியான தேர்வு என்று தோன்றியது. கிடைத்த வாய்ப்பில், புலியாகப் பாய்ந்திருக்கிறார். அவரது பேட்டிகளைப் பார்க்கும்போது, இயல்பிலேயே மனிதர் அப்பாவித்தனம் நிரம்பியவராகவே தெரிகிறார். இன்றளவும் தேவயானி அவரை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசுவதற்கும், காதலிப்பதற்கும்   அந்த இன்னோசன்ஸ் தான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். இன்ஸ்பெக்டரிடம் எடுபிடி வேலை செய்வது, ‘தீபிகா படுகோனிடம்’ ஃபேஸ்புக்கில் சாட் செய்வது, ஹீரோயின் ராதிகா ப்ரசீதா மேல் காட்டும் ப்ரியம், அந்த ட்ரெய்ன் காட்சி, கொடுமை கண்டு பதறுவது, இறுதியில் பொங்குவது என்று மனிதர் பொளந்துகட்டியிருக்கிறார். நிறுத்தி, நிதானமாகப் பேசுவது சிலகாட்சிகளில் பொருந்தாமல் போனாலும், அவருக்குள் காத்திருந்த புலிக்கலைஞன் பாய்ந்திருக்கிறான் கடுகில்.


அந்த ஊர் சேர்மனாக, வளரும் அரசியல்வாதியாக பரத். நல்லவன், கெட்டவன் என்றெல்லாம் பிரித்துப்பார்க்க முடியாத ஒரு யதார்த்தமான கேரக்டர். இன்றைய அரசியல்வாதிகளை நாம் திட்டித்தீர்த்தாலும், அவர்களும் ஏதோவொரு காலத்தில் நல்லவர்களாக இருந்தவர்கள் தான். கட்சிச் செலவு, பிரச்சாரத்திற்கு ஆகும் செலவு, ஓட்டுக்கு காசு வாங்கும் நல்லவர்கள் என எல்லாமாகச் சேர்ந்து, அவர்களை ‘அரசியல்வாதி’யாக மாற்றிவிடுகிறது. தமிழ்சினிமாவில் அப்படி முதிர்ந்த அரசியல்வாதிகளை காட்சிப்படுத்தியிருந்தாலும், இந்த மாற்றம் நடக்கும் ட்ரான்சிசன் பீரியடை அதிகம் பதிவு செய்ததில்லை. பதவி மேல் இருக்கும் மெல்லிய ஆசை, அதை பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தாமல் வெட்கச்சிரிப்புடன் எம்.எல்.ஏ கனவு பற்றிப் பேசுவது, பதவிக்காக மனசாட்சி பின்வாங்கும் காட்சி என ஒரு இயல்பான கேரக்டரை பரத் மிகச்சரியாக உள்வாங்கி நடித்திருக்கிறார். சமீபகாலமாக மொக்கைப்படங்களில் மட்டுமே நடித்துவந்த பரத்திற்கு கடுகு ஒரு திருப்புமுனை.

படத்தில் வரும் இன்னொரு முக்கியமான ஆள், அனிருத் கேரக்டரில் வரும் பாரத் சீனி. இவர் படத்தின் தயாரிப்பாளர் & விஜய் மில்டனின் தம்பி. பொதுவாக தயாரிப்பாளர்கள் ஹீரோவாக நடிப்பார்கள் அல்லது படம் முழுக்க டாமினேட் பண்ணுவார்கள். இதில் ஏறக்குறைய காமெடியன் கேரக்டரில் வருகிறார் பாரத் சீனி. ராஜகுமாரனும் இவரும் ஃபேஸ்புக்கை வைத்து அடிக்கும் சீன்கள் எல்லாம் கலகலப்பு தான். அந்த அனிருத்திற்கும் ஒரு அழகான ஒருதலைக் காதல். இவர் செய்வதெல்லாம் பரத்தின் காதலுக்கு சாதகமாகப் போக, சுபிக்‌ஷா பரத்திடம் மனதைப் பறிகொடுக்கிறார். இவையெல்லாம் மெல்லிய காமெடியாக நகர, இரண்டாம்பாதியில் ஒரு சீனில் தான் யார் என்று தன் காதலிக்கு உணர்த்துகிறார். அருமையான காட்சி அது.

சுபிக்‌ஷா கேரக்டருக்கு அதுவொரு இக்கட்டாண தருணம். எல்லா கேரக்டரையும் சரியாகப் பதிவு செய்த படம், இந்த கேரக்டரை ஏனோ கண்டுகொள்ளாமல் நகர்கிறது. அவருக்கு காதல் வந்த காரணங்களுக்கு உரியவன் பாரத்சீனி, ஆனால் அவர் மனதைப் பறிகொடுத்திருப்பதோ பரத்திடம். இறுதிக்காட்சியில் பரத்துடனே அவர் போகிறார். அதை பாரத் சீனி கேரக்டரும் மிக இயல்பாக எடுத்துக்கொள்கிறது. பாரத் சீனியா, பரத்தா என அவருக்கு வந்திருக்கும் மனசஞ்சலத்தை இயக்குநர் ஏனோ காட்சிப்படுத்தவில்லை.

ஆசிரியையாக வரும் ராதிகா ப்ரசீதா, குற்றம் கடிதல் படத்திலேயே நடிப்பால் நம்மைக் கலங்கடித்தவர். இதிலும் அப்படியே. அதிலும் அவரது ஃப்ளாஷ்பேக் உருக்கம். அதை இயக்குநர் சொல்லியிருக்கும்விதம், பிரமாதம். செய்யாத தவறுக்கு வாழ்நாள் முழுக்க ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் கேரக்டர். ராஜகுமாரன் மேல் அவருக்கு வரும் காதலில் வலி நிறைந்த யதார்த்தம். தன் ஃப்ளாஷ்பேக்கை சொல்லி முடித்ததும், இருவரும் கைபிடித்து அமர்ந்திருக்கும் ஷாட், ஒரு விஷுவல் கவிதை. புல்லரித்துவிட்டது. இவ்வளவு அழகான, டச்சிங்கான ஷாட்டை அந்த இடத்தில் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. கிளைமாக்ஸில் இந்த கேரக்டர் தரும் ட்விஸ்ட்டும், அது ராஜகுமாரனை புலியாக மாற்றுவதும், பரத் முன்பு கொடுத்த டிப்ஸை வைத்தே புலி அவரை வீழ்த்துவதும் நல்ல திரைக்கதைக்கான அடையாளங்கள்.

சின்னப் பெண கீர்த்தி, இன்ஸ்பெக்டராக வரும் இயக்குநர் ஏ.வெங்கடேஷ், அமைச்சர் தாடி வெங்கட் போன்ற எல்லாக் கேரக்டர்களும் மீட்டருக்குள் நடித்திருக்கிறார்கள். இரண்டாம்பாதி முழுக்க வரும் ஒரு பிண்ணனி இசை அருமையாக இருந்தது. தரங்கம்பாடியை கேமிரா சுற்றிச்சுற்றி அழகாக காட்சிப்படுத்தியிருந்தது.

இவ்வளவு ப்ளஸ் பாயிண்ட் இருந்தும், படத்தை பின்னுக்கு இழுப்பது மூன்று விஷயங்கள்.

ஒன்று, இண்டர்வெல் சம்பவம் நடக்கும் இடம். அவ்வளவு பேர் மேடை அருகே கூடியிருக்க, மினிஸ்டர் அப்படி நடந்துகொள்வது காட்சியின் நம்பகத்தன்மையை சுத்தமாக குலைத்துவிடுகிறது. அது தனியே ஒரு பங்களாவில் நடந்ததாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கலாம். படத்தின் முக்கியமாக காட்சியில் எப்படி கோட்டைவிட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை. படம் பார்ப்பவர்கள், இந்தக்குறையை மன்னித்தால் தான் இரண்டாம்பாதியை ரசிக்க முடியும்.

இரண்டு, ஓவர் செண்டிமெண்ட்டாக இரண்டாம்பாதி நகர்வது. சின்னப்பெண் பாதிக்கப்பட்டதே போதுமானதாக இருக்கும்போது அவரை சாகடிப்பது ஓவர் டோஸ்.

மூன்று, கிளைமாக்ஸில் பரத் திருந்தியதும் கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்புவது. தப்பைத் தட்டிக்கேட்க அரசியல்ரீதியான வழிகளே இல்லையா, என்ன? ஒரு மசாலாப்படத்தில் இப்படி கிளைமாக்ஸ் சீன் வைக்கலாம். இந்த மாதிரி யதார்த்தப்படத்தில், அதுவொரு தேவையற்ற நீட்சி.

இந்தக் குறைகளை தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், ஒரு நல்ல சினிமா பார்த்த அனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது கடுகு.

மேலும் வாசிக்க... "கடுகு - சினிமா விமர்சனம்"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Sunday, May 14, 2017

பிரம்ம ராட்சஷர் - சிறுகதை

வன் கட்டிலின் அருகே வெறித்த பார்வையுடன் நின்றுகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. தூங்கிக்கொண்டிருந்தாலும் தன்னால் உணர முடிகிறதே என்று இன்ஸ்பெக்டர் சங்கரன் ஆச்சரியப்பட்டார். ஆச்சரியம் பயமாய் மாறி, கையில் ஆயுதம் ஏதும் வைத்திருக்கிறானா என்று பார்க்க முயற்சித்தார். இல்லையென்று கண்ணைத் திறக்காமலேயே முடிவுக்கு வந்தார். நாம் தான் கண்ணையே திறக்கவில்லையே, பின்னே எப்படி என்று குழப்பமாகவும் இருந்தது. தான் இப்போது தூங்குகிறோமா, விழித்திருக்கிறோமா என்று தூங்கிக்கொண்டே யோசித்தார். தூக்கம் தான் என்று புத்தி சொன்னது.

அடுப்புக்குழல் ஊதுவது போன்ற சீரான, மெல்லிய குறட்டை ஒலி லட்சுமியிடமிருந்து வருவது தெரிந்தது. லட்சுமி! அவன் அவளையுமா பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்று திடுக்கிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தார். வேர்த்திருந்தது. அவன் அங்கே இல்லை. லட்சுமி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். அவன் இங்கே தான் இருக்கிறான் என்று உள்ளுணர்வு சொன்னது. பயப்படுகிறாயா என்று மனம் கேலி செய்தது. எழுந்து ஜன்னல் திரையை விலக்கி, கீழ் தளத்தையும் ரோட்டையும் பார்த்தார். அங்கே அவன் நின்றிருந்தான்.


சங்கரன் ஓடிச்சென்று மொபைலை எடுத்தார். செக்யூரிட்டிக்கு கால் செய்தார். கீழே ரிங் போகும் சத்தம் கேட்டது.  கையில் மொபைலுடன் கீழே ஓடினார். அங்கே அவன் இல்லை. செக்யூரிட்டி தூங்கிய சுவடுகளை மறைத்தவராக ‘என்ன சார்?’ என்றார். காலியான தெருவைப் பார்த்த சங்கரன் ஒன்றும் சொல்லாமல் முறைத்தபடி திரும்பினார்.


யார் அவன்? என்ன தான் அவனுக்கு வேண்டும்? ஏறக்குறைய ஒரு மாதமாக இதே டார்ச்சர் தான். எங்கு சென்றாலும் பின் தொடர்கிறான். ஸ்டேசனுக்கு வெளியே நிற்கிறான். தியேட்டருக்குப் போனால் அங்கேயும் வருகிறான். பத்தடி தொலைவில், எப்போதும் பதுங்கத் தயாராகவிருக்கும் வேட்டை நாய் போல! இதுவரை வெளியில் சொல்லவில்லை. வெளியே சொல்ல கொஞ்சம் வெட்கமாகவும் இருக்கிறது. என்னவென்று சொல்வது? சங்கரன் தலையை உலுப்பிக்கொண்டார்.

ஆஜானுபாகுவான, ஸ்டேசனையே நடுங்க வைக்கும் இன்ஸ்பெக்டர், தன் பின்னால் தொடர்ந்து வரும் ஒருவனை பிடிக்க முடியாமல் பயந்துபோய் கம்ப்ளைண்ட் கொடுத்தார் என்றால் உள்ளுக்குள் சிரிக்க மாட்டார்களா? ஸ்டேசனிலேயே தான் இல்லாத நேரம் கேலிப்பேச்சு ஓடும். ஆனால் இப்போது வேறு வழியும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கெத்து குறையாமல் சொல்வது எப்படி என்ற யோசனையுடன் சங்கரன் படுக்கையில் சாய்ந்தார்.


ஸ்டேசனில் நுழையும்போதே ஏட்டு ஓடிவந்தார்.

“சார், இன்னைக்கு கோர்ட்டுக்குப் போகணும். வித்யா ஆசிட் கேஸ். டைம் ஆகிடுச்சு சார்?”

அவன் கொடுத்த தொல்லையில் இந்த முக்கியமான விஷயத்தை மறந்தது உறைத்தது. ஸ்டேசனுக்குள் போகாமல் ஏட்டுடன் ஜீப்பை நோக்கி நடந்தார்.

“நம்ம சைடு ஸ்ட்ராங்காத் தானே இருக்கு?”
“ஆமா சார். நக்கீரன், ஜூ.வி.ன்னு எல்லாத்திலயும் ஆர்டிக்கிள் வந்திருக்கு சார்.”

சங்கரன் பெருமிதத்துடன் சிரித்துக்கொண்டார். வழக்கமான ஆசிட் வீச்சு தான். காதலிக்க மறுத்த பெண் மீது ஆசிட் வீச்சு என்று ஒருநாள் செய்தியுடன் முடிந்திருக்க வேண்டிய விஷயம். ஆனால் சங்கரன் விடவில்லை. அந்த பெண்ணிடம் மரண வாக்குமூலம் வாங்கினார். ஒரே நாளில் குற்றவாளிகளை கைது செய்தார். 
முதலில் ஒருவன் மட்டும் அவளை பின் தொடர்ந்திருக்கிறான். பிறகு நண்பர்களை கூட்டிவந்து ‘இவள் தான் என் ஆளு’ என்று காடியிருக்கிறான். பலமுறை பின் தொடராதே என்று வித்யா சொல்லியும் கேட்கவில்லை. திடீரென ‘ஒருநாள் தான் டைம்..நாளைக்கு உன் முடிவைச் சொல்லு’ என்று மிரட்டியிருக்கிறான். மறுநாளும் அவள் மறுக்க, ஆசிட்டை எடுத்து முகத்தில் வீசிவிட்டான். கொடூரம்.

வாக்குமூலம் வாங்கி, இரண்டு நாள் சங்கரனால் சாப்பிடவே முடியவில்லை. அங்கே முகமே இல்லை. இப்போது நினைத்தாலும் சங்கரனுக்கு கையெல்லாம் நடுக்கம் எடுத்தது. கோபத்துடன் ஏட்டிடம் சொன்னார், “கோர்ட் மட்டும் அவனுகளை விட்டுச்சு..ஏதாவது ஒரு கேஸ்ல பிடிச்சு, நானே என்கவுண்டர்ல போடுவேன்யா”

ஏட்டு அதை ஆமோதிப்பவராக தலையாட்டினார்.

கோர்ட் வழக்கம்போல் வாய்தா கொடுத்தது. ஆதாரங்களும் சாட்சிகளும் இருப்பதால், கேஸை இழுக்க முடியுமே ஒழிய தப்பிக்க முடியாது என்று பப்ளிக் பிராசிக்யூட்டர் ஆறுதல் சொன்னார். அப்போது தான் சங்கரன் அவனை அங்கே பார்த்தார். அதே வெறித்த பார்வையுடன் கோர்ட் வளாகத்துக்குள் நின்றிருந்தான். 

சங்கரன் ஏட்டை லேசாக இடித்து, “அங்கே நிற்கிறவனைப் பாரும்” என்றார்.
ஏட்டு நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு “அங்கே யாருமே இல்லையே சார்” என்றார்.
”என்ன அவசரம்? ஒருமணி நேரம் கழிச்சு பார்க்க வேண்டியது தானே?” என்று பல்லைக் கடித்தார் சங்கரன்.

இருவரும் வெளியே வந்து ஜீப்பில் அமர்ந்ததும், அவனைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் சொன்னார்.

“நிம்மதியா தூங்க முடியலை. ஸ்டேசன் வேலைகள்ல கவனம் போக மாட்டேங்குது. இன்னைக்குப் பாரும், கோர்ட்டுல் எவ்வளவு முக்கியமான கேஸு. அதை விட்டுட்டு, அவனையே நினைச்சுக்கிட்டு வர்றேன். நாம ஓரளவுக்காவது நியாயமத்தானே நடந்துக்கறோம். பெரிய யோக்கியன் லிஸ்ட்லயும் நம்மை வைக்க முடியாது, அயோக்கியன் லிஸ்ட்லயும் வைக்க முடியாது. என்மேல யாருக்குய்யா கோபம்?”

இன்ஸ்பெக்டர் தன்னிடம் ஆலோசனை கேட்பதே ஏட்டுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. நன்றாக பயந்து போயிருக்கிறார் என்பதைப் பார்க்க வேடிக்கையாகவும் இருந்தது. வீட்டுக்குப் போனதும் சம்சாரத்திடம் சொல்ல வேண்டும். சிரிப்பாள்.

“என்னய்யா சிரிக்கிறீரு?” என்ற சங்கரன் குரலில் பீதியடைந்தவராக “இல்லை சார்...யோக்கியன் - அயோக்கியன்னு பேசுனீங்களா..அதான். சார், ஒருவேளை இப்படி இருக்குமோ? “ என்று சீரியஸ் மோடுக்கு வந்தார். ‘எப்படி’ என்று இன்ஸ்பெக்டர் கேட்பதற்குள் ஏதாவது பாயிண்ட் பிடித்து தப்பித்துவிடவேண்டும் என்று மைக்ரோசெகண்டில் சிந்தனை ஓடியது.

சங்கரன் நல்லவர். நிதானமாகவே “எப்படி இருக்குமோ?” என்று கேட்டார்.

“சமீபத்துல நீங்க உருப்படியா...அதாவது தீவிரமா வேலை பார்த்தது இந்த வித்யா கேஸ்ல தானே சார். பேப்பர் வரைக்கும் பேர் வந்து நல்ல பப்ளிசிட்டி. அதனால இந்த அக்யூஸ்ட்டுக்கு வேண்டப்பட்டவங்க யாராவது இருக்குமோ?” என்று கேட்டுவிட்டு, ஏட்டு ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.

“ஆமாய்யா...இருக்கும். அப்படி மட்டும் இருந்துச்சு..இவனுகளை பெர்மனெண்ட்டா உள்ளே வச்சிடலாம்”

ஏட்டு இந்த விஷயத்தில் கான்ஸ்டபிள் யாரையும் உள்ளே விடாமல், தானே முடிப்பது எப்படி என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார். மூத்தவன் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் வேலைக்கு தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறான். சின்னவன் தறுதலை. எப்படியும் அவனுக்கும் காக்கியை மாட்டிவிட வேண்டும். சங்கரன் முசுடு என்றாலும், பிடித்துப்போனால் நன்றாகச் செய்வார்.

“இரண்டு கான்ஸ்டபிளை மஃப்டில என்னை ஃபாலோ பண்ணச் சொல்லும்” என்றார் சங்கரன்.

அவசரமாக மறுத்தார் ஏட்டு.

“சார். சிரிப்பாங்க சார். உங்களுக்கு ஒரு டெரர் இமேஜ் இருக்கு. நீங்க தான் ஸ்டேசனுக்கே காவல்தெய்வம் மாதிரி. நீங்க போய் அவங்க பாதுகாப்பை கேட்கலாமா? மஃப்டின்னாலும் போலீஸ்ன்னு கண்டுபிடிச்சிருக்கிறது ஈஸி சார். என் பசங்க ரெண்டுபேரும் கெட்டிக்காரங்க சார். ராத்திரி பகல் பார்க்காமல் உங்களை ஃபாலோ பண்ணி, அவனை இன்னும் ரெண்டே நாளில் தூக்குறோம் சார்”

சொன்னபடியே ஏட்டுவின் பிள்ளைகள் செய்தார்கள். இன்ஸ்பெக்டரை பின் தொடர்ந்தவனை உடனே பிடிக்காமல், அவன் தங்கியிருக்கும் லாட்ஜ்வரை கண்டுபிடித்துவிட்டு, மடக்கிப் பிடித்தார்கள். தூக்கிக்கொண்டு வந்து ஸ்டேசனில் போட்டார்கள். சங்கரன் ஆவேசம் கொண்டவராக, அவன் மேல் பாய்ந்தார். என்னவென்றே தெரியாமல், கான்ஸ்டபிள்களும் அடித்தார்கள். முன்பல் ஒன்று உடைந்து வாயில் இருந்து ரத்தம் கொட்டியது. அதைப் பார்த்தபிறகே சங்கரன் திருப்தியாகி, நிதானத்துக்கு வந்தார்.

அவனைத் தூக்கி உட்கார வைத்தார்கள். ஏட்டுவின் இளைய மகன் ஓடிப்போய் தண்ணீர் எடுத்துவந்து கொடுத்தான். அவன், தண்ணீரும் ரத்தமுமாய் சட்டை நனையக் குடித்தான்.

ஏட்டு அவனை நெருங்கி “யாருடா நீ?” என்றார்.

“வித்யா லவ்வர்” என்றான் அவன்.

ஸ்டேசனே ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. ஏட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள மீண்டும் கேட்டார் “ஆசிட் கேஸ்..வித்யா லவ்வரா நீ?”

அவன் ஆமென்று தலையாட்டினான்.

இன்ஸ்பெக்டர் அவன் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தார்.

“அந்த கேஸ்ல அக்யூஸ்ட்களை ஒரேநாள்ல பிடிச்சவண்டா நான். என்னை ஏண்டா ?”

அவன் நிதானமாக “என்னை ஏன் சார் பிடிச்சு, அடிக்கிறீங்க?” என்றான்.

சங்கரனுக்கு சுர்ரென்று கோபம் தலைக்கேறியது. ஏட்டு உள்ளே வந்து “உன்னை வேற என்னப்பா செய்யணும்?” என்றார்.

அவன் மீண்டும் “என்னை ஏன் அடிக்கிறீங்க? ரீசன் சொல்லுங்க” என்றான்.

ஏட்டு “நீ சாரை டெய்லி ஃபாலோ பண்ணியிருக்கிறே..நைட்டுகூட அவர் வீட்டுப்பக்கம் போய் நின்னிருக்கிறே. ரைட்டா?”

“ஆமாம்..ஃபாலோ பண்றது தப்புன்னு சட்டம் சொல்லுதா?” என்றான்.

அவன் கேள்வியில் கேலி ஏதும் இல்லை. மிக சீரியஸாகத் தான் பேசுவதாக ஏட்டுக்கு தெரிந்தது.

“இப்போ நான் ஃபாலோ பண்ணதால என்ன ஆச்சு?”

சங்கரன் கடுப்பாகி “என்ன ஆச்சா? டேய்...”என்று ஆரம்பித்தவர் கையைப் பிடித்து ஏட்டு நிறுத்தினார். சங்கரன் கௌரவத்திற்கு பங்கம் வராதவகையில் “ஒரு அரசாங்க அதிகாரியை பின் தொடர்ந்து, கடும் மன உளைச்சலை கொடுத்திருக்கிறே நீ.” என்றார்.

அவன் ரத்த வாயுடன் சிரித்தான். “மன உளைச்சல்..இதைத் தானே சார் நாங்களும் சொன்னோம்” என்றான்.

சங்கரன் புரியாமல் “என்ன?” என்றார்.

அவன் கண்கள் கலங்கி, கண்ணீர் வடிந்தது.

“வந்தோமே சார்...நானும் வித்யாவும் ரெண்டு மாசம் முன்னே வந்தோமே சார். ‘என்னை ஒருத்தன் டெய்லி ஃபாலோ பண்றான். கம்ப்ளைண்ட் கொடுக்கணும்’னு அவ உங்ககிட்டே வாசல்ல வச்சு சொன்னா. நீங்க நின்னுகூட என்னன்னு கேட்கலியே சார். ‘இதெல்லாம் ஒரு கேஸாம்மா..இனிமே வராதடான்னு சொல்லு..போ’ன்னுட்டு ஜீப்ல ஏறிப் போய்ட்டீங்க. “

சங்கரனுக்கு லேசாகத் தான் அது நினைவில் இருந்தது. அவன் தொடர்ந்து பேசினான்.

“நீங்க போலீஸ். கவர்மெண்ட்டே உங்களுக்குப் பின்னால இருக்கு. உங்க மேல் கைவைச்சா, மொத்த போலீஸும் வேட்டையாடும். அவ்வளவு பாதுகாப்பு உங்களுக்கு இருக்கு. ஆனாலும் சும்மா உங்க பின்னால வந்த என்னைப் பார்த்து எப்படிப் பயந்தீங்க? நிம்மதியா தூங்குனீங்களா? வேலைல கான்செண்ட்ரேட் பண்ண முடிஞ்சதா? இவ்வளவு அதிகாரம் இருக்கிற உங்களுக்கே இதை தாங்க முடியலியே...பாவம் சார், அவ. ஒரு ஃபேன்ஸி ஸ்டோர்ல வேலை செய்ற கூலிக்காரப் பொண்ணு. அவ எப்படி சார் தாங்குவா?”

குற்றவுணர்ச்சியில் கனத்த மௌனத்துடன் ஸ்டேசன் நின்றது. அவன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து பேசினான்.

“இங்க ஒரு இன்ஸ்பெக்டரை ஃபாலோ பண்ண முடியாது..ஒரு கான்ஸ்டபிளை ஃபாலோ பண்ண முடியாது. ஆனால் வேலைக்குப் போற பொண்ணுங்களை ஃபாலோ பண்ணலாம். படிக்கப்போற பொண்ணுங்களை ஃபாலோ பண்ணலாம். அவங்க எப்படி சார் நிம்மதியா படிப்பாங்க? வேலை பார்ப்பாங்க? ஒருநாள் நீங்க வந்து அந்தப் பையனை சத்தம் போட்டிருந்தாலே போதுமே...ஒருத்தன் டெய்லி ஃபாலோ பண்றான். இவ தான் என் லவ்வர்னு ஃப்ரெண்ட்ஸை கூட்டிட்டு வந்து காட்டறான். எல்லார்கிட்டயும் அப்படியே சொல்றான். கடைசியில் அவ ஒத்துக்கலேன்னதும், ஈகோ பிரச்சினையா எடுத்துக்கறான். ஃப்ரெண்ட்ஸ் முன்னாடி அவமானமாப் போய்டுது. கடைசியில் ஆசிட் அடிக்கிறான். வீட்டை விட்டு வெளில வந்ததைத் தவிர, என் வித்யா பண்ண தப்பு என்ன சார்? அவ வீட்ல இருக்க முடியாது சார். அவ வேலை பார்த்தாத்தான் சாப்பாடே..கொன்னுட்டீங்க சார்..எல்லாருமாச் சேர்ந்து என் வித்யாவைக் கொன்னுட்டீங்க சார். ஒரு நிமிசன் நின்னு கேட்டிருந்தீங்கன்னா, இது நடந்திருக்காதே சார்”

அழுதபடியே எழுந்தான். சங்கரனும் ஏட்டும் எழுந்தார்கள்.

“நீங்க பெரிய ஆபீசரா இருக்கலாம் சார். பெரிய கேஸைத் தான் டீல் பண்ணுவேன்னு இருக்கலாம். ஆனாலும் இன்னொரு வித்யா இங்கே வந்தான்னா, கொஞ்சம் நின்னு என்னனு கேளுங்க சார். உங்களுக்கு புண்ணியமாப் போகும்”

கையெடுத்து கும்பிட்டுவிட்டு, விந்தியபடியே அவன் ஸ்டேசனை விட்டு வெளியேறினான்.

மேலும் வாசிக்க... "பிரம்ம ராட்சஷர் - சிறுகதை"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

3 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Saturday, April 29, 2017

பாகுபலி 2 – பிரம்மாண்டத்தின் உச்சம்

பாகுபலி-1ல் கதையே இல்லை..வெறும் கேரக்டரை மட்டுமே அறிமுகப்படுத்தினேன் என்று ராஜமௌலி சொன்னாலும், அது உண்மை இல்லை. அங்கே ஒரு கதை இருந்தது. தன் மகன் வந்து மீட்பான் என்று தாய் காத்திருக்க, காதலிக்காக தாய் என்று தெரியாமலேயே மகன் மீட்டு வருகிறான் என்று ஒரு முழுமையான சித்திரத்துடன் முதல்பாகம் வந்தது.
இரண்டாம் பாகத்தில் தாய் ஏன் சிறைப்பட்டாள் என்றும் மில்லியன் டாலர் கேள்வியான கட்டப்பா ஏன் பாகுபலியை கொன்றார் என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

மகாபாரதத்தில் திருதராஷ்டிரன் பார்வையற்றவன். எனவே தம்பி பாண்டுவை மன்னன் ஆக்குகிறார்கள். அடுத்த தலைமுறையிலாவது தன் ரத்தம் முடிசூட வேண்டும் எனும் திருதராஷ்டிரனின் நியாயமான ஆசையும், பாஞ்சாலியை சபதம் செய்ய வைக்கும் கௌரவர்களின் கீழ்த்தரமான நடவடிக்கையும் தான் மகாபாரதப் போருக்கு அடிப்படை. பாகுபலி-2 படத்தின் கதையில் மகாபாரதத்தின் மேலே சொன்னதின் தாக்கம் நிறையவே இருக்கிறது.

பாகுபலிக்கும் தேவசேனாவிற்குமான காதல் காட்சிகளே முதல்பாதியை ஆக்கிரமிக்கின்றன. வழக்கம்போல் பிரம்மாண்டம் & அழகுடன் நகைச்சுவையும் சேர முதல்பாதி களைகட்டுகிறது. சத்தியராஜின் வசனங்களுக்கு தியேட்டரில் சிரிப்பலை. இடைவேளையிலேயே விதியின் சதியால் தேவசேனாவிற்காக, அம்மாவையே பாகுபலி எதிர்க்க வேண்டியதாகிறது.

தொடர்ச்சியான பிரிவும் துரோகங்களும் சூழ்ச்சிகளும் முதல்பாகத்தின் ஆரம்பக்காட்சிக்கு இட்டுச்சென்கின்றன. அதை இரண்டாம்பகுதியில் விரிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

முதல் பாகம் போன்றே இதிலும் பிரம்மாண்டமாக மிரட்டியிருக்கிறார்கள். யானைக்கு மதம் பிடிப்பதாகட்டும், மூன்று அம்புகளை தொடுக்க பிரபாஸ் அனுஷ்காவிற்கு சொல்லிக்கொடுக்கும் சண்டைக்காட்சி, பாகுபலியின் பிள்ளையை ரம்யாகிருஷ்ணன் மாடத்தில் இருந்து உயர்த்திப்பிடிக்கும் காட்சியாகட்டும் விஷுவல் எஃபக்ட்ஸை உணர்வுப்பூர்வமாக பயன்படுத்துவது எப்படி என்று ராஜமௌலி துல்லியமாக அறிந்திருக்கிறார்.


பிரபாஸின் நடிப்பும் உழைப்பும் பாராட்டுக்குரியது. அவரே ஒரு பேட்டியில் சொன்னது போல், இன்னொரு படத்தில் இதே அளவிற்கு உழைத்தால் பாடி தாங்காது. மறக்க முடியாத ஆளுமை.

படம் முழுக்க அனுஷ்கா தான். தமன்னா கிளைமாக்ஸ் யுத்தத்தில் தான் வாளுடன் ஓடிவருகிறார். ஒரு நண்பர் ‘இந்த பாகத்திலாவது தமன்னா திரும்பி நிற்பாரா?’ என்று கேட்டிருந்தார். இதுவொரு பிரம்மாண்டப்படம் என்பதால், அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று சொல்லியிருந்தேன். நான் சொன்னபடியே ஆயிற்று. அவரை நிற்கவே விடவில்லை. இதில் எங்கே திரும்புவது.


அனுஷ்கா தற்போது ஆண்ட்டி மாதிரி ஆகிவிட்டாரே என்று கவலை(?)யுடன் உள்ளே போனால், பழைய அனுஷ்காவாக கொடியிடையுடன் வந்து அசத்திவிட்டார். அழகும் கம்பீரமும் ஒருங்கே அமைவதெல்லாம் எல்லோருக்கும் கிடைப்பதில்லை. அனுஷ்கா, அந்த வரம் வாங்கி வந்த தேவதை. வழக்கமான மருமகள் போல், அம்மாவையும் மகனையும் வாய்த்துடுக்கால் பிரிப்பதைப் பார்க்கத்தான் ஒரு மாதிரியாக இருந்தது!

பிரபாஸ் & அனுஷ்கா தோன்றும் எம்.ஜி.ஆர்த்தனமான மக்கள் கொஞ்சும் காட்சிகளும், கிளைமாக்ஸ் யுத்தக்காட்சிகளும் சற்று போரடிக்கின்றன. மற்றபடி, படம் முழுக்க போரடிக்காமல் சென்றது.

படகில் ஏற பாகுபலியின் தோளில் தேவசேனா நடப்பது, படகு பறப்பது, கரடி வேட்டை, அனுஷ்கா கோட்டையில் நடக்கும் போர்காட்சிகள் என்று படம் முழுக்க கண்களுக்கு விருந்து தரும் விஷுவல் ட்ரீட்ஸ் நிறைய. பாகுபலியின் பலமே அது தான்.

கட்டப்பா ஏன் பாகுபலியைக் கொன்றார் என்பதற்கு பதில் தான் இந்த படத்தின் கதை என்பதால், கதையைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லாமலேயே முடித்துக்கொள்கிறேன்.

படம் முடியும்போது ஒரு சோகம் நம்மைக் கவ்விக்கொள்கிறது. அதற்குக் காரணம், பாகுபலி படம் அவ்வளவு தானா, இந்த மேஜிக் சினிமாவில் அடுத்து எப்போது நிகழும் என்பது போன்ற சிந்தனைகள் தான். படம் முடிந்தபின்னும் ஆடியன்ஸ் ஒரு நிமிடம் ஸ்க்ரீனையே வெறித்தபடி உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். வேறுவழியின்றி பாகுபலிக்கு பிரியாவிடை கொடுத்தபடி வெளியேறுகிறோம். பாகுபலி டீமின் உழைப்புக்கு கிடைத்த வெற்றி, இந்த அன்பு தான்!
  
மேலும் வாசிக்க... "பாகுபலி 2 – பிரம்மாண்டத்தின் உச்சம்"
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Monday, April 17, 2017

இனியாவும் மாலாக்காவும் பின்னே ஷிவதாவும்...


'வாகை சூட வா’ பார்த்தபோது, இனியா ஒரு நல்ல நடிகையாக வருவார் என்று நினைத்தேன். மிக யதார்த்தமான நடிப்புடன், ஒரு கிராமத்துப்பெண்ணை பிரதிபலித்திருந்தார்.

ஆனால் கொஞ்சநாளிலேயே ஒரு குத்துப்பாட்டுக்கு டான்ஸ் ஆடினார். பிறகு கள்ளக்காதல் கேரக்டர் என்றாலே இனியா தான் என்று பெயர் வாங்கிவிட்டார். ஏன் இப்படி ஆனது என்று எவ்வலவு யோசித்தும் புரியவில்லை.

இப்போது, மாலாக்கா முறை. சிஜாவோ..ரோஸோ..ஏதோ ஒரு பெயர்..அது என்னவாக இருந்தால் என்ன, நமக்கு அவர் மாலாக்கா தான். (உங்களுக்குமா அங்கிள்னு ஷாக் ஆகக்கூடாது!)

கோழிகூவுது, மாசாணி என இரண்டு படங்களில் ஹீரோயினாக நடித்தார். கோழிகூவுது படத்தின் சில ஸ்டில்கள் கவனிக்க வைத்தன. நல்ல பாந்தமான முகம். ஒரு ஹோம்லி ஹீரோயினாக வலம் வருவார் என்று நினைத்தேன். நினைத்தபடியே மாலாக்காவாக வந்தார்.
ஆனால் அடுத்து பைரவா பார்த்தபோது நெஞ்சே வெடித்துவிட்டது. கீர்த்தி சுரேஷ் தங்கையாம்..இவர் அக்காவாம்..கீர்த்தி விஜய்க்கு ஜோடியாம்..இவர் ஒரு வில்லன் நடிகருக்கு ஜோடியாம்.றெக்க படத்தில் லஷ்மி மேனனை ஹீரோயின் என்று சொன்னதையே ஊர் நம்பவில்லை. இதில் பைராவா இப்படிச் செய்தால் படம் எப்படி ஓடும்கிறேன்?

இவர் ஏன் இது மாதிரி சப்பையான கேரக்டர்களை எல்லாம் ஒத்துக்கொள்கிறார் என்று தெரியவில்லை. கொஞ்சம் பொறுமையாக இருந்து முயற்சி செய்தால், இரண்டாம் கட்ட ஹீரோயினாக வலம் வர முடியும்.

ஒருவேளை பொருளாதார அழுத்தங்கள் இனியாவிற்கும் மாலாக்காவிற்கும் இருக்குமோ, என்னவோ!

அந்தவகையில் சரியான வழியில் பயணிப்பது ஷிவதா தான். நெடுஞ்சாலை என்று ஒரு படம் 2014ல் வந்தது. அதில் வரும் ஹீரோயின் கேரக்டர் அருமையாக இருக்கும். அதில் நல்ல நடிகை என்று பெயர் எடுத்தவர் பிறகு காணாமல் போனார். இப்போது அதே கண்களுடன் (!) திரும்பி வந்திருக்கிறார். இந்த வருடத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பெர்ஃபார்மன்ஸ், அதே கண்கள் படத்தில்.

 
இடையில் திருமணம் வேறு ஆகிவிட்டதாக விக்கிபீடியா கிலி கிளப்புகிறது. ஆனாலும் அட்டகாசமான பெர்ஃபார்மன்ஸுடன் பார்த்த எல்லோர் மனதிலும் தந்திராவாக சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்துவிட்டார். அடுத்து எஸ்.ஜே.சூர்யாவுடன் மாயா இயக்குநர் படத்தில் நடிக்கப்போவதாக செய்தி பார்க்க, சந்தோசமாக இருக்கிறது.

மாலாக்காவை ஷிவதாவிடம் ட்யூசன் அனுப்ப வேண்டும்!
மேலும் வாசிக்க... "இனியாவும் மாலாக்காவும் பின்னே ஷிவதாவும்..."
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.

Saturday, April 15, 2017

வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு : எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதை….



அமெரிக்கா ஐ.டி. ஊழியர்களுக்கு விசா தருவதில் பல கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருக்கிறது. சிங்கப்பூரும் அமெரிக்காவின் பாதையில் நடைபோட ஆரம்பித்துள்ளது. ஏறக்குறைய எல்லா நாடுகளுமே ‘மண்ணின் மைந்தர்’ கோஷத்தை நோக்கி நகர்கின்றன. 

பலரும் இது ஏதோ ஐ.டி.துறையை மட்டுமே பாதிக்கும் விஷயம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உண்மையில் ஐ.டி.துறையில் மட்டுமல்லாது, எல்லா துறைகளுமே இந்த நகர்வினால் கடும் பாதிப்புக்கு ஆளாகப் போகின்றன. வெளிநாட்டு வேலை வாய்ப்புகள் எல்லாமே அபாயகரமான கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

அரபு தேசங்களில் அரசு வேலை என்பது நமக்கு எளிதாக கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. கடந்த ஐந்து வருடங்களில் வேறு வழியில்லை என்றால் மட்டுமே வெளிநாட்டவருக்கு அரசுவேலை எனும் நிலை வந்திருக்கிறது. ‘ஏன் வெளிநாட்டவரை எடுக்கிறோம்?’ என்று சம்பந்தப்பட்ட துறை அரசுக்கு விளக்கம் சொல்ல வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது.

அது இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர ஆரம்பித்துள்ளது. தனியார் கம்பெனிகளிலும் மண்ணின் மைந்தர்களை வேலையில் அமர்த்தும்போக்கு தீவிரப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இனி பத்து வருடங்களில் வெளிநாட்டு ஒயிட் கால்ர் ஜாப் என்பது அரிதான விஷயமாக ஆகப் போகிறது.

ஆயில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோதும் சரி, கணிணித்துறை வளர்ச்சி ஆரம்பிக்கப்பட்டபோதும் சரி, போதுமான பணியாளர்கள் இந்த தேசங்களில் இல்லை. எனவே எல்லா நாடுகளுமே உலகில் உள்ள திறமைசாலிகளை எல்லாம் வரவேற்று, அரவணைத்தன. இப்போது உள்ளூரிலேயே எல்லோரும் படித்து, வேலை செய்ய தயாராக இருக்கிறார்கள்.

அரபிகள் தங்கள் குழந்தைகளை ஐரோப்பா/அமெரிக்காவில் படிக்க அனுப்புகிறார்கள். படித்து முடித்து வந்ததும், அவர்களுக்கு வேலை கொடுப்பது அரசாங்கத்தின் கடமை ஆகிறது. எனவே ஒரு வெளிநாட்டு ஆசாமி வேலையை விடுகிறார் என்றால், அந்த வேலையை தனது குடிமக்களுக்கு மாற்றிவிடவே அரசுகள் முனைகின்றன. இதை ஒரு தவறாக யாரும் சொல்ல முடியாது.

ஆனால் இது நம்மை மோசமாக பாதிக்கப்போகிறது என்றே அஞ்சுகிறேன். நமது தலைமுறைவரை, படித்தால் உள்நாட்டிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ வேலை செய்து பிழைத்துவிடலாம் என்பதே நிலை. தற்போது வெளிநாட்டு வேலை இல்லை என்று ஆகும்போது, அத்தனை மனிதவளமும் உள்ளூர் நோக்கித் திரும்பும். அவர்களுக்கு வேலை தருவதற்கான கட்டமைப்பு நம்மிடம் இல்லை.

ஜப்பான், சீனா நோக்கி பயணிக்கலாம் எனும் சிந்தனை விழித்துக்கொண்டோரிடம் வந்திருக்கிறது. ஆனால் எத்தனை நாள் ஓடிக்கொண்டே இருக்க முடியும்?

நமது மத்திய, மாநில அரசுகள் இந்த அபாயத்தை உணர்ந்திருக்கின்றனவா, அதற்கான தொலைநோக்குத் திட்டத்தை வைத்திருக்கின்றனவா என்றால் இல்லையென்றே சொல்ல வேண்டும். 

பள்ளி செல்லும் குழந்தைகளை வைத்திருக்கும் பெற்றோருக்கு இதுபற்றிய விழிப்புணர்வு வரவேண்டியது அவசியம், அவசரம். இனியும் கார்போரேட் அடிமைகளை மட்டும் உற்பத்தி செய்யாமல், சுய தொழில் பற்றிய ஆர்வத்தையும் நம் குழந்தைகளுக்கு ஊட்ட வேண்டிய நேரம் இது.

இந்தியாவில் அதிக வேலை வாய்ப்பைத் தரும் தொழில், விவசாயம். ஆனால் அதனை அழித்து ஒழிப்பதில் தான் நம் அரசுக்ள் முனைப்பாக இருக்கின்றன. எனவே விவசாயிகள் விவசாயத்தைக் கைவிட வேண்டியதாகிறது. பிள்ளைகளை படிக்க வைத்து ‘நீயாவது தப்பிச்சுப் போயிடு’ என்று அனுப்பி வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. எனது அப்பாவே என்னை அப்படித்தான் அனுப்பி வைத்தார். ஆனால் இனி போக்கிடம் இல்லை என்று ஆகும்போது, விவசாயம் உள்ளிட்ட வேலைகளை லாபகரமாக ஆக்குவது எப்படி என்று நமது அரசுகள் அக்கறையுடன் யோசிக்க வேண்டிய நேரம் இது.

‘எப்படியாவது கஷ்டப்பட்டு பிள்ளைகளை படிக்க வச்சிட்டாப் போதும்..பிழைச்சுக்குவாங்க’ என்று நம்பும் அப்பாவி பெற்றோர்கள் கால மாற்றத்தையும் உணர வேண்டிய நேரம் இது. வளர்ந்த நாடுகளைப் போலவே இங்கும் டிகிரி படிப்பு என்பது எல்லோரிடமும் இருக்கும் அடிப்படை விஷயமாக ஆகிவிட்ட காலம் இது.எனவே அடிமைகளை மட்டும் வார்த்தெடுக்காமல், சொந்தக்காலில் நிற்கவும் பிள்ளைகளை பழக்குவோம்.


மேலும் வாசிக்க... "வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு : எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதை…."
மறுமொழிப்பெட்டி:
தமிழிலும் மறுமொழியிடலாம்
Loading...

0 comments:

Post a Comment

தங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி.